Ruvar Spauwen

Power Sessions #2

2012-01-15T19:35:00.002+01:00

Het is half januari, mijn 2012 Amateur licentie heb ik vandaag uit de brievenbus kunnen vissen en de eerste "mindere" week van het seizoen zit er gelukkig al weer: vorige weekend had ik last van een verkoudheid, wel zonder hoofdpijn, en die sukkelde vervolgens de rest van de week een beetje door. Gelukkig herstelde ik weer op tijd voor afgelopen zaterdag, toen was namelijk al weer de eerste groepstraining van het jaar (met WV de Maaskant), die ondanks slecht geslapen te hebben nog best aardig ging: het gebruikelijke stuk over 10km waar in waaiers wordt gereden werd afgelegd met 320w gemiddeld en op het laatste stuk van de Oude Kleefsebaan trapte ik, na op kop gereden te hebben tot aan afslag richting Duivelsberg, over een minuut nog 499w weg! Vervolgens ging ik vandaag nog als extensieve Duurtraining richting Utrecht over de Waal- en Lekdijk, wat ondanks de wind vanuit het oosten, nog zwaarder was dan verwacht (NP van 196w bij 30 km/u), misschien kwam het door de zwaarder lopende GP 4 Season's en/of was de wind toch niet zo gunstig. In ieder geval vond ik het wel prima: zo moest ik tenminste nog een beetje doortrappen en kon ik zo makkelijk de geplande 3 uur vol maken.

Ondanks de mindere week, heb ik afgelopen woensdag nog wel een specifieke training op de Tacx kunnen doen, namelijk weer een Strength-Endurance training en deze keer met de Madonna del Ghisallen en Colma di Solmano (uit de Giro di Lombardia) als visuele ondersteuning. Ter vergelijking heb ik hieronder de Quadrant Analaysis matrices van afgelopen woensdag én de vorige keer geplaatst. Beide intervallen waren net iets meer dan een half uur, 44rpm en 220/223w gemiddeld. Verder is goed te zien, dat gemiddeld het vermogen in de "sweet spot" voor Strength-Endurance trainingen zit (oftewel: "high loads with relatively low metabolic stress"). Ondanks de langere intervallen, reageerde de rug en bovenbenen ook goed op de inspanning, en ik merk nu buiten op de weg dat ik ook relatief makkelijk over een langere periode kracht op de pedalen kan houden. Kortom, deze training bevalt me wel, mede ook omdat ik wat minder aan andere krachttraining heb kunnen doen, en ik ga proberen 'm toch wel om de paar weken te herhalen.

N.b. de gele lijn stelt de FTP voor en de oranje en groene respectievelijk de onder- en bovengrens rond FTP.

Quadrant Training 4-1-2012 (Rood=Madonna del Ghisallo)

Quadrant Training 4-1-2011 (Rood=Colma di Solmano)

Quadrant Couzens (Oranje=Strength Endurance, Rood=Pure Strength)

Quadrant Training 23-12-2011 (Groen=Strength Endurance)

Tenslotte schenk ik nog wat aandacht aan Decoupling, wederom een term uit Het Boek, en waarover ik onlangs nog een interessant stuk heb gelezen. Naast dat deze term ook in een hele boel andere gebieden wordt gebruikt, gaat het bij sporten kort gezegd om de verhouding tussen iemands hartslag bij een bepaald vermogen en hoe die (eventueel) verandert over de duur van een inspanning. Verder, indien een sporter niet goed zijn "Aerobic Endurance Capacity" traint, wat vooral kan worden gedaan door lange extensieve duurtrainingen, dan zie je vaak dat op het einde van de trainingen er een minder hoog vermogen wordt getrapt dan in het begin bij ongeveer dezelfde hartfrequentie. Deze verhouding wordt in Pw:HR (Power t.o.v. Hartslag) uitgedrukt en indien deze waarde (of "verschil") hoger is dan 5% over een bepaalde periode (bijvoorbeeld een Duurtraining van 4 uur), spreekt men van Decoupling en is het eigenlijk de bedoeling dat je dus meer extensieve Duurtrainingen moet doen en dan met name in die bepaalde tijdsperiode.

Voorbeeld van Decoupling (>11%) - Bron: TrainingPeaks

Belangrijk is nog te weten dat (de)coupling ook afhangt van je voeding, hydratatie, gesteldheid, terrein van het parcours etc. en is het ook mogelijk dat je een negatieve waarde als resultaat kunt hebben, dus dat je eigenlijk in het begin een hogere hartfrequentie had bij een bepaald vermogen t.o.v. de tweede helft van je rit. Dus bij interpretatie moet enige marge worden gebruikt en je kan waarschijnlijk zelf ook wel inschatten hoe je getraindheid is indien je het laatste uur nauwelijks meer vooruit kan komen; ik had in ieder geval vandaag een geschikte extensieve Duurtraining gedaan om een analyseerbare Pw:HR waarde te kunnen krijgen, namelijk: -0.97%, een negatieve waarde, wat kan kloppen met mijn iets mindere gevoel tijdens het eerste uur en in ieder geval is hij ver genoeg van de 5% gebleven, dus daar kan ik tevreden mee zijn.

Hopelijk heb ik alles een beetje goed uitgelegd, voor vragen ben ik altijd bereikbaar. Bij de volgende sessie kan ik het hopelijk hebben over resultaten van een Pure-Strength training, de eerste trainingskoers en foto's van de andere Powertap naaf in nieuwe hogere aluminium velgen en betere spaken, stay tuned!

Power Sessions #1

2011-12-24T00:10:00.004+01:00

Het is nu bijna precies een maand geleden dat ik voor het eerst m'n Powertap wielset heb gebruikt, dus het leek me wel een mooi moment om even een update te plaatsen. Vanwege het weer heb ik 'm helaas maar 3x buiten kunnen gebruiken: 2x tijdens een duurtraining door het Groene Hart en 1x tijdens een retourtje Baarn om een mooie voornaaf voor een mooie prijs op te halen. Dit werd helaas wel een beetje een hagelrit, maar het was wel interessant om voor het eerst te zien hoe zwaar je nou werkelijk fietst op een licht oplopende weg.

Vervolgens heb ik afgelopen 2 weken het achterwiel gewoon in de Tacx gebruikt, waardoor ik ook gelijk het vermoeden kon bevestigen dat de Tacx Flow totaal geen betrouwbare waardes produceert en dat mijn "prestaties" van vorige winter eigenlijk gewoon de prullenbak in kunnen, aangezien de Flow bij hogere waardes soms tot wel 50 watt meer aangeeft dan de Powertap (die gebruikelijk 5-10 watt onder het werkelijk zit). Hiermee kwam ik er ook gelijk achter hoe sterk je "mentale gesteldheid" een invloed kan hebben op je "inspanningsgevoel": had ik vorig jaar best wel moeite met 3 minuten op 300watt (Flow waarde), omdat ik er van uitging dat rond die waarde mijn omslagpunt lag en normaal gesproken behoort je dat als "zwaar" te ervaren, haalde ik nu "met gemak" 10 minuten op 305 watt (Powertap waarde, de Flow geeft dan rond de 340 aan!), terwijl ik nu niet echt in betere conditie ben dan dat ik toen was, al is dat natuurlijk ook niet zo makkelijk vast te stellen.

Daarnaast heb ik me ook nog verder verdiept in het zeer interessante "Training and Racing with a Power Meter" boek en heb ik daar ook nog een test uit gehaald, die je kan gebruiken om zelf je FTP waarde te berekenen, oftewel het vermogen dat je met je actuele conditie een uur zou moeten kunnen volhouden. Uit deze test bleek dat mijn conditie iets minder hoog was dan tijdens de Anaerobe Drempeltest, die ik afgelopen maart bij het SMA Amerongen heb uitgevoerd, wat op zich logisch is aangezien het nu nog winter is. Verder heb ik me ook nog verdiept in de zogenaamde Power Profile: je beste vermogen over 5s, 1m, 5m en 60m (oftewel je FTP). Hieruit kan je bepalen wat voor een type rijder je bent, waar je sterkte punten liggen en, wat natuurlijk nog interessanter is, je zwakte punten. Om je eigen profiel in een keer te bepalen bestaat er ook een test, die ik waarschijnlijk over een paar weken eens een keertje ga uitvoeren, maar ik weet nu eigenlijk al dat ik vooral nog veel vooruitgang kan boeken op de 5s en 1m. En hiervoor is dus ook het boek handig, omdat er een behoorlijke lading aan specifieke trainingen in worden uitgelegd, die ik normaal gesproken nooit uit mijzelf zo gestructureerd zou uitvoeren.

Afgelopen donderdag heb ik toevallig zo'n specifieke training gedaan, al staat deze niet in het boek maar heb ik 'm als tip gekregen van een goede klimmer, namelijk een Strength Endurance training. In principe komt het erop neer dat je met lage trapfrequentie een redelijk zwaar verzet over een lang interval rond trapt, in tegenstelling tot een kort interval en zeer zwaar verzet bij een gebruikelijke krachttraining. Dit soort krachttraining komt ook voor in Het Boek, maar daar wordt juist de effectiviteit betwijfeld, waarschijnlijk omdat de focus in het boek meer op wedstrijdrenners ligt en niet op cyclorenners. Hoe dan ook, ik probeerde het uit met de beklimming van de Col du Glandon op video als afleiding, wat ideaal was omdat er na ruim een kwartier er een afdaling in zit (de Flow neemt niet weerstand over van de video, maar ik vond het wel een mooi rust punt). Vervolgens vanaf het steile stuk na het bruggetje begon het tweede interval, die bijna 25 minuten duurde (video ging uiteindelijk nog rechtsaf richting de Croix de Fer?!), en waarbij ik op het einde echt goed de inspanning in de rug en benen voelde. Het goede hieraan was dat ik tijdens de intervallen vooral in D1 bleef, dus totaal niet Anaeroob, en het ondanks dat toch nog een behoorlijk zware training was.

In het begin was ik nog onzeker hoe ik dit moest aanpakken, omdat ik bij een eerdere krachtraining een veel te zwaar verzet pakte en ik het na 3 minuten al genoeg vond. Maar toevallig kwam ik onlangs het volgende bericht tegen van Alan Couzens (Master in Sports Science), waarin hij een mooi overzicht geeft over de effectieve vermogenswaarde voor zo'n soort training per verschillende FTP waardes, en verder legt hij ook het verschil uit tussen Strenght Endurance en Pure Strength Training. Hij doet dit o.a. ook met de hulp van een analyse functie die in Trainingpeaks zit verwerkt, namelijk de Quadrant Analysis. Samengevat kan je hiermee analyseren hoe je trap-distributie is qua snel+zwaar, langzaam+zwaar, snel+licht en langzaam+licht. Zoals te zien is in de Quadrant voorbeeld van Couzens, behoor je voor een goede Strength Endurance training in de buurt van de Oranje cirkel te zitten en zoals te zien is in mijn Quadrant van afgelopen training, zat ik toch behoorlijk in die zone. Wel kwam ik nu tot de conclusie dat ik waarschijnlijk nog iets zwaarder had kunnen trappen en met een iets lagere trapfrequentie: ik zat nu per interval gemiddeld op 47, terwijl het wel dichter bij de 40 had mogen liggen.

Quadrant A, Couzens (Oranje=Strength Endurance, Rood=Pure Strength)

Quadrant Training 23-12-2011 (Groen=Strength Endurance)

Een rede waarom ik iets sneller trapte was mede omdat de Tacx alleen maar voldoende weerstand kan opbouwen wanneer het achterwiel voldoende snel draait. Ik had eigenlijk nog wel een zwaardere versnelling kunnen gebruiken (waardoor het wiel dus sneller draait en ik minder snel hoef te trappen), maar omdat het prima ging liet ik het maar zo; ondanks dat de Tacx aangaf dat hij volledig moest "remmen" om voldoende weerstand op te bouwen. Helaas bleek de combinatie veel remmen en lang interval niet goed voor de Tacx te zijn: halverwege de training begon er iets te rinkelen (zie video) en op het einde was dit geluid al behoorlijk toegenomen. Nu blijkt er waarschijnlijk een van de magneten in de Tacx los te zitten, die ik hopelijk (maar waarschijnlijk niet) wel zelf weer vast kan zetten.

In ieder geval heb ik nog een verassing: in plaats van de Flow te verkopen en 'm te vervangen voor een Bushido (gaat ook moeilijk worden nu hij kapot is), heb ik het besloten om het meteen maar goed aan te pakken (Tacx TTS software is waardeloos en de Bushido geeft ook hogere prijs ook onbetrouwbare waardes) door iets anders aan te schaffen. Binnenkort laat ik wel weten wat ;-)

December Update

2011-12-04T20:45:00.001+01:00

Etape du Tour 2012: terug naar de Col du Tourmalet

Het nieuwe seizoen begint al vorm te krijgen: begin november heb ik me al ingeschreven voor de Etape du Tour en afgelopen donderdag gingen de inschrijvingen voor de TOUR-Transalp én de cyclo's van Sportcommunication open. De Transalp sla ik nog even over (probeer liever eerst een kortere en minder zware meerdaagse, zie beneden), maar er zullen wel zes CTWT paren aan de start staan! Ik heb me gewoon weer voor een aantal mooie Sportcommunication cyclo's ingeschreven, namelijk:

Challenge Vercors en La Ventoux (dit jaar weer met Bedoin kant)
Les 3 Ballons (hopelijk iets sneller, moeilijk indien zelfde finish als de TdF)
La Vaujany, Marmotte (3e maal is scheepsrecht...?!) i.c.m Etape du Tour

Daarnaast heb ik me ook nog ingeschreven voor de kortere Prix des Rousses en de Grimpee de l'Alpe, omdat een dag na de opening er alleen nog maar voor de hele Trophée de l'Oisans kon worden ingeschreven. Het zal geen doel zijn om deze volledig te rijden: de Prix des Rousses wil ik wel graag een keer finishen (twee jaar gelden door blessure en het jaar daarop door ziekte verhinderd) en in principe lijkt het me een goede rit om de benen op spanning te houden tussen de Vaujany en Marmotte. De Grimpee heb ik 2 jaar geleden wel gereden, ondanks de blessure, en toen ging het eerlijk gezegd niet zo goed. Het lijkt me wel leuk om weer een mooie tijd op de Alpe neer te zetten ook al voel je natuurlijk de inspanning van de dag ervoor; maar de kans is groot dat ik 'm skip met het oog op de Etape du Tour, die het weekend daarop is en waar ik toch wel graag fit en gezond aan de start wil staan.

Profiel Etape du Tour 2012 Acte II

We zullen zien of ik het dit jaar wel volhoud tot het einde. Ik heb het deze keer in ieder geval wel beter verdeeld: tussen de 3 Ballons en Vaujany zit dit jaar 3 weken waarin ik echt ga proberen voldoende rust te nemen en de hoeveelheid heen en weer gereis is op deze manier ook minimaal. Na de Pyreneeën neem ik weer wat rust, maar eind juli wil ik weer op de fiets stappen en nog een koersje rijden om weer een beetje op gang te komen voor het volgende doel: de Tour de l'Ain, een meerdaagse waarbij je in de ochtend op het parcours van de profs rijdt. Op het moment lijkt er zich een mooi team te vormen (3 of 4 personen en beste 3 dag-uitslagen tellen steeds), alleen zijn we nog op zoek naar een begeleider en eventueel een sponsor voor shirtjes... maar er is nog tijd zat, dus ik denk dat dat wel goed gaat komen.

De rest van het seizoen zal, als alles een beetje mee zit, vooral in teken staan van koersen in Nederland, België en misschien in Duitsland. Ik heb ondertussen ook al besloten om het CTWT shirt ook buiten Frankrijk te blijven dragen, alleen voor de langere ritten ben ik nog wel op zoek naar een mooie (en beter zittende) Assos bibshort ;)

Tenslotte heb ik vandaag ook eindelijk met veel plezier de Powertap Pro vermogensmeter gebruikt, die ik onlangs van Arno heb overgenomen. Ik hoop hiermee specifieker, zwaarder en "veiliger" te kunnen trainen, aangezien je met vermogen een betrouwbaarder beeld van je inspanning kunt krijgen tijdens én na het fietsen en je kunt ook beter je vermoeidheid over een langere periode monitoren. Belangrijk hierbij is wel dat je de juiste interpretaties moet kunnen maken, wat helaas niet al te simpel is. Nu heb ik wel een mooi en interessant boek aangeschaft, "Training and Racing with a Power Meter" van Allen H. en Coggan A., maar een beetje voorzichtigheid vooral in het begin lijkt me wel verstandig. Ik hoop in ieder geval, dat ik er snel meer verstand van krijg en dat ik binnenkort hier wat over mijn bevindingen kan vertellen.

Pieken en iets meer dalen

2011-11-04T21:28:00.001+01:00

Iets eerder dan ik had verwacht, heb ik gisteren weer buiten op de racefiets kunnen rijden: het was een beetje opletten met het gips bij hobbels en putten, maar voor de rest ging het eigenlijk wel prima en dankzij het milde weer op het moment was het ook geen probleem dat ik links nog geen armwarmer of handschoen kan dragen. Dus nu ik weer begonnen ben met fietsen en de voorbereidingen voor het volgende seizoen langzaamaan kunnen beginnen, leek het me wel een mooi moment om even terug te kijken.

Het jaar begon goed: ik besteedde redelijk wat tijd aan core-stability en krachttraining. Verder ook weer veel de Tacx gebruikt, maar het aantal indoor-duurtrainingen bleef uiteindelijk "helaas" slechts op 1 staan omdat de sneeuw al vroeg weer weg ging en er al snel weer buiten op de weg kon worden gereden. In Februari ging ik, een stuk eerder dan vorige jaren, al meerdere keren naar Limburg om daar te trainen o.a. op de Vaalserberg vanuit België, die vlak voor de winter opnieuw geasfalteerd was. In Maart ging ik nog langs het SMA te Amerongen voor een anaerobe drempeltest, waaruit bleek dat ik weer iets vooruit was gegaan: 320watt bij omslagpunt en 480watt maximaal (resp. 20 en 30watt meer). Vervolgens ging ik een paar dagen later naar Mojácar voor mijn eerste echte trainingsstage. Zoals te lezen is in de verslagen, maakte ik hier samen met Frank en onder begeiding van Geert een hoop kilometers door deze mooie en goed-weer-verzekerde streek in Andalusië.

April, de laatste maand om voor te bereiden voor de cyclo's. Mijn nieuwe fiets was ondertussen al een tijdje af en hij bleek al gauw een succes te zijn: ik won de jaarlijkse Camerig Classic, zij het met een minder groot deelnemersveld dan gebruikelijk, en een geslaagde training in het Sauerland gaf me ook een boel vertrouwen. Extra groot was dus ook mijn verbazing toen mijn eerste trip naar Frankrijk, samen met Arno, compleet mislukte: bij beide cyclo's had ik een ketting en een rug probleem. De oorzaak voor het eerste probleem ontdekte ik pas toen ik de ketting verving, 4 maanden nadat het gebeurt was: tijdens een rit in de Ardennen vloog m'n ketting er een paar keer af en doordat ik per ongeluk doortrapte (en zo ook de carbon crank verpeste) raakte er ook een schakel getordeerd. Door dit probleem vloog de ketting er toch op een paar vervelende plekken eraf: o.a. tijdens de Challenge Vercors vlak voor het begin van de Col de la Machine, waardoor ik teveel energie verspilde om weer terug te komen, en tijdens La Ventoux vlak voor de afdaling van de tweede klim de Col de la Chaine, waardoor ik met achterstand en irritatie aan de beklimming van de Ventoux begonnen. Snel kwam toen ook al het tweede probleem naar boven: pijn in de rug, waardoor ik uiteindelijk twee keer moest afstappen en ik serieus overwoog om terug te keren. Gelukkig deed ik dat niet: op de kortere heuvels daarna ging alles een stuk beter en na een hercontrole bij Chris Brands, was het probleem al snel weer verholpen.

Na de Challenge Vercors nam ik even een week rust, hierdoor miste ik helaas wel de GF Ardenaisse maar zo zou ik wel goed uitgerust voor de 3 Ballons zou zijn. Het was nog wel even spannend want m'n lichaam nam die dagen wel heel veel rust, waardoor ik bang werd dat ik niet op tijd weer op gang zou komen, maar op een of andere manier activeerde ik weer precies op tijd: ik eindigde 37e en reed een stuk sneller dan mijn optimistische doel. Ook haalde ik in de laatste kilometers nog Rodolphe in, mijn "rivaal" afgelopen twee jaar in de Grand Trophée klassement, en waardoor het laatste steile stuk opeens met gemak ging.

De week daarop ging ik gelijk weer richting de Alpen en bleef ik daar 3 weekenden achter elkaar. Eerst was La Morzine aan de beurt: beetje koude en natte afdaling van de Joux-Verte, maar daarna een leuke rit in de tweede kopgroep en de Joux-Plane viel gelukkig mee. Achteraf jammer dat ik in de afdaling wachtte op m'n mede-afdaler, die (zachtjes) in de berm was beland: mogelijk eerste top-20 plek in bergrit daardoor gemist. La Vaujany ging ook goed, alleen was ik iets te enthousiast met tempo maken op de eerste 2 klimmen, waardoor ik op de 3e niet meer kon volgen. Doordat ik niemand achter me of voor me zag tijdens de eindklim zakte de motivatie een beetje in, maar uiteindelijk was het resultaat nog een stuk beter dan vorig jaar, dus daar was ik wel blij mee. Verder was ik ook heel erg opgelucht dat het klimmen zowat de hele rit soepel ging en dat ik de dag daarna nergens last van had (i.t.t. vorig jaar). Helaas veranderde de gerustheid al weer snel: dinsdag ochtend werd ik zeer beroerd wakker (darmprobleem/mogelijke zonnesteek, alleen waarom een ruime dag later?) en dit duurde vervolgens nog ruim 3 dagen. Toch besloot ik om met de Marmotte mee te doen en aangezien ik me uiteindelijk op zaterdag best goed voelde, had ik zelfs nog de illusie om een redelijk tijd neer te zetten... die duurde in ieder geval niet heel lang: halverwege de Glandon stapte ik al af omdat ik dacht dat m'n band leegliep (=benen) en vanaf Valloire is m'n hartslag niet meer boven laag-D2 gekomen. De afdaling van de Galibier was daarom ook een hel (koud en verkrampt) en eenmaal in Bourg besloot ik maar om direct weer naar de camping te gaan.

Daarna volgde de echte zomer vakantie (mei en juni had ik al vrij omdat ik m'n Bachelor vlak er voor had gehaald). Hier gebeurde eigenlijk ook niet zoveel positiefs, helaas: ik trainde wel maar het ging allemaal niet echt lekker aan de Cote d'Azur en ik liep helaas een voedselvergiftiging op bij een restaurant waardoor ik helaas de Tour de l'Ain niet kon rijden, maar ondanks dat ik me de hele week beroerd voelde en er nog wat dingen mis gingen, heb ik me prima vermaakt als "ploegleider". Gelukkig herstelde ik daarna al weer redelijk snel en reed ik, gezien de omstandigheden, nog prima uitslagen in de Ballons Vosgienne en Ronde Picarde. In Picardië kon ik ook mijn prijs voor het klassement op halen; Rodolphe had weer gewonnen, máár het gat is dit jaar duidelijk kleiner geworden en hij zit nog maar 2 jaar in mijn categorie ;-)

Tenslotte de laatste weken, die in teken stonden van kampioenschappen: beide waren op de Nedereindse Berg, in beide probeerde ik halverwege een paar keer aan te vallen (wat niet meer overleverde dan een aantal mooie foto's) en beide eindigden in een sprint. De eerste trok ik zelf aan, waardoor ik helaas een paar hinderden omdat ik van alle kanten werd ingehaald; bij de andere zat ik in het wiel van 2 mede-Domrenners, die helaas beide onderuit gingen en waar vervolgens nog een paar overheen gingen, waaronder ik.

Ruim 2 weken van herstel zijn nu al weer voorbij en zoals ik al zei, kan ik langzaam weer beginnen met trainen, waar ik natuurlijk heel blij mee ben. Voor de toekomst heb ik afgelopen jaar weer 'n paar wijze lessen geleerd en verder hoop ik dat ik gewoon wat minder pech (/redenen voor smoesjes) heb qua materiaal en gezondheid, in ieder geval had ik afgelopen jaar wel minder last van blessures, er duidelijk progressie was en dat het me in ieder geval één keer is gelukt om te pieken!

End of Season

2011-10-18T19:27:00.003+02:00

Domrenners op kop tijdens finale NSK 2011

Iets eerder dan gepland, namelijk 200 meter, kwam mijn wielerseizoen afgelopen zondag abrupt tot een einde: in de sprint voor het Nederlands Studenten Kampioenschap belandde ik met een boel anderen in de berm. In eerste instantie was ik nog optimistisch, maar later bleek dat ik een breuk en een scheurtje had opgelopen bij de linker pols. Dus moest er gips omheen, 4 tot 6 weken, maar omdat het een redelijk nette breuk is mag ik er van uit gaan dat slechts het minimum aantal weken nodig zal zijn. Hoe dan ook, ondanks dat de pijn nu na 2 dagen al duidelijk minder is, baal ik er natuurlijk van dat ik nu met dat ding om m'n arm moet rondlopen en dat ik zeker de eerste paar weken niet kan gaan sporten.

Sinds vorige week was ik namelijk begonnen met hardlopen en ondanks dat ik nauwelijks mijn fietsconditie kon gebruiken (werd eerder gehinderd door specifieke hardloop spieren) was ik zeer enthousiast, juist omdat ik merkte dat er al vrij vlot vooruitgang in zat. Daarom ging ik ook al meteen kijken naar een leuke hardloopwedstrijd, zodat ik een doel had om naar toe te trainen (zij het enkel om de finish te halen). Ik had zelfs besloten om mijn hardloopschoenen mee naar Barcelona te nemen (20-25 okt) om daar o.a. door het Parc del Guinardo en het bekende Parc Guëll te gaan rennen. Helaas gaat dat nu dus niet door, maar ik heb in ieder geval nog wel de hoop dat ik vanaf de tweede week van November weer mobiel ben en dat ik zo nog ruim 3 weken de tijd heb om te trainen voor de Montferland Run op 4 december, maar dan wel slechts de 7,5km. Als dat niet lukt heb ik nog een mooi ander doel, die door de verplichte rust aankomende weken nog iets lastiger gaat worden: voor dit jaar ben ik nog 959km verwijderd van de 12.000km (buiten op de racefiets, dus geen woon-werk, Tacx of MTB kilometers).

Verder heb ik nog een mededeling voor volgend jaar: ik heb besloten om volgend jaar niet meer voor het Vusolo Cycloteam te rijden. In het begin was het een interessant en ambitieus project, maar in de loop van het seizoen verwaterde het een beetje. Helaas, maar dat is natuurlijk het risico van nieuwe projecten; ik wens in ieder geval Vusolo succes met hun nieuwe project, namelijk het sponsoren van de Pro Join Wielerploeg. Wat betreft mijn toekomstige plannen: als ik de traditie van afgelopen 5 jaar wil voortzetten, behoor ik volgend jaar weer een licentie te nemen. Dit jaar heb ik er geen genomen vanwege alle administratieve wijzigingen bij de KNWU en omdat je voor cyclo's geen licentie hoeft te hebben. Volgend jaar ga ik waarschijnlijk wat minder vaak heen en weer naar Frankrijk en wil ik toch proberen wat vaker koersen dichter bij huis te gaan rijden. Het liefst rij ik dan koersen in de Ardennen of in Nordrhein Westfalen, die nog een beetje glooiend zijn, maar om op gang te komen en de peloton skills te verbeteren ben ik ook zeker van plan om er een paar bij de KNWU te rijden. Dat is in ieder geval het plan... ik ben benieuwd naar wat er van terecht gaat komen: volgens mij had ik 4 jaar geleden al het plan om een keer bij de ECW te starten en dat is tot nu toe dus helaas nog niet gebeurd. Vervelende is dat ik normaal gesproken liever 4 tot 6 uur in de heuvels train, dan dat ik 2 uur maximaal zit te knallen met een redelijke grote kans dat je niet de finish haalt. Maar aan de andere kant kost zo'n koers wel veel minder tijd (race zelf, training, voorbereiding, reizen, etc.) en wordt je er toch snel een stuk sterker door; kracht, waarvan ik vermoed dat ik die ook kan toepassen in cyclo's.

Over een paar weken zal ik nog een uitgebreid jaarverslag van 2011 maken en zal ik hopelijk ook meer specifieke doelen voor volgend jaar bekend hebben. Ik wens in ieder geval iedereen alvast een goede overgangsfase toe en verder hoop ik dat dit bericht een beetje vermakelijk was, want m´n pols begon tijdens het typen langzaamaan steeds meer pijn te doen...

10x lossen en een ophaalbrug

2011-09-14T00:25:00.002+02:00

Kust bij Ault

Hier volgt een verslag van mijn deelname aan afgelopen Ronde Picarde Master, mijn laatste buitenlandse cyclo voor dit seizoen en de tweede keer dat ik 'm heb gereden.

Na een week van vrij weinig sportiviteit, mede door de regen en mede door de start van mijn Master, vertrok ik vrijdag richting Abbeville. De rit begon niet echt goed: aangezien ik zo gewend was om via Luxemburg te rijden, negeerde ik de TomTom en plakte ik zo gelijk 20 minuten extra aan de reis. Gelukkig kwam ik ondanks file's bij Gent en Lille, nog redelijk op tijd aan en kon ik zo nog een stukje los fietsen in verrassend zwoele avond zon. Daarna al vrij vroeg het bed (lees: Renault Espace) opgezocht, want de wekker zou weer lekker vroeg af gaan. Uiteindelijk zou deze niet nodig zijn geweest, aangezien ik al een half uur eerder dan gepland uitgerust wakker werd. Op zich geen probleem, buiten was het helemaal niet koud, maar omdat het nog pikkedonker was besloot ik nog maar even te blijven liggen...

Bij aankomst in Abbeville waren er al een hoop aanwezig: het prioritair vak zat al bijna helemaal vol, dus een plek vooraan zat er niet echt in, maar omdat er vlak voor de start mat nog een extra vak voor de locale club was gereserveerd, schoof alles uiteindelijk nog wat naar voren. Na het wachten op een 100 jarige deelnemer, die voor de 50km ging en die het doucement aan deed, konden we starten. Het plan was om gauw naar voren te komen, helaas lukte dit niet echt: de benen voelde niet goed en daarom had ik al moeite genoeg met de +/- 40km/u om mijn eigen plek vast te houden en al gauw verdwenen de gaatjes om naar voren te schuiven. Een paar kilometer verder stokte het tempo bij een zeer smal bruggetje en door het accordeon effect achterin, zat ik een paar seconde later dik in het rood om niet al te veel plekken te verliezen. Op het eerste serieuze klimmentje kon ik nog aardig meekomen, maar op het vals platte daarna ontbrak al gauw de energie en ook een beetje de motivatie aangezien ik al begon in te zien dat ik de prestatie van vorig jaar niet zou evenaren, laat staan verbeteren. Dus liet ik de kopgroep maar rijden met de hoop dat er achter me nog een mooi groepje gevormd zou worden. Maar de hoop kon ik nog bewaren voor een later moment, aangezien Roderick langs kwam en in zijn slipstream lukte het nog om vlak voor de afdaling weer de aansluiting te vinden. Daarna ging het een paar keer op en neer, Roderick was er ondertussen niet meer bij en een heuvel verder moest ik ook lossen, gelukkig wel samen met nog 10 anderen, dus bleven we tenminste een beetje doorrijden en hielden we de kopgroep en 'n groepje ervoor nog in zicht, althans op de open stukken.

Een paar dorpjes verder sluit er een groepje bij ons aan, die luid aangemoedigd wordt door Thierry Marie (hij is ook te zien in onderstaand filmpje). Iets verder, komen we Jimmy Casper ook nog tegen, die op z'n "maat" zat te wachten. Ondanks het leeftijdsverschil konden ze het goed met elkaar vinden en samen schreeuwde ze ons weer terug naar de kop van de wedstrijd. Daarna volgt een lekker lopend stuk met wind in de rug en wat rust in de groep. Maar toen we de kust naderde verdween de rust: ik belande achterin en had moeite met de hoge snelheid. Na een klimmetje verlies ik met twee andere de aansluiting en deze keer lijkt het toch echt definitief omdat de wind van de zijkant komt en een kilometer verder zou de route tegen de wind in draaien. Maar we blijven nog even doorrijden en bij de rotonde besluit ik 'm linksom te nemen en zo lukt het nog net om bij de groep te komen. Ondertussen zitten we al op bijna 2 uur koers met een gemiddelde van 177bpm (2 slagen onder D3), dus de aanwezige vermoeidheid was te verwachten. In de hobbelige afdaling naar Ault lukt het me daarom ook niet om verder naar voren te komen, terwijl ik wist dat eenmaal beneden rechts direct een muur zou liggen. Het lukt me deze keer wel om licht genoeg te schakelen, al was het ondanks dat nog steeds harken om boven te komen, maar door de positie achterin en wederom het accordeon-effect verloor ik helaas deze keer wel definitief de aansluiting.

Wel loste ik samen met wat anderen en later zouden er nog wat achteren aansluiten en pikte we nog wat gelosten van voren op, waaronder Yannick (Gigabike-shirt). Yannick werd bevoorraad door z'n mamma en was vervolgens zo vriendelijk om een bidon aan mij te schenken, waardoor ik niet bij de eerste bevoorrading hoefde te stoppen, die we zeer snel passeerden. Vervolgens kwam een stuk over een grotere weg met redelijk wat wind tegen, waardoor het tempo wat stokte en iedereen wat kon eten. Bij de splitsing gingen er niet zo veel voor de kortere route, dus leek het me wel mogelijk dat we achterliggende groepen voor zouden kunnen blijven. Helaas gooide een ophaalbrug roet in het eten: toen we 'm naderden gingen de stoplichten net aan (we hadden er nog langs kunnen gaan) en vervolgens nam de burgbediende alle tijd om één miezerig scheepje er door te laten, resultaat: 7 minuten wachten en halverwege het wachten de aansluiting van het bijna 100 man tellende peloton.

De Ophaalbrug

Tijdens het wachten besloot ik de Garmin te lappen en de rest van de rit een beetje rustig aan te doen. Het eerste volgende stuk lukte dat wel, omdat de grote groep niet echt wilde doorrijden, maar door de rust begon ik wel alle spierpijn van de eerste twee uur te voelen, wat niet echt prettig was. Gelukkig kon ik rond kilometer 160 weer even aan de bak: ik had voor het laatste stuk geen drinken meer en de hele dag had ik al ontzettende dorst... misschien omdat ik lange herfsthandschoenen droeg (zomer dingen vergeten); dus ik moest een bidon bijvullen. Het waterpunt was vlak na een afdaling en de man bij de stand was niet echt behulpzaam, dus toen ik weer op de fiets zat was de groep al niet meer in zicht. Al snel begon er een klim, die ik met wat moeite nog redelijk snel kon oprijden en zo al gauw de groep weer in zicht kwam. Maar boven was het gat nog te groot en had de wind vrij spel, dus kwam ik ook niet echt dichter. Wel naderde ik twee gelosten en samen kwamen we dichterbij een volgauto, die het wel leuk vond om vlak voor ons te rijden. De twee andere begrepen het niet echt en hielden het gat te groot, toen ik op kop kwam maakte ik 'm kleiner en seinde ik de chauffeur, waardoor het me toch nog lukte om weer de aansluiting te vinden en zo kon ik ook nog even prof spelen :)

Daarna volgde eerder dan ik had verwacht het 15km-bord en zo kwam ook al snel het laatste klimmetje bij Long. Vorig jaar kon ik hier nog wegrijden, nu had ik al moeite genoeg met volgen en had ik vooral last van de warmte, terwijl het helemaal niet zo warm was. Maar goed, de groep bleef de volgende kilometers vrijwel compleet. Ik probeerde in de een-na-laatste kilometer nog weg te rijden naar 3 vluchters, wat niet echt lukte aangezien ik niet echt een groot gat sloeg, maar zo kon ik wel voorin de afslag van de grote naar de kleine weg nemen. In de laatste 500m verlies ik nog een paar plaatsen, omdat ik niet al te veel risico wilde nemen, en na een magere sprint kwam ik als 75e (later gecorrigeerd naar 69e) overall en als 15e in mijn categorie over de finish. Vervolgens nog lekker nagenoten op het grasveld en nog een stukje uitgefietst naar de camping (met extra lusje om de 200 aan te tikken). 's Avonds stond nog het Grand Trophée diner op de planning, waar onder het genot van goed gezelschap, prima eten en drinken de top-5 van iedere categorie gehuldigd werd. Ik ben wederom 2e geworden en de winnaar van vorig jaar, Rodolphe Lourd (helaas weer niet aanwezig), heeft 'm ook weer gewonnen. Verdiend, want hij is gewoon sterker, máár er is perspectief: Rodolphe is al 28 (meer ervaring en over 2 jaar hogere categorie) en het is me dit jaar wel een keer gelukt hem te verslaan, namelijk in de Trois Ballons. Alleen weet ik niet of ik volgend jaar weer zoveel Grand Trophée cyclo's ga rijden, aangezien ik aankomend jaar waarschijnlijk wat minder tijd over heb en ik zou ook wel een paar andere cyclo's willen rijden, maar de Ventoux, Vercors en Trois Ballons zou ik sowieso toch wel weer willen rijden, dus je weet maar nooit... gelukkig hebben we nog de hele winter om te plannen!

In ieder geval voor nu, heb ik dankzij een mede Wielertoerist deelneemster aan afgelopen Ronde Picarde nog een leuk filmpje in de aanbieding, waarin je een leuke indruk van het evenement krijgt, veel plezier!

De inhaalrace

2011-08-31T23:18:00.003+02:00

Mistig bos in de Vogezen

Hmm, morgen is het al weer september, wat betekent dat er eigenlijk nog maar 6 weken resteren in het huidige "wielerseizoen". Bij veel mensen begint de goesting om te koersen ondertussen wel al een beetje af te nemen, al heeft de Nederlandse zomer van dit jaar daar waarschijnlijk niet veel aan bijgedragen. Daarentegen had ik afgelopen maanden wat betreft het weer niet al te veel te klagen (kan natuurlijk altijd beter), maar wat mij afgelopen maanden wél heeft parten gespeeld is mijn gezondheid: de verkoudheid, die begon tijdens de laatste etappe van de Tour de l'Ain, bleef ruim een week hangen en zorgde ervoor dat mijn conditie nog verder achteruit ging. Gelukkig kwam er wel langzaam verbetering in: vorige week woensdag ging het fietsen iets beter (wel met hoge hartslag) en werd ik de ochtend erop eindelijk weer eens uitgerust wakker. Toen het volgende ritje ook wel aardig ging besloot ik gauw om toch nog mee te gaan naar de Ballons Vosgiens: mede CTWT'rs Erwin, Jan-Willem en Tom hadden een mooi huisje gehuurd met uitzicht op het meer van Gérardmer en plotseling was er nog een plek vrijgekomen. Buiten dat me het parcours me mooi en uitdagend leek (incl. een hoop nieuwe beklimmingen voor mij), had ik ook gewoon zin om weer op de fiets te zitten en het lichaam in de Vogezen weer fit en gezond te maken. Benieuwd of het is gelukt...

Vlak na de start in Gérardmer

Erwin en ik kwamen na redelijk wat file's en regen vrijdag 's avonds laat aan. De volgende ochtend leek het weer beter te worden, maar helaas kwamen er al gauw buien aan, wat zo door zou gaan tot laat in de middag. Ik vond het wel jammer dat ik de rollerbank was vergeten, maar verder heb ik me prima vermaakt o.a. met de chef uit te hangen: zo hadden we pannenkoeken voor 's middags en de ochtend en konden Jan-Willem en Tom meteen aansluiten na hun last-minute verkenning van de eerste klim voor morgen, de Col de la Schlucht. De volgende ochtend was het uitzicht vanuit de woonkamer compleet veranderd: in plaats van lelijke grijze wolken, zagen we nu een strak blauwe lucht met boven het meer nog een eenzaam zwevend wolkje. Aangezien de start zowat op loopafstand was en ook niet al te vroeg was, konden we lekker rustig aan doen. Helaas had ik al die tijd niet gerealiseerd dat ik nog mij "matig weer"-glazen in de Oakley had zitten, waardoor ik vervolgens het eerste uur van de wedstrijd redelijk last had van de laagstaande zon. Maar goed, verder dan wat irritatie had ik er geen al te grote problemen mee, daarentegen had ik wel een beetje problemen met mijn hart, die sneller sloeg dan normaal. Althans sneller dan ik gewend was bij het klimtempo op de Col de la Schlucht, maar ik kwam al snel tot de conclusie dat het waarschijnlijk lag aan de conditie en adrenaline; nog verkerend in de illusie dat ik misschien toch wel in de eerste groep boven kon komen. Maar na 5 minuten me redelijk voorin te hebben hand gehaven, besloot ik zelf die illusie te breken door een tandje terug te schakelen. Al gauw zakte de hartslag daardoor naar een frequentie waarbij ik me iets beter voelde en zo reed ik vervolgens vrij relaxt met de tweede groep door naar de Route de Crêtes.

Tijdens beklimming van de Petit Ballons

Eenmaal boven begon ik alvast wat te eten en kon er ook wat rond worden gekeken. Doordat het 's ochtends vrij fris was maar nu de zon scheen, hadden we nog een paar zeer mooie stukken door de zon belichte nevel. Na de splitsing tussen de korte en lange route, ging het nog even omhoog naar de Col de Platzerwasel. Aangezien ik de afdaling daarna niet kende, besloot ik naar voren te kruipen, wat opzich wel een goede beslissing was: de afdaling was nog nat op sommige stukken, bochten draaiden soms iets meer terug dan verwacht en eenmaal beneden had ik samen met nog drie anderen een voorsprong op de rest van de groep. Zo kon ik ook makkelijk op kop beginnen aan de Petit Ballon, die in het eerste stuk steiler dan verwacht was met ook nog zeer vervelend hobbelend asfalt. Na een ruim kilometer keek ik om en toen bleken er nog maar twee in mijn wiel te zitten, vervolgens na een paar honderd meter bleef daar nog maar een van over. Met deze Fransman zette ik door, aangemoedigd door z'n "Allez, nous sommes Team Canyon!", maar na een paar kilometer moest hij helaas lossen. Gelukkig had ik ondertussen een groepje van vier gelosten uit de eerste groep in het vizier gekregen. Toen ik ze eenmaal bijhaalde bleef ik nog even met ze meerijden, af en toe naar achteren kijkend of er nog mensen zouden volgen, maar het gat leek ondertussen al te groot. Vlak voor de top reed ik nog even weg om een bidon bij te vullen en zo begon ik op kop aan de tweede afdaling van de dag. Beneden was ik een beetje uitgelopen van het groepje, dus besloot ik maar rustig door te rijden en wederom wat te eten, vlak voor de voet van de Col de Firstplan haalden ze me weer bij maar na een paar honderd meter was ik helaas weer alleen. De Firstplan liep wel lekker en onderweg naar boven haalde ik nog een paar mensen in en in de afdaling kwam in Sander nog tegen, die helaas ook in minder conditie was. In het glooiend stuk vanaf Osenbach bleef ik doorrijden in de hoop een nieuw groepje bij te halen, maar dat was tevergeefs. Wel was ik samen met twee achtervolgers vanaf de voet van de volgende klim, de Bahnstein, omdat mijn ketting bij het terugschakelen er af was gevlogen (chaincatcher is gebroken en vervanger was nog niet binnen...). Met een van deze reed ik later nog het eerste stuk van de klim naar Le Markstein, waarin ik ook nog Jan-Willem voorbij reed, die helaas voor hem zat te kampen met rug pijn. De Fransman, die de vreemde gewoonte had om bergop met hoge frequentie van kop af te wisselen, had voor mij besloten dat we samen de klim op moesten rijden, maar toen het eenmaal steiler begon te worden moest ik 'm helaas teleurstellen. Al gauw haalde ik ook andere gelosten in, wat moed gaf, maar het tempo lag ondertussen bij mij ook niet echt hoog. Vergelijkingen met het tempo op de Hundsrucken in de Trois Ballons, zorgde verder ook voor een lichte daling in moed, maar door mezelf te herinneren aan de conditie van een week geleden lukte het me ondanks de inspanning toch te genieten tijdens lange klim.

Uitzicht vanaf de Platzerwasel

Na een korte afdaling, ging de klim nog een paar kilometers door. Maar toen de bordjes langs de weg ruim boven de 1000 meter kwamen, wist ik dat het einde snel in zicht zou komen en dat ik langzaamaan ook de maten van Wouter en Kaj kon verwachten, die klaar zouden staan met een bidon. Althans, als ze me zouden herkennen: Wouter informeerde me vlug tijdens de Col de la Schlucht over de voorziening. Doordat ze niet de petjes van Vusolo ophadden herkende ik ze niet, maar gelukkig herkende een van de maten mij wel (net op tijd), dus hoefde ik zo niet boven op de klim van de weg af te gaan. Vlak voor de ravito kon ik trouwens wel mijn inhaalrace in de prullenbak gooien: de besten van de tweede groep, die ik achterliet aan de voet van de Petit Ballon, waren in aantocht. Ze naderde snel, maar de top was niet meer zo ver en toen ze me eenmaal bijhaalde vonden ze dat ik het laatste vals platte stuk wel op kop kon door blijven rijden. Doordat de meeste stopte bij de verzorgingspost, kon ik zelf ook nog wat pakken en zo begonnen we met zo'n 8 man aan de lange en redelijk langzame afdaling naar Wildenstein. In de afdaling kon ik nog wat eten en de benen een beetje los masseren: de eerste drie klimmen reed ik het merendeel boven omslagpunt en naar Le Markstein reed ik nog eens zo'n 45 minuten in D3, dus het zuur was ondertussen al behoorlijk opgelopen. Eenmaal beneden voelden de benen, dankzij voldoende doortrappen in de afdaling, nog best aardig maar bij het eerst volgende drempeltje schoot de kramp in m'n boven benen. Omdat al gauw de Col de Bramont zou beginnen, zag ik het niet echt positief in: ik moest echt voorzichtig trappen en daardoor verloor ik m'n positie voorin. Gelukkig zakte het tempo van de groep na een paar honderd meter klimmen en leken de spieren ook al weer iets stabieler.

De rest van de klim bleef nog zwaar, maar ik hield het vol tot boven zonder onverwachte kramp scheuten; het tempo lag wel veel lager dan bij de Trois Ballons, maar daar ligt de klim natuurlijk een stuk vroeger in de rit. Daarna volgde een korte afdaling en kwamen we op de licht oplopende weg richting de Col de Feignes. Hier bleef de groep compleet en haalde we ook nog wat eenlingen in, mogelijk ook wel van de korte route. Ondertussen zat ik wel steeds meer te denken aan m'n ambitieuze plan om op het laatste klimmetje weg te rijden: ondanks dat m'n vlucht mislukt was, wilde ik nog wel als een van de eerste van de oorspronkelijke groep eindigen. Vanwege de krampen en conditie leek dit me wel zeer lastig en zeker ook omdat ik op de Bramont achteraan de groep zat te bungelen. Maar goed, ik ging het toch maar proberen...

De laatste klim, de Col de la Grosse-Pierre, begon in plaats van geleidelijk à 5%, met een paar behoorlijk steile stukjes. Daar brak ons groepje en haalde we nog een aantal mensen in. Vervolgens op een licht dalend stukje reden 2 van de betere renners weg, ik volgde ze en samen kwamen we op de grotere (wel geleidelijk lopende) weg naar de top. Meteen nam ik over en zette ik door, aangezien de top met ruim een kilometer in zicht al in zicht was. De twee konden me niet volgen en al gauw haalde ik nog een paar in, waaronder de Belg Simon, die toevallig naast me stond aan de start. Boven op de top was de souplesse al aardig verdwenen en de wind hielp ook niet echt mee, dus het was nog behoorlijk stoempen in de afdaling. Na een paar kilometer draaide ik de laatste heuvelachtige strook op en haalde ik zonder het te weten nog Tom in, die een uitstekend cyclo debuut had totdat het niet voldoende kunnen eten hem de das om deed. De laatste paar honderd meters omhoog, nog even lachen voor de camera; terwijl ik veel te zwaar trap, kijk ik achterom en zie ik een aantal renners naderen, maar de voorsprong is voldoende en lukt het me om als 55e in 5u40m41 alleen over de finish te komen.

Vervolgens met de anderen lekker in het zonnetje gezeten totdat iedereen binnen was en we konden gaan genieten van de verdiende maaltijd, die de vele wespen ook lekker vonden! 's Avonds nog een heerlijke Grizz'Burger genomen bij Le Grizzly ("zomergewicht" is toch al weer gefaald) en de dag daarna nog een herstelrondje gereden voordat we weer richting Nederland vertrokken. Kortom, een geslaagd weekend: goede gezelschap, leuke cyclo en opgelucht dat het lichaam weer een beetje vooruit gaat. Achteraf gezien had ik wel beter kunnen inhouden op de Petit Ballon; nu heb ik gegokt en halverwege leek het verloren, maar uiteindelijk heb ik er toch nog wel een mooie finale uit weten te halen. Nu maar hopen dat de conditie weer in orde is bij de Ronde Picarde en daarna nog wat kortere koersjes.

Kwakkelend naar de Tour de l'Ain

2011-08-19T18:47:00.012+02:00

Strand van Camp du Domaine

Zo, het werd maar weer eens tijd om iets op mijn blog te tikken. In het vorige bericht had ik me voorgenomen om regelmatig iets te plaatsen tijdens mijn verblijf aan de Côte d'Azur. Helaas bleek het internet op de toch wel luxe camping behalve duur óók nog eens zeer instabiel te zijn, dus besloot ik het na wat mislukte pogingen maar voor gezien te houden. Wel probeerde ik zoveel mogelijk mijn trainingen op Bikeplanner bij te houden, al zouden er dit uiteindelijk niet zoveel worden: slechts 7 in 3 weken! Dit had een paar oorzaken: de eerste week was het slecht weer en leek ik last van de zon te hebben, de omgeving viel een beetje tegen (veel verkeer, "zwaar" asfalt en zat niet lekker op de fiets, althans zo voelde het want ik reed continu alleen) en in de laatste week liep ik (hoogstwaarschijnlijk) een voedselvergiftiging op.

Deze "vergiftiging", opgelopen bij Restaurent Le Borme te La Faviere (!) viel mij de volgende 5 dagen behoorlijk lastig; oorspronkelijk zou ik twee dagen later, op maandag, richting Meximieux reizen voor de Tour de l'Ain, maar zondag kreeg ik het bericht van Kenny, die ook mee ging doen, dat zijn autobusje ten hoogte van Toul kapot was gegaan en dat de ANWB geen auto kan regelen als je nog geen 21 bent. Gelukkig was zijn vader bereid om met zijn eigen bus Kenny op maandag terug naar Nederland te slepen en kon hij last-minute nog de auto van zijn oom lenen. Vervolgens moest hij wel de volgende dag (één dag voor de eerste etappe) na een zeer korte nacht nog wel een slordige 950km van Haarlem naar Meximieux afleggen. Mijn reis ging ook niet echt soepel vanwege de ziekte, hectiek bij vertrek in Toulon en lastige overstap in Lyon, maar toen ik eenmaal in Meximieux was aangekomen en het relaas van Kenny had gehoord, was ik dat allemaal al weer gauw vergeten en kon ik alleen maar opgelucht zijn dat alles toch nog was goed gekomen. Ondertussen had ik wel al mijn reeds gewijzigde plan nogmaals gewijzigd: in plaats van alleen meedoen met de vierde etappe (hele Tour meedoen was niet mogelijk omdat bij de 2e en 3e etappe een auto bij de finish wel nodig was en m'n voorbereiding vond ik ook niet goed genoeg) ontbrak me ondertussen de motivatie en hoop om in de vierde etappe een goed resultaat te rijden, laat staan Kenny te assisteren tot boven op de eerst klim, besloot ik maar aan geen enkele etappe deel te nemen. Dit bleek al gauw een verstandige keuze te zijn en uiteindelijk ook nog een best leuk verhaal op te leveren.

Etappe 1 (Meximieux - Saint Vulbas)

Aangezien hij in de buurt lag ben ik op de fiets richting het tweede klimmetje, de Côte de Gévrieux, gereden. Vanaf de eerste klim (pittig ding) bleken er 3 vluchters te zijn, Kenny kwam in een tweede groepje boven; ik volgde vervolgens even op de fiets en gaf 2 bidonnen aan en ging daarna snel terug naar de camping om met de auto richting de finish te rijden.

Ondertussen reed Kenny zo'n 10km na de Côte de Gévrieux met 3 man weg en al gauw haalde ze de oorspronkelijke vluchters bij. Daarna reden ze met z'n vijven door tot de finale: een Engelse jongen (Team Hackney) probeerde Kenny tevergeefs op een rotonde te volgen ("je moet wel goede tube's hebben als je 'm zo hard wilt nemen"). De uiteindelijke winnaar van de dag, Mathieu Selwa (beroepsrenner bij Geox Fuji Test team), viel in de finale nog een paar keer aan, maar Kenny kon iedere keer pareren (rest reed ondertussen al niet echt meer mee), behalve dan de laatste keer vlak voor de finish.

De "ploegleiderswagen"

Drukte bij de start

Boven op de Côte de Gévrieux

Finish in Saint Vulbas: Selwa voor Kenny

Etappe 2 (Parc des Oiseaux - Bellignat)

Vandaag was de eerste heuvel etappe aan de beurt met in de tweede helft 4 gecategoriseerde heuvels, goed voor ruim 1700hm (gisteren +/- 700hm). Ik ging met de auto naar de eerste klim, de Côte de Treffort. Hier kwam een groepje van 12 als eerste boven, maar die zouden later teruggepakt worden. Kenny zat goed voorraan en het tasje met de bidonnen aangeven ging goed ondanks het hoge tempo waarmee ze vlak na de top voorbij kwamen (vandaag zou Kenny trouwens op 37 km/u gemiddeld komen en gisteren had de kopgroep ook al ruim 42!) Daarna ging ik richting de derde klim, de Côte de Matafelon. Inmiddels was het al flink heet geworden en de etappe bleek iets langer te zijn gemaakt dan de versie een paar weken voor de start (bovenstaande is de 20km langere), dus de bidons waren zéér welkom. Kenny zat nog steeds goed vooraan, maar op het "vlakke" stuk na de tweede klim, was een groep van 4 weggereden, met onderandere een local, die uiteindelijk solo over de meet zou komen (en het geel overnam). Op de laatste klim werd het al duidelijk dat de Fransen op Kenny zaten te letten: aanvallen van o.a. Selwa werden niet geparreerd, maar als Kenny ook maar even ging staan, werd er gelijk geroepen en als hij aanviel zat er in no-time iemand in z'n wiel. Uiteindelijk lukte het Selwa ook om weg te rijden, maar in de afdaling had hij een bocht gemist o.i.d. want nadat de vier van de kopgroep binnen kwamen, kwam het groepje van Kenny binnen en Selwa eindigde als 34e op zo'n 5 minuten van de winnaar.

Start bij Parc des Oiseaux met Selwa op de derde plek in het geel (-wittig)

Vallée de l'Ain

Aankomst van Bruno Rochaix, winnaar 2e etappe

Aankomst groepje van Kenny op 3 minuten van de winnaar. Met als eerste de 17 jarige Alex Peters, die de laatste twee etappe ook goed voorin zou rijden

Etappe 3 (Nantua - Lelex)

Vandaag gingen we de Haute-Jura in, een zware etappe, die ik wel wat weg vond hebben van een ingekorte Trois Ballons. Omdat deze start (en die van morgen) wat verder van de camping lagen én de start vanaf vandaag ook een half uur eerder was, moesten we al vroeg op. Gelukkig zijn de wegen in de Ain prima in orde en zeker in de ochtend helemaal niet druk, dus het vervoeg ging eigenlijk elke dag wel goed. Na een korte stop in Oyonnax (woonplaatst winnaar van 2e etappe) voor wat verse koffie en Wifi (mijn mening over McDonalds is afgelopen dagen echt een stuk positiever geworden, alleen was die in Oyonnax pas om 10u open dus daar had ik weinig aan), reed ik door naar de eerste klim, de Côte d'Apremont en parkeerde ik de auto boven op de Col du Sentier. Omdat de klim al zo vroeg zou zijn, was Kenny met 1 bidon gestart en bovenop zou hij er dan 2 krijgen. Het wachten duurde niet lang: B.A.C. (team uit Bourg-en-Bresse) stond vandaag met zo'n 10 man aan de start en zorgde voor een snelle begin fase. Uiteindelijk kwam er een groep van 8 man als eerste boven met maar liefs 5 leden van B.A.C. Kenny volgde al snel, in een groepje van ruim 20 man met o.a. gele truidrager Rochaix, Selwa en Peters. Na het aangeven van de bidons, volgde ik snel in de auto: oorspronkelijk had ik het idee om via een kortere weg richting de voet van de laatste klim te rijden, maar eenmaal beneden besloot ik toch maar het parcours te volgen en te hopen voorbij de fietsers te komen. Dit ging het eerste stuk wel goed door auto's van de organisatie te volgen en ik had ook het idee dat ik niks verkeerds deed want er reden wel meerdere volgauto's rond. Maar uiteindelijk bleken ze het niet zo leuk te vinden, en nu ik het regelement nog een keer heb gelezen, blijkt dat we geluk hebben gehad dat ze geen diskwalificatie hebben uitgevoerd!

Hoe dan ook, met flink wat moeite kwam ik bovenop de Côte de Giron (serieus steile klim waar het volledig brak), bij de 2e kopgroep met de klassementsleiders. De gele truidrager kon op de Giron niet volgen, na de afdaling kwam hij er weer bij, maar op de ongecategoriseerde klim vlak voor de laatste klim werd hij er definitief afgereden. Na vier kilometer in de lange klim naar Menthières parkeerde ik de auto om de voorsprong met de koplopers te timen (bestond uit zwarte nummers dus was onnodig. B.A.C. zou uiteindelijk op plek 1 en 2 eindiggen) en nog een bidon aan te geven. Toen Kenny langs kwam, zaten alleen nog maar Selwa, Peters en nog een eendagsrenners in het groepje. Selwa en Peters gaven de indruk dat ze het zwaar hadden, toch bleven ze nog redelijk goed doorrijden in de oplopende vallei naar Lelex, die Kenny toevallig kende van de ploegentijdrit etappe in de Junioren editie van paar jaar geleden. Ik reed achter de groep van de gele truidrager naar de finish, waar nog behoorlijk werd doorgereden, maar het gat bleef groot genoeg zodat Kenny leider in het klassement werd én, na een paar uur wachten, samen met Wout Poels (dagwinnaar en leider algemeen klassement) en Johnny Hoogerland (bollentrui) het podium op mocht!

Vanwege het volgen in de auto helaas geen foto's tijdens de koers... 't was trouwens weer een pittig dagje: de ruim 2500hm met een gemiddelde van zo'n 33 km/u!

Sprint tussen Moncoutie, Rolland en de uiteindelijke winnaar Poels!

Wat ceremonie foto's

Etappe 4 (Belley - Le Grand Colombier)

Vandaag was het dan zover, de laatste etappe en de enige met een echte buitencategorie klim: Le Grand Colombier! We wisten dat het zwaar ging worden: zoals ik al eerder melde, was het al lang duidelijk dat de Fransen liever een andere Fransman wilden laten winnen dan een buitenlander en verder zouden er vandaag ook nog een hoop goede eendagsrenners aan de start staan, die eventueel klassementsrenners in een vlucht konden meenemen. Maar Kenny was, ondanks het gebrek aan teamgenoten en de vermoeidheid van afgelopen dagen, toch nog vol goede moed; we zouden elkaar weer treffen vlak na het dorpje Thézillieu.

Ondanks dat ik afgelopen dagen alleen maar in de auto had gezeten, ging het met mij helaas wat minder goed: de darmproblemen waren eigenlijk pas sinds gister een beetje verdwenen, maar nadat ik was opgestaan met enorme keelpijn werd ik in de loop van de dag snot verkouden... (nu na ruim een week, nog steeds last van) Waarschijnlijk had de mentale vermoeidheid door de stress en al het autorijden toch ook impact op m'n weerstand. Zo reed ik dus met een oor die niet meer wilde ploppen en een volle neus langzaam naar boven, wel nog even stoppend bij een mooi uitzichtpunt over de vallei, Mont Blanc en zicht op het naderende peloton. Boven bleek er een groepje met alleen maar eendagsrenners bijna 2 minuten voorruit te rijden. Vervolgens reed er een groepje met o.a. Peters vlak voor het groepje van Kenny, daarna kwam er een tijd niets. Peters ging vlak daarna samen met David Polveroni (14e bij afgelopen Marmotte) de kopgroep achterna. Ik nam een kortere weg richting de Colombier om vervolgens na twee kilometer een plek te zoeken voor nog een laatste bidon. Onderaan de klim werd ik tegen gehouden, maar door te melden dat ik bij de gele truidrager hoorde mocht ik er nog langs. Dit bleek het begin van "de ondergang" te zijn: na het afgeven van de bidons, reed ik verder met het idee dat indien Kenny zou winnen hij ruim 3 uur moest blijven wachten voor de ceremonie. Ik wist niet, dat de gebruikelijk cyclo ceremonie (niet al te lang na aangkomst cyclo) onderaan de berg in Culoz zou worden gehouden, wat opzich wel logisch was omdat er nauwelijks ruimte bovenop de Colombier is, en dat de gele truidrager eventueel nog naar boven kon worden gereden. In ieder geval werd ik, nadat ik de bidon aan Kenny had gegeven en mijn tocht naar boven was gecontinueerd, al snel ingehaald door een motoragent, die me duidelijk maakte dat ik moest stoppen en moest wachten tot na de bezemwagen van de profs. Na een poosje balend in de bakkende zon te hebben gestaan en wat auto's zonder officiële sticker hebben voorbij zien komen gaan, besloot ik het er toch maar op te wagen om nog iets dichter bij de finish te komen, die nog meer dan 10km verder lag! Eenmaal bij de volgende blokkade besloot ik te vragen of ik achter een auto van de organisatie mocht rijden, wederom met het argument dat ik bij de gele truidrager hoorde, dat hij zonder kleding e.d. boven op die berg zou moeten wachten etc. en na wat overleg kon ik meerijden met een ambulance die voorbij was komen rijden. Daarmee lukte het me tot zo'n 5km voor de finish te komen, waarna ze me melden dat ik rustig kon doorrijden en ik bij de volgende blokkade moest wachten op een auto waarmee ik kon meerijden. Uiteindelijk kwam ik, nadat een dalende Selwa (met glimlach...) voorbij was gekomen, tot 2km voor de top: ik kon 'm eigenlijk al zien liggen, maar ik besloot me maar te melden bij de veiligheidsmensen om te vragen wat ik het beste kon doen: lopend verder! Inmiddels was de verkoudheid al behoorlijk toegenomen en was ik al helemaal gestresst door de hele situatie, toch besloot ik m'n spullen te pakken en richting de finish te lopen. Maar gelukkig zag ik al snel Kenny aan zien komen fietsen, helaas wel met een zeer bedroefd gezicht: de klim was zwaar tegengevallen, steiler dan verwacht en met minimaal 39x25 een te zwaar verzet. Ook bleek dat hij de klim ervoor volledig op kop had moeten rijden en dat de Fransen vervolgens één voor één op de Colombier hadden aangevallen. Uiteindelijk reed Selwa weg op een van de steilste stukken in de klim, kwam hij als 2e over de streep en won zo het algemeen klassement; Kenny verloor nog 10 minuten, werd daardoor 18e in het dagklassement (één plek achter Polveroni en toch nog met gemiddelde van 31.60!) en uiteindelijk 10e in het eindklassement.

Helaas dus... na de mooie Hollandse dag, waren het de Fransen die met de eindwinst er vandoor gingen: Moncoutie zou ook Poels op voldoende achterstand rijden. Maar voor ons, was de dag vervolgens nog niet voorbij: we moesten nog van die berg af zien te komen en het liefst voordat de profs zouden aankomen! We wisten dat het moeilijk ging worden: naar beneden gaan was echt geen optie en over de finish gaan leek ons onmogelijk. Maar al gauw kwam er een politiebusje voorbij, die ons melden dat de auto toch volledig van de weg af moest (rechter achterwiel stond er nog een beetje op). Vervolgens vroeg ik of ik hem mocht volgen naar de andere kant van de berg; we wisten niet zeker of hij het goed had begrepen, maar hij gaf aan dat het kon. Vervolgens stapte ik snel in de auto, Kenny ging met de fiets, en voegde ik me achter een paar pers auto's. Al gauw werd het steeds drukker en naderde we de reclamehekken, camera's (de laatste etappe zou live op France 3 komen) en heel veel beveiliging. Maar gedreven door de teleurstelling, vermoeidheid en klote gevoel van ziekte besloot ik de auto voor me zo strak als ik kon te volgen en niet naar de seingevers te kijken; zo bereikte ik een klein grind paadje met aan de linkerkant de finish, het podium, de jury en pers wagens en aan de rechterkant een énorme afgrond. Vervolgens zat ik met hevig kloppend hart te wachten totdat ons groepje auto's mocht doorrijden met om me heen mensen van de organisatie en Franse televisie, die zich blijkbaar niet afvroegen wat een Nederlandse auto hier nou in hemelsnaam deed... Gelukkig begonnen de auto's na een poosje weer te rijden en toen ik eenmaal voorbij een volgende politiebus was gereden, kon ik eindelijk weer een beetje tot rust komen: de andere kant van de klim was gehaald én de organisatie van de cyclo had me geloof ik niet gezien. Eenmaal voorbij de meer dan verwachte hoeveelheid omhoog lopende toeschouwers was (wat een eind!) en een omweg via de mindere steile noordkant van de klim, haalde Kenny me ook bij en reden we samen richting Culoz voor de Repas.

Het eten smaakte mij beter dan Kenny, de ceremonie viel ons beide tegen, dus al gauw zaten we weer in de auto richting de camping. 's Avonds nog lekker pizza gegeten, gewacht totdat mijn ouders aankwamen (stuk later dan verwacht vanwege record file's) en conclusies getrokken: ondanks de auto problemen en bijkomende stress, had Kenny zeer sterk gereden, maar om te winnen heb je toch echt een team nodig en dan ook nog iemand voor de verzorging. Uiteindelijk won het Engelse team Hackney (met o.a. Peters), maar over de breedte stelde die niet zo heel veel voor, dus een overwinning in het team klassement is ook niet onmogelijk. Tenslotte speelde het verkeerde verzet ook zeker een rol. Na de 2e etappe had Kenny al besloten om voor de laatste etappe een 27 te monteren, maar mede door het late thuiskomen na de 3e etappe en het niet kennen van de klim (uit het profiel verkeerd idee gekregen >> onregelmatiger dan gedacht), had hij uiteindelijk besloten om 'm niet meer te vervangen. Oja, en ik zelf heb er van geleerd om nooit meer bij een finish boven op een berg met de auto proberen te komen: ik had m'n auto gewoon bij de eerste blokkade moeten zetten en een paar honderd meter moeten lopen! Wijze lessen dus, in ieder geval was ons het evenement zeer goed bevallen: mooi parcours, goed deelnemersveld en prima organisatie (pluspunt: eten bij finish was best lekker, minpunt: prijzen bestonden alleen uit bekers en op de website ontbreekt as we speak nog het resultaat vanaf etappe 4). Hopelijk staan we volgende keer wel met een volledig Nederlands team aan de start!

Vanwege lege batterij helaas geen foto's kunnen maken (onderstaande is via Flickr)

Peters en Polveroni op de Colombier, weggereden uit de kopgroep, maar uiteindelijk zouden ze het beide niet redden.

Tenslotte, voor de gene die een beetje Frans kunnen lezen: hier is nog een persbericht van de laatste etappe (link), een compleet verslag op Velo101.com (link) en de pagina van de cyclo (link).

Semaine a l'Oisans

2011-07-09T17:03:00.001+02:00

Een week geleden stond de Marmotte op het programma, mogelijk de zwaarste en best bezette cyclo van Frankrijk en voor veel (vooral Nederlandse) fietsers hét hoofddoel van het seizoen. Zoals ik al een paar weken geleden aangaf, had ook ik het plan om de Marmotte tot een succes te volbrengen, zeker nadat dit vorig jaar vanwege een blessure niet was gelukt.

Helaas kan ik nu al verklappen, dat het wederom is mislukt: twee dagen na een geslaagde Vaujany, cyclo in dezelfde vallei die een weekend eerder is, werd ik ziek. Dit duurde tot donderdag. Vervolgens voelde ik me op vrijdag eigenlijk best goed en kreeg ik langzaam de illusie dat ik zaterdag misschien wel weer fit zou zijn, ik had namelijk de dagen ervoor voldoende kunnen uitrusten in bed. Dus zaterdag begon ik met volle moed aan de rit; de Glandon, de eerste klim, ging eigenlijk best goed: op het steile stuk na Le Rivier moest ik zelfs inhouden omdat ik van het groepje "VDB" wegreed. Maar een paar kilometer verder, vlak voor het stuwmeer, was alles al weer compleet anders: ik stapte af omdat ik dacht dat m'n band langzaam aan het leeglopen was, maar dit bleken gewoon m'n benen te zijn... vervolgens heb ik nog met moeite doorgereden tot de top met de illusie dat ik de Galibier nog wel over zou komen met de gelosten uit de grote groep vlak voor me, als ik in de afdaling van Glandon weer de aansluiting zou vinden. Dit lukte maar helaas moest ik op het einde van de afdaling de groep weer laten gaan, omdat ik m'n bidon moest oprapen... vervolgens zat ik in de Maurienne vallei net zoals vorig jaar in een groepje die veel te hard reed, althans in ieder geval voor de waardeloze benen die ik steeds met de Marmotte heb, dus kwam ik wederom leeg aan bij de voet van de Telegraphe.

Deze ging wel iets beter dan vorig jaar, op het kleinste verzetje, maar vlak na Valloire besloot ik niet meer de Alpe op te rijden: ik wilde geen verdere risico's nemen met het oog op de rest van het seizoen en eigenlijk ook omdat de motivatie ontbrak (ik haal niet echt voldoening uit veelvuldig afstappen op de Alpe). Galibier ging vervolgens ook vrij moeizaam, misschien ook omdat ik ondertussen al had besloten zo rustig mogelijk naar boven te rijden. In ieder geval had ik voldoende tijd voor sightseeing en andere mensen aanmoedigen. De afdaling van de Galibier was vervolgens ook niet echt prettig: door gebrek aan energie was m'n hele lichaam verkrampt en de koude wind maakte dit nog wat erger. Pas bij het Lac du Chambon kwam ik weer een beetje op temperatuur en begonnen de benen ook weer een beetje te draaien. Het laatste stuk freewheelde ik nog mee met een groot groepje, waarin iemand van de Volharding minder dan een kilometer voor de rotonde met z'n voorwiel tegen iemands derailleur aankwam en vervolgens een paar spaken verloor! Ik parkeerde bij de ravito naast de rotonde, leverde de chip in en nam een flink bord met hartige lekkernijen, wat zeer goed smaakte want de zoete repen kreeg ik die dag totaal niet naar binnen. Daarna ben ik rustig terug naar de camping gepeddeld, nam ik nóg een bord pasta en vervolgens heb ik als een blok in de schaduw geslapen totdat ik wakker schrok van Kenny (24e!) en Jochem (125e), die ondertussen waren teruggekomen van hun geslaagde ritten. De dag erop voelde ik me goed, zowel mentaal als fysiek, en vertrok ik zonder Grimpee de l'Alpe lekker op tijd richting Nederland.

Dus, helaas weer een mislukte Marmotte (én Trophee de l'Oisans), maar niet een mislukte trip: naast een mooi resultaat bij de Morzine, lukte het me om blessure vrij te blijven t/m de Marmotte en bij de Vaujany kon ik mijn snelle tijd van vorig jaar deze keer met 8 minuten verbeteren; voor de volledigheid volgt hier nog een kort verslag van die rit.

Voorbereiding voor de Vaujany ging goed: op donderdag reed ik nog een rondje Grand Serre-Ornon samen met Jochem, Kenny en Maurice. De eerste klim, Alpe du Grand Serre, bleek toch weer langer dan dat ik me herinnerde van vorig jaar, verder leek het tempo nu ook een stuk beter, dus hield ik er een goed gevoel aan over. Vrijdag en zaterdag deden we rustig aan: wat koffieritjes richting Bourg d'Oisans en de fietsen in orde maken. Zondag ochtend voelde ik me ook prima: goed geslapen en de temperatuur was al snel aangenaam. De start was gelukkig ook snel, ik had nog wel even een woordenwisseling met een Fransman, die halverwege het voorste startvak stond en zéér gesteld was op de ongebruikte ruimte om hem heen terwijl hij daar niks had te zoeken want een paar meter na de startmat haalde ik hem al weer in... In de aanloop naar Séchilienne waren er nog een paar valpartijen, maar met goed opletten en doortrappen lukte het prima om voorin aan de klim te beginnen.

De eerste kilometers hielden de tenoren zich nog even koest en kon ik dus nog even de aansluiting houden, wat natuurlijk wel leuk was. Maar na zo'n 4km steeg het tempo toch langzaam en vormde er zich een mooie tweede groep met o.a. Hendrik Vos, Edith (=VDB) en Elias (mede Domrenner). De kopgroep bleef nog een tijdje in zicht, maar uit het verslag van Kenny bleek dat op het laatste stuk er toch serieus werd doorgetrokken (+30km/u) door o.a. Bert en Michel. Ik vond het in ieder geval wel prima in het tweede groepje, kon goed op souplesse rijden en dankzij de voorbereiding kon ik de klim ook goed indelen. In het laatste deel ging ik ook maar op kop rijden (a.i. tempo verhogen), omdat anders Hendrik en Edith al het werk moesten opknappen. De laatste kilometer nam ik ook maar voor rekening, omdat het lekker bleef gaan en ik wilde graag op kop rijden bij het aanpakken van de bidons, maar die bleken wat later te komen dus duurde de inspanning toch iets langer dan ik had gepland. In de vallei na de klim bleef ik goed meedraaien, om de benen op gang te houden en het animo ontbrak een beetje in de groep. Vervolgens naar de Col d'Ornon ook niet super zuinig gereden: op de drempel naar Entraigeus wilde ik niet naar het binnenblad schakelen en in de laatste 3km van de Ornon tweemaal in plaats van op kop gereden, wederom het tempo zitten verhogen. De laatste kilometer viel daarom toch een beetje tegen, maar het lukte me wel om in het groepje (die wel iets verkleind was) boven te komen. In het eerste stuk van de (niet al te makkelijke) afdaling ging ik vervolgens snel weer naar voren en de rest van de afdaling heb ik samen afgedaald met een Fransman: onderaan hadden we een halve minuut voorsprong op de eerst volgende.

In de vallei probeerde ik nog wat te eten en bij te komen in het groepje, die zich langzaamaan weer vormde. Bij de afslag voor Allemont faalde ik de bidon aan te pakken, maar opzich maakte dat niet zoveel uit: door in Villard-Reculas en Alpe d'Huez een beker te pakken en bovenop de Sarenne m'n bidonnen te vullen had ik voldoende drinken tot aan de finish en zo hoefde ik ook geen volle bidon extra mee naar boven te sjouwen. De klim ging eigenlijk ook wel goed: helaas lukte het me niet om bij Edith en Hendrik te blijven, maar tot aan Villard-Reculas kwam ik goed vooruit en in de tweede helft kon ik de schade beperken door een Belgdie me inhaalde bij de eerste waterstop, in het vizier te houden. De afdaling van de Sarenne was zoals gewoonlijke weer een drama, maar gelukkig kwam ik veilig en toch nog redelijk rap beneden: de Belg die op het einde van de klim toch nog redelijk was uitgelopen, mede ook omdat ik de bidonnen moest vullen, haalde ik vlak na Lac du Chambon weer in, nadat hij ook had ingezien dat we beter samen het laatste stuk door de vallei konden rijden. Wel begon ik me al redelijk leeg te voelen: m'n kopbeurten stelde niet zoveel meer voor en op het klimmetje vlak voor Lac du Verney moest ik 'm ook al snel laten gaan. Ondertussen was het ook behoorlijk warm geworden, dus bij de eerste volgende stop pakte ik een paar bekers water (had beter een fles kunnen vragen). Vervolgens, omdat ik niemand voor of achter me zag, reed ik rustig richting de voet van de eindklim (5km à 9%). In de eerste kilometer, vlak na de eerste haarspeldbocht, kwam ik Rob van Cyclobenelux tegen, die me luid zat aan te moedigen en waardoor ik nog wat extra motivatie kwam. Helaas was dat van korte duur: de volgende bochten probeerde ik eigenlijk zo lang mogelijk te maken (vroeg nog een local me nat te spuiten met z'n tuinslang) en op de steilste stukken zat ik toch behoorlijk te zigzaggen. Slechts in de laatste kilometer ging het nog een beetje voorruit omdat een tijd binnen de 6u15 in bereik lag, maar dan moest ik wel eventjes doorrijden. Uiteindelijk kwam ik na 6 uur, 14 minuten en 50 seconden over de lijn: 8 minuten sneller dan vorig jaar en slechts 1 plek (na een aantal correcties omdat heel wat mensen, die ingeschreven waren voor de lange afstand op de dag zelf besloten de korte te doen) verwijderd van m'n optimistische top-25 doel!

Luid aangemoedigd door Rob, nog 4 kilometer klimmen tot finish La Vaujany

Een mooi resultaat dus, zeker omdat ik niet "gepland" had al top te zijn; al was dat "plannen" makkelijker gezegd dan gedaan: ik was al top bij de Trois Ballons en vervolgens is het waarschijnlijk toch langzaam achteruit gegaan. Maar uit het verhaal hierboven zijn toch wat minpunten te concluderen: ik vond het wel grappig om op de eerste twee klimmen het tempo te verhogen, maar als ik dat niet had gedaan had ik waarschijnlijk langer kunnen volgen op de derde klim, en door de extra inspanningen (en gebrek aan richtpunten) ben ik niet tevreden over het tempo en gevoel op de eindklim. Maar goed, het was een mooie dag, ik heb me (vooral het eerste deel) goed vermaakt, het resultaat was mooi en de volgende dag voelde ik me prima (al was dat dus voor korte duur). Nu ben ik ondertussen al weer een week thuis, ben ik al weer redelijk hersteld van de ziekte en kijk ik al weer uit naar de volgende doelen: paar weken trainen aan de Côte d'Azur, waarschijnlijk de Risoul Vauban en tenslotte nog de Tour de l'Ain (meerdaagse met persoonlijk én team klassement). Ik zal waarschijnlijk wel regelmatig een stukje tekst of een mooie foto plaatsen, dus à bientôt!

Verslag van La Morzine 2011

2011-06-20T19:05:00.004+02:00

Afgelopen zondag stond al weer mijn vijfde Grand Trophée cyclo van dit jaar op het programma: La Morzine Vallée d'Aulps. Een relatief korte rit over 146km, maar waarin je toch ruim 3600hm moet overbruggen verspreid over o.a. de Joux-Verte, Col du Corbier en tenslotte nog de lastige Joux-Plane. Parcours kennis ontbrak helaas bij me, op zaterdag was ik nog wel de auto over de Joux-Plane gereden om me in te schrijven in Morzine (zondag ochtend wel via Les Gets gegaan, want dat is toch stuk sneller) en zo de klim een beetje proberen op te slaan. De conclusie was dat hij een stuk steiler leek dan op het profiel, maar dat er gelukkig nog wel een paar vlakkere stukken in zaten waar je steeds naar uit kan kijken. Hoe dan ook leek het me slim om niet te hard aan de klim te beginnen, want bij een inzinking zou je hoop minuten kunnen verliezen. Eenmaal in Morzine aangekomen gingen we snel naar de inschrijving want door de regen was er toch niet zoveel te beleven. Ik had nog wel een kleine meevaller: dit was de enige van de acht ritten waarbij ik me nog niet heb ingeschreven en omdat ik niet kon deelnemen aan de Grimpee de la Ventoux vroeg ik of ik misschien nog wat korting kon krijgen; toen ze mijn lijst van inschrijvingen zagen besloten ze me deze cadeau te geven, plus ik kon ook gewoon m'n normale startnummer gebruiken, dus hoefde ik ook niet het stuurplaatje te vervangen.

Vervolgens reden we weer terug naar Samoëns, via Les Gets, en hield het nog net lang genoeg op met regenen (incl. een beetje zon) om een stukje los te fietsen. Eenmaal weer thuis begon het al snel weer te regenen en zo ging het de hele nacht door. De voorspellingen voor de dag erna waren beter, al zou het in de ochtend nog wel even kunnen regenen; Eigenlijk had ik na een ijskoude rit over de Cormet de Roselend besloten om nooit meer in de Alpen te fietsen met regen, maar omdat het toch vrij zeker was dat het alleen bij een paar buien in de ochtend zou blijven, heb ik eigenlijk geen enkele keer overwogen om niet aan deze rit mee te doen; ik hoopte alleen dat het in de afdaling van de eerste beklimming al redelijk gestopt zou zijn, en als dat niet zou zijn, zou je op verschillende punten in het parcours makkelijk kunnen omkeren naar de auto.

In de ochtend verliep alles soepel: ik kwam eigenlijk te vroeg aan bij de start in Montriond en zo kon ik nog ruim een kwartier lang onder de achterklep van de auto wachten totdat de ergste regen voorbij was en proberen te besluiten of ik nou wel of niet een serieus regenjack aan zou doen. Toen het kwart voor acht was en de bui even ophield, besloot ik om slechts een windjack en armwarmers mee te nemen, want dat regenjack zou ik anders toch maar mee moeten blijven sjouwen. Eenmaal in het startvak baalde ik er wel een klein beetje van dat ik totaal niet had kunnen warm rijden, want het zou na de start meteen bergop gaan, en achteraf baalde ik nog meer dat ik er niet aan had gedacht om de rollerbank mee te nemen (zou die nog ergens nuttig voor zijn geweest). Maar goed, gelukkig lag het tempo in de eerste kilometers niet super hoog en had je vervolgens nog een stukje vlak langs het meer van Montriond. Daarna begon het echte klimwerk en moest ik langzaam maar zeker de kopgroep van bijna 25 man laten lopen. Het gevoel in de benen en de rest van het lichaam was niet echt super, in ieder geval minder dan bij de Trois Ballons, dus berustte ik me al snel bij het feit dat een top-20 plek er niet in zou zitten. Ik bereikte de top met nog 3 anderen en samen begonnen we aan de koude, natte maar toch nog redelijk berijdbare afdaling van de Joux-Verte. Onderaan was de bewolking al wat minder geworden, kwam er zelfs af en toe een zonnetje te voorschijn en was ik blij dat ik niet m'n regenjack had aangedaan.

Daarna reden we goed door met z'n vieren, eentje was in Morzine verkeerd gereden maar een andere had ons nog bijgehaald in de afdaling, en zo begon al snel de beklimming van de Col du Corbier: goed wegdek (behalve in de afdaling) en behoorlijk steil. In het begin reed ik weg bij de anderen, maar in de tweede helft stokte het tempo een beetje en kwamen ze weer iets terug. Vervolgens haalden we vlak voor de top nog iemand in, was er nog iemand van ons er af gereden en was er nog een ouwe kerel van achteren bij gekomen, dus waren we vervolgens met z'n vijven. Daarna kwamen de beklimmingen van de Grand Thaillet en naar La Vernaz, die beide niet zo lang zijn maar toch wel redelijk steil en de Grand Thaillet was extra vervelend vanwege grind op de weg (net zoals op de Planche des Belles Filles blokkeerde 2x mijn achterwiel!). Bij La Vernaz stopte we om water bij te tanken en vervolgens gingen we door naar de Jambaz, een wat langere en minder steile klim, die nog vervelend was omdat de laatste kilometers gestript waren van de toplaag en omdat we nog een bui over ons heen kregen. Maar goed, na de afdaling was het weer droog en konden we ons langzaam klaar maken voor het stuk door de vallei richting de Joux-Plane. Ondertussen had trouwens ook nog mede CTWT'er Robert zich bij ons aangesloten, die uiteindelijk nog knap 24e werd en hoogstwaarschijnlijk 1e in de categorie fietsen van meer dan 10kg ;-).

In de vallei werd er nog redelijk goed doorgereden, de eerder genoemde ouwe kerel probeerde nog wel eens een kopbeurt over te slaan, maar op de eindklim bleek het dat hij niet zat te sparen maar gewoon al redelijk stuk zat. Ik gooide vlak voordat de klim begon nog m'n halve liter AA in de bosjes van het appartement waar ik logeerde (die ik overbodig had meegesjouwd), en deed de armwarmers uit en windstopper open, aangezien de zon ondertussen lekker zat te schijnen. Het eerste steile stuk begonnen we allen vrij rustig, maar omdat het minder steil leek dan in de auto besloot ik al snel om iets harder door te rijden. Dit had als gevolg dat alleen nog Robert en nog iemand van Chamrousse Team Cyclosport in de buurt bleven. De Chamrousser, die constant vervelend zat switchen tussen sleuren en dan weer heel soupel draaien, hield het nog het langst vol maar hij moest uiteindelijk ook mijn wiel laten gaan. Ik probeerde zo gedoseerd mogelijk te rijden, aangezien de laatste kilometers het zwaarste zouden zijn, en op de stukken wind mee steeds voldoende bij te schakelen. Rond drie kilometer voor de top begon ik het ook echt zwaarder te krijgen en zag ik ook dat een fransman, die we bij de Corbier oppikte en die onderaan even was afgestapt (weet niet precies waarom), langzaam dichterbij zat te komen. Tijdens de volgende kilometer werd het gat langzaam maar zeker kleiner en rond anderhalve kilometer voor de top haalde hij mij in en moest ik proberen vast te klampen aan zijn wiel, wat gelukkig lukte. Daarna kwam een lichte afdaling en vervolgens nog een kleine drempel tot een tweede colletje, hierop probeerde ik nog op het buitenblad van 'm weg te rijden, maar de kracht ontbrak en de drempel bleek toch iets langer te zijn, dus begonnen we samen aan de afdaling, die gelukkig helemaal was afgezet. In de afdaling probeerde ik nogmaals weg te rijden, maar dit was tevergeefs. Halverwege de afdaling liet ik de fransman dan maar op kop dalen, wat al gauw een vergissing bleek te zijn: in een scherpe bocht naar links remde hij te laat, waardoor beide onze achterwielen begonnen te slippen en hij in de, gelukkig voor hem, zachte berm belandde. Ik besloot toen om even op 'm te wachten, aangezien ik ook tijdens de beklimming van zijn tempo gebruik had gemaakt, en zo daalden we samen het laatste stuk nog af. In Morzine, na nogmaals een scherpe bocht, waar de fransman achter mij wederom moeite mee had, probeerde ik nog te versnellen om nog binnen de 5u20 te finishen, klokje gaf eigenlijk al aan dat het niet mogelijk was dus het was eigenlijk overbodig, maar zo ging ik wel als eerste door de laatste scherpe bocht vlak voor de finish. Ik versnelde nogmaals, maar het lukte de fransman om me nog voorbij te sprinten en zo kwamen we na 5 uur en iets meer dan 21 minuten over de streep.

Oorspronkelijk stond ik op de 23e plek, maar op de vijfde plek stond nog iemand uit de oudste categorie, die besloot om de Joux-Plane te skippen en via Les Gets bij de finish te komen, dus de uiteindelijke plek was 22e. Waar ik opzich wel tevreden mee ben, want ik voelde me niet echt super fit (ook te zien aan hartslagwaardes) en het weer, dat minder effect op mijn lichamelijke conditie had dan waar ik bang voor was, maar waardoor ik wel wat minder motivatie had. Verder had ik ook redelijk goed op souplesse gereden, ging de Joux-Plane beter dan verwacht en heb ik geloof ik ook niet echt dingen geforceerd in aanloop op de Vaujany en Marmotte.

Hoe dan ook lijkt het me leuk om deze rit volgend jaar weer te doen: het parcours gaat constant op en neer en de omgeving ziet er ook echt zeer mooi uit. Ik hoop alleen dan wel op een editie zonder regen en dat het wegdek in betere conditie zal zijn.

Vandaag heb ik nog bijna 2 uur rustig rondgefietst samen met Kenny, die gisteren knap 5e is geworden: hij kon goed mee tot de Joux-Plane, ondanks dat het tempo toch regelmatig flink werd opgevoerd. Toen de Joux-Plane begon, reed het duo Laby en Pessy van Team Scott - Les Saises weg uit de groep en reden ze nog 6 minuten van Kenny weg ondanks dat hij zelf nog behoorlijk hard zat te klimmen. Nummer drie in uitslag, Nicolas Ougier had ook wel een succesvol weekend: de dag ervoor was hij nog 2e geworden in de zware en regenachtige L'Ardechoise; in de krant van vanochtend las ik dat hij dit kunstje nu al vijf keer heeft vertoond!

Time to Harvest

2011-06-13T14:49:00.012+02:00

Afgelopen zaterdag was mijn derde deelname aan Les 3 Ballons, een cyclo over 205km en ruim 4000hm dwars door de Vogezen. Omdat mijn deelname vorig jaar een stuk beter ging dan het jaar daarvoor en ik na de Marmotte me realiseerde dat het middelgebergte mij mogelijk toch iets beter ligt, waren mijn ambitie hoog voor dit jaar: ik wilde de grens van de 7u doorbreken en met als optimistisch doel een eindtijd van 6u55, wat zou resulteren in een plek rond de top-40. De voorbereidingen waren in ieder geval prima: ruim een week ervoor heb ik samen met Frank nog een lange training richting de Veluwe gedaan, vervolgens heb ik besloten om niet aan de GF Ardennaise mee te doen, omdat ik eigenlijk al vanaf La Look intensief bezig was en ik in juni nog 4 weekenden achter elkaar aan de bak zou moeten gaan. Doordat ik op vrijdag de "knop" omzette, voelde ik me vanaf zaterdag t/m dinsdag echt compleet waardeloos, ik heb zelfs nog een paar keer gedacht dat er iets mis was met de taugé van de week ervoor... maar aan de andere kant wist ik ook van vorige keren dat mijn lichaam zo kan reageren als ik besluit om rust te nemen, dus de paniek bleef beperkt. Op dinsdag en woensdag stapte ik ook weer op de fiets: de eerste keer was waardeloos, de tweede keer ging het gelukkig weer wat beter en na een goede core-stability sessie op donderdag was ik weer voldoende geactiveerd om met een gerust hart (letterlijk én figuurlijk) richting Frankrijk te reizen.

De reis met mede CTWT'er Jan Willem ging soepel, behalve dan dat de navigatie besloot om via Maastricht te rijden en dat we dat ons pas ruim na de afslag richting Breda realiseerden, dus zaten we vlak voor Maastricht en nog bij Luik onnodig lang te wachten. Marcel en Peter, de andere helft van ons groepje, waren al aanwezig samen met zowat het hele Veltec team, dus het was een gezellige boel bij de receptie. Vervolgens reden we op de fiets richting Champagney om de benen te ontspannen en de inschrijvingen op te halen en 's avonds hebben we pasta gegeten met andere Marcel, Niels en hun aanhang, die trouwens de volgende dag ons zouden voorzien van bidonnetjes onderweg, waarvoor nogmaals dank! (ook al reed ik in Champagney voorbij de vriendin van Niels...).

De nachtrust ging prima, ondanks een te klein bed en matig matras. Ik was in ieder vrij relaxed in slaap gevallen en 's ochtends hoefde ik ook compleet niet te haasten. Wel was het jammer dat er een bui langs kwam vlak voor het vertrek, maar de voorspellingen voor de rest van de dag waren goed, dus ik maakte me niet al te veel zorgen. Eenmaal bij de start posteerde ik me samen met Marcel ergens halverwege het voorste start vak. Er waren een hoop bekenden aanwezig, Frank en Arjan kwamen iets later maar die vonden nog een gaatje vlak achter ons. Enige spanning begon nu langzaamaan wel op te komen, maar het wachten tot de start duurden gelukkig niet al te lang.

De aanloop naar de voet van de eerste klim, de Ballon de Servance, was nat en zoals gewoonlijk een beetje chaotisch. Maar het lukte me om met niet al te veel moeite redelijk vooraan te blijven en zo begon ik rond de 50e plek aan het begin van de klim. Het plan was om voldoende hard te rijden om bovenop de klim in de buurt van de tweede groep te zitten: indien ik er achter zat, zou ik in de afdaling wel terug komen, maar omdat de afdaling van de Servance met droog wegdek al redelijk gevaarlijk is, wilde ik met het natte wegdek liever niet al te veel risico's nemen, dus enige noodzaak om door te klimmen was wel aanwezig, mede ook omdat Veltec had besloten al vroeg het tempo hoog te leggen. In tegenstelling tot een aantal, die te lang probeerden aan te klampen bij de eerste groep, verliep bij mij het plan perfect: de hartslag bleef hoog (20min 2 slagen boven omslag en ondanks dat achteraf geen krampen), de souplesse was aanwezig en het tempo lag bijna 2,5km/u hoger dan vorig jaar! Bovenaan zat ik daarom ook voldoende dicht bij de tweede groep en zo kon ik rustig aan de afdaling beginnen. Iedereen nam voldoende veiligheidsmarge, maar ondanks dat lagen er toch nog een paar bidonnen op de weg, waaronder de mijne. Ik overwoog nog een seconde om te stoppen, maar ik had nog een redelijk volle bidon en nog een grote fles AA in m'n achterzak, dus besloot ik om door te rijden en gewoon ergens opnieuw bij te vullen (wat uiteindelijk niet echt nodig bleek te zijn, omdat het toch niet zo'n warm weer werd en ik kon nog wat water van Arjan krijgen).

Op de stukken daarna bleef ik rustig in de groep meerijden, ik kon me in tegenstelling tot vorig jaar deze keer op de Col de Bramont wel inhouden om niet op kop het tempo te gaan verhogen. De Route des Americans was wel weer zwaar, mede omdat Frank en Sander daar hard op kop zaten te rijden, maar bovenaan was de aansluiting gelukkig al snel weer gemaakt. De Route des Crêtes en Grand Ballons gingen dan weer prima en zo begon ik na de lange afdaling richting Willer-Sur-Thur met nog een redelijk gevoel aan de tweede helft van de rit. Het volgende plan, of obstakel eigenlijk, was de Col de Hundsrucken: vorige edities lukte het me steeds niet om tijdens deze klim bij mijn groep te blijven (eerste jaar was het wel al de 2e keer lossen) en dit jaar moest daar dus verandering in komen. Het was zwaar, mede omdat het tempo 2km/u hoger lag dan vorig jaar, maar samen met Vusolo teamgenoot Arjan lukte het me om aan te blijven klampen tot het einde van de klim. Boven konden we beide een bidon pakken (al nam Arjan die van Marcel en bleek niet hier maar juist bij de tweede bevoorrading in Champagney een extra bidon te staan; gelukkig kon Marcel een overbodige bidon van Jan Willem overnemen) en konden we ook zonder al te veel moeite in de afdaling weer aansluiten bij de groep. Frank bleek iets minder geluk te hebben: aan de voet van de klim was een stoplicht en toen we daar stopten, maakten enkelen hiervan gebruik om een pitstop te maken waaronder Frank dus ook. Toen het licht weer op groen ging, was hij helaas net te laat terug om het te halen, waardoor hij een paar minuten extra moest wachten. Toch lukte het hem dankzij een zeer snelle beklimming van de Hundsrucken, die hem later wel een mooie finale zou kosten, om weer bij ons aan te sluiten vlak na Masevaux. Samen met hem sloot ook mede Domrenner Nivard aan, met wie ik bij bijna elke beklimming wel een stukje heb samen gefietst, maar doordat hij een paar keer de aansluiting op de top miste en zo extra inspanningen moest doen om terug te keren lukte het hem niet meer om aan te sluiten na de een-na-laatste beklimming in het parcours, de Ballon d'Alsace. Dit gold helaas ook voor Arjan: ondanks beter dosering dan bij de Challenge Vercors, werd voor hem ook de lengte en zwaarte van het parcours teveel op de Alsace.

Bij mij ging de beklimming wat beter, ik besloot wel al voor de klim de besten van de groep niet proberen te volgen en me te focussen op mijn eigen ritme. Dit ging prima de eerste kilometers, mede omdat Frank, die redelijk hersteld was van zijn inspanning maar toch niet met de besten mee kon, in het vizier bleef. Maar toen ik Bart Deurbroeck (Grinta) langzaam achter me zag naderen, besloot ik een beetje gas terug te nemen en zijn wiel te volgen, de klim zou namelijk nog lang genoeg duren. Samen met Edith (Veltec) volgde ik met enige moeite het wiel van Bart, die zonder een krimp te geven stevig bleef doormalen, totdat we langs een Grinta auto reden en hij, ondanks aanmoediging van geloof ik zijn ouders, opeens besloot er mee te kappen (achteraf bleek hij teveel last te hebben van zijn rug). Ik nam vervolgens de leiding over en langzaam maar zeker dichtte ik het gat met Frank en nog een paar andere renners. De laatste kilometer deed Edith nog een goede kopbeurt en bovenaan werden we nog aangemoedigd door Rob van Cyclobenelux.

Edith op kop tijdens de laatste kilometer van de Ballon d'Alsace

De afdaling van de Alsace ging vlot, beneden waren we met zo'n 6 man, maar ondanks nog een kopbeurt van Rob, die bij Giromagney af sloeg richting de voet van de eindklim, sloot er uiteindelijk nog een zelfde aantal aan. Op het vlakke stuk richting de "heuveltjes"-zone voor Champagney, werd er nog een beetje rondgedraaid, maar er zaten helaas ook een paar stoorzenders tussen. Hoe dan ook, de heuveltjes gingen prima, wel was er nog iemand zo stom om nog vlak voor een trein langs de slagbomen te glippen; op de laatste twee heuvels verhoogde ik het tempo, waardoor ik met een voorsprong aan de afdaling naar Champagney begon. Zo had ik voldoende tijd om een bidon aan te nemen of indien het nodig was eentje te vullen bij de ravitaillering 100m verderop (wat dus nodig bleek te zijn). De groep reed wel meteen voorbij, waardoor ik snel in de achtervolging moest, die nog bijna verkeerd ging omdat een paar volgauto's midden in het dorp moesten stoppen. Gelukkig kon ik een paar honderd meter verder al weer aansluiten en kon ik achterin een beetje bij komen, wat drinken en m'n laatste reep proberen weg te werken.

In de vlakke aanloop naar de eindklim, de steile Planche des Belles Filles, was het animo om te draaien helaas wel compleet verdwenen. Er bleven maar gaten vallen en de enige, die op het laatste stuk echt aansporing gaf om door te rijden was Edith. Achteraf gezien had ik wel wat meer kunnen meerijden, de benen voelden relatief nog goed, maar door angst om in de laatste kilometers voor de finish voorbij gereden te worden door lui, die totaal niet hadden mee gedraaid (wat tijdens mijn eerste deelname gebeurde) en door het gebrek aan animo bij iedereen, vond ik het tempo eigenlijk wel prima; ondertussen bleek toch wel dat het realistische doel gehaald zou worden... De eerste kilometer deed zoals gewoonlijk pijn, maar niemand behalve een Gaul! renner, die een km later geloof ik weer terugviel, reed weg, daardoor staan we ook met een mooi compact groepje op de tweede foto van Rob.

Laatste beklimming, helaas is alleen het topje van mijn helm zichtbaar...

Aan het einde van het steilste stuk ontstonden er toch langzaam verschillen: een paar mannen reden voor me, waaronder Frank, en een paar bleven achter. De laatste 4 kilometers, die iets minder steil zijn dan de eerste maar toch nog 9%, gingen eigenlijk wel goed bij mij: ondanks zeer vervelend grind, dat aan je banden bleef plakken (achterwiel blokkeerde zelfs een keertje!) en ik dus steeds met m'n hand over de voor- en achterband moest gaan om ze eraf te halen, bleef ik in een prima tempo doorrijden; Frank haalde ik samen met nog een paar Fransen, en tot mijn grootste verbazing haalden ik vlak voor de laatste kilometer de leider in mijn categorie in, Rodolphe Lourd. Hij had goed voorin gereden, maar kreeg op de laatste beklimming een inzinking; tijdens de Challenge Vercors was hem ook al zoiets overkomen waardoor hij nog maar net voor mij wist te eindigen. Na het inhalen van Rodolphe gingen de laatste steile meters opeens met gemak, ik versnelde na de laatste haarspeld bocht waardoor ik iemand voorbij reed en aansluiting vond met een ander, ik reed vervolgens door tot de "drempel" vlak voor de finish. De gene die ik had bijgehaald sprintte me er nog uit, maar dat deerde me niet zo erg: de klok gaf binnen de 6u52 aan en de euforie overmeesterde me. Vervolgens liep ik na de energiedrank-stand, deelde ik mijn verhaal met de fransman die ik dit jaar al vier keer ben tegengekomen terwijl hij mij bidon vulden, nam ik een uitgebreide pitstop waar ik sinds de Grand Ballon eigenlijk al naar zat uit te kijken, waste ik me bij het kraantje, genoot ik van de welverdiende maaltijd in de zon die toch te voorschijn was gekomen en wisselden ik met veel plezier belevingen uit met bekenden, die voor of na mij waren aangekomen.

Samen met Arjan (93e in 7u07) en Frank (47e in 6u54) bij de finish

Het uiteindelijke resultaat was 6u51m16: 37e overall, 14e in mijn categorie en 29.9 km/u, beter dan ik dus had gehoopt. Maar eigenlijk is er niet zoveel speciaals gebeurd: de conditie ervoor was al aanwezig, helaas ging het door foute zadel afstelling mis tijdens La Look en Ventoux en liep m'n vertrouwen daardoor een kleine deuk op, en de fitheid was te verwachten na een ruime week van relatieve rust. Toch ben je altijd nog afhankelijk van een hoop andere dingen, zoals voeding, materiaal, vorm van de dag en (parcours)ervaring, en blijkbaar zat geen van deze dingen mij tegen. Ik zie nog wel een aantal punten voor verbetering, zo hoop ik volgend jaar makkelijker op de Route des American te kunnen volgen en ook met de besten van de tweede groep mee te kunnen op de Ballon d'Alsace, op die manier (en indien het weer iets beter is) zou een tijd rond de 6u45 dicht in de buurt moeten komen en eindig ik misschien nog wel eerder dan had ik durven hopen in de top-25! Maar dat zien we volgend jaar wel, nu staan eerst nog voor aankomende weken nog de volgende zware cyclo's op het programma: La Morzine, Vaujany en Marmotte. Gelukkig heb ik het vertrouwen, dat ik met de huidige conditie bij de Morzine en Vaujany met niet al te veel moeite met de tweede groep zou mee kunnen komen en dat ik bij beide wel een prima finale zou moeten kunnen rijden. Daarentegen wordt La Marmotte nu extra spannend: beter doen dan vorig jaar zal waarschijnlijk niet zo moeilijk worden, maar mijn doel is toch eigenlijk wel om deze keer fitter aan de voet de Galibier te beginnen, met een mooie groep bovenaan te komen en op de Alpe niet zo vreselijk hoeven af te zien met als resultaat een tijd toch ruim binnen de 7 uur.

We zullen zien of het me gaat lukken, het eerste onderdeel van het "vierluik" is in ieder geval al geslaagd!

Verslag van de Challenge Vercors

2011-05-31T00:39:00.002+02:00

Afgelopen weekend heb ik meegedaan aan de Challenge Vercors, ondertussen al weer de derde cyclo van dit seizoen. Vorig jaar was deze juist mijn eerste en begon ik gelijk met een mooi resultaat: 21e en slechts één plek verwijderd van het dagpodium in mijn categorie. Dit jaar ben ik het seizoen helaas wat minder positief begonnen: ondanks hoopgevende trainingsresultaten in april, mislukte La Look en La Ventoux. Vorige week was ik er niet aan toegekomen om mijn verslag van La Ventoux aan m'n blog toe te voegen, maar het kwam er eigenlijk op neer dat de positie op mijn nieuwe fiets er voor zorgde dat ik tijdens de beklimming vanuit Malaucène twee keer moest af stappen omdat de pijn in m'n rug, die uitstraalde naar mijn benen, gewoon te erg werd. Uiteindelijk ben ik nog wel doorgegaan en heb ik nog een beste aardige tweede helft gereden. Vervolgens ook niet meegedaan aan de Grimpee du Ventoux, maar zondag vroeg met een teleurgesteld gevoel naar huis gereden. Daarna heb ik zo snel mogelijk een afspraak gemaakt met Chris Brands, die gelukkig nog dinsdag ochtend een gaatje voor me vrij had, mede omdat zijn triatlon in China was gecancelled. Dit was toch wel een goede actie: ik bleek toch niet zo goed de houding op mijn Trek naar mijn Canyon te hebben gekopieerd. Aan de ene kant was dit positief, omdat ik nu weer de hoop had dat de slechte prestaties niet aan m'n conditie zouden liggen, maar aan de andere kant was het natuurlijk stom van me dat ik niet ergens in april een keertje langs Chris ben geweest. Maar goed, daar kon ik vervolgens niets meer aan doen, het enige wat ik nu nog kon doen was wennen aan de wijzigingen (ritje op woensdag gaf gelukkig een goed gevoel) en hopen dat de rugpijn tijdens lange klimmen nu verholpen zou zijn, aangezien in het parcours van de Challenge Vercors voldoende klimwerk zou zitten met o.a. de Col de la Machine en de Col d'Herbouilly.

Vrijdag vertrokken Frank, Arjan en ik vanuit Utrecht richting Villard-de-Lans, de reis verliep soepel dus kwamen we mooi op tijd aan op de camping, waar ik vorig jaar ook heen was gegaan. Na een koude nacht, die je helaas ook in een stacarvan voldoende ervaart, stonden we zaterdag op tijd op om een klein stukje te fietsen: Frank en Arjan wilde graag de beklimming van de Col d'Herbouilly vanuit Villard-de-Lans verkennen en ik wilde graag nog even de afdaling tussen Bois Barbu en de weg naar Meaudre bekijken. Uiteindelijk bleek dit overbodig te zijn, aangezien dat weggetje zo gevaarlijk was, inclusief 20% bordje en slecht wegdek, dat de organisatie had besloten de langere afdaling tot aan Villard-de-Lans te nemen. Daarna zijn we het dorpje nog even ingereden voor een kopje koffie en zijn we daarna met de auto richting Meadre gegaan om de inschrijvingen op te halen.

De nacht voor de cyclo was het wederom koud, ik werd al een uur voor de wekker wakker maar daarvoor had ik goed geslapen, dus ik stond met een goed gevoel wakker. Het inrijden richting de start was wel wat minder aangenaam, omdat de zon nog niet in de vallei was en daardoor het zowaar voelde alsof je door een vrieskist zat te rijden. Gelukkig was het laatste stuk een beetje heuvelop en zat de zon al aangenaam te schijnen in het startplaatsje. Het startvak was bij aankomst nog niet echt gevuld dus ik kon m'n fiets redelijk vooraan parkeren, en na wat spullen (bidonnetjes en kleding tijdens inrijden) te hebben afgegeven bij de moeder van Yannick, nam ik zelf ook plaats om vervolgens te wachten op het startschot, die als gewoonlijk weer verlaat was.

Het vlakke stuk tot Autrans ging prima, niet al te hectisch maar het tempo zat er wel goed in. De beklimming van de Croix de Perrin ging wat moeizamer: het tempo was hoger dan vorig jaar, mede dankzij kopwerk van David Polveroni. Om ons niet al te veel in de verzuring te rijden, lieten Frank en ik daarom de voorsten iets uitlopen, na de afdaling zou het toch weer allemaal samensmelten. Op het glooiende weggetje richting Villard-de-Lans lukte het me om redelijk voorin te blijven en op die manier kon ik op een mooie plek aan de eerste beklimming van de Col d'Herbouilly beginnen. Vorig jaar brak het toen al gauw in drie groepen, waarbij de laatste twee na de afdaling weer samen smolten. Dit jaar bleef de kopgroep een stuk groter, mede omdat er iets minder hard voorin werd gereden, maar mede ook omdat het gemiddelde niveau een stuk hoger was, althans zo'n gevoel had ik op dat moment en uiteindelijk bleek dit ook wel redelijk te kloppen. De groep bleef in ieder geval compact tot aan de voet van de Col de la Machine en de enige twee echt noemenswaardige dingen die in dat stuk gebeurden zijn helaas twee fouten van mij: ten eerste stond vlak voor de top van de Col d'Herbouilly de moeder van Yannick om een fles drinken aan te geven, dat deed ze perfect, maar vervolgens nam ik niet de moeite om het flesje even goed in m'n achterzak te doen; ten tweede vloog m'n ketting vlak voor de beklimming van de Col de la Machine eraf. Deze keer niet aan de buitenkant (dat euvel is inmiddels redelijk verholpen) maar juist aan de binnenkant (heb vandaag gelijk een Chain Catcher besteld), waardoor ik een overbodige inspanning moest doen om de groep weer bij te halen, ik vervolgens het eerste stuk van de klim dik in de weerstand reed en ik dit uiteindelijk moest bekopen met een kleine inzinking. Gelukkig herpakte ik me weer halverwege de klim en kwam ik vervolgens boven met vier andere mannen, waaronder twee van Chamrousse Team Cyclosport. Helaas had ik wel net het groepje van Frank gemist, die we op het einde van de klim nog even zagen rijden.

Het stuk daarna reed de derde Fransman in ons groepje een lang stuk goed op kop, maar ondanks dat sloot er 5km voor de top van de Col de la Chaud Clapier nog een groepje van zo'n 6 man bij ons aan. Op het stuk daarna gebeurde er niet zoveel spannends: ik was redelijk relaxed, omdat ik vermoedde dat de laatste schifting pas op de tweede beklimming van de Col d'Herbouilly zou gebeuren en ik het idee had dat de anderen het daar waarschijnlijk wel zwaarder zouden hebben. Toch zat ik op dat moment tegen opkomende kramp te werken, omdat ik de eerste beklimming toch aardig had moeten doortrappen, wat misschien overbodig was omdat ik steeds in de afdaling makkelijk had kunnen terug keren. Om de kramp een beetje weg te krijgen dronk ik zoveel als ik kon, in Vassieux-en-Vercors vulde ik een bidon en een paar kilometer verder stond Yannick's moeder met nog een bidon; ik ging er eigenlijk van uit dat ze bij het waterpunt zou staan, maar nu zat ik met ruim voldoende water tot aan de finish, dus dat was top. Na de beklimming van de Col de St. Alexis kwam een lang stuk door de vallei waar ook redelijk wat wind stond. Gelukkig draaiden we redelijk door, maar lag het tempo toch aangenaam genoeg om nog wat te kunnen herstellen tot Saint-Martin-en-Vercors.

Vlak voor dat dorpje begon het al weer aardig te stijgen, maar daarna begon de laatste klim pas echt: 7km à 7%. Al gauw gingen er drie mannen in de aanval, ik nam het wiel van de Fransman, die na de Machine zo goed kopwerk deed. Het was behoorlijk afzien, maar het lukte me om bij hem te blijven en langzamerhand haalde we ook een van de drie in en de tweede (Chamrousser) bleef later tot het einde bij ons rijden. Een paar kilometer voor de top zag ik Arjan opeens rijden, hem was het wel gelukt om na de Machine voorin te blijven, maar hij moest uiteindelijk zijn inspanning bekopen; 't lukte 'm nog wel om de schade redelijk te beperken en slechts 8 minuten achter me te eindigen. Extra gemotiveerd door het plekje dat ik nu was opgeschoven in de categorie ranglijst (ik had geen idee hoeveel jongeren er in de echte kopgroep zaten en hoopte natuurlijk op dagpodium), lukte het me de laatste steile kilometer het tempo iets op te voeren. Samen met de Chamrousser begon ik met een lekker tempo aan de laatste drie vals platte kilometers, maar de andere Fransman sloot zich al gauw bij ons aan. In de laatste kilometer deed ik een poging om te ontsnappen, wat nog aardig lukte en zo begon ik met een kleine voorsprong aan de laatste afdaling. Helaas was m'n vlucht van korte duur, omdat het midden stuk redelijk vlak is en daardoor haalde het groepje achtervolgers, die toch weer iets gegroeid was, me al gauw weer. Na een korte recuperatie zette ik me nogmaals op kop toen het wat steilere en bochtigere stuk na Bois Barbu begon. Deze keer kreeg ik een wat groter gat en daarom besloot ik na de rotonde onderaan even door te rijden. Al gauw kwam er een Fransman achter me aan en na de volgende rotonde besloot ik even op 'm te wachten en 'm aan te sporen om samen door te rijden. Dit zag die wel zitten en vervolgens reden we kop over kop de laatste 9 kilometers in. We werkten goed samen en daardoor groeide het gat zeer snel: toen we de weg richting Meaudre inslagen was ik er eigenlijk al vrij zeker van dat het groepje ons niet meer zou pakken, maar toch probeerde ik bij elke kopbeurt iets sneller te gaan, wat als gevolg had dat we met dik in de veertig aan de laatste twee kilometers begonnen en we uiteindelijk nog iemand voor ons in zicht kregen. Ik probeerde nog op de laatste helling in Meaudre naar 'm toe te springen, wat gelijk wel het positieve effect had dat ik me mede-aanvaller lostte, maar hij rolde helaas net voor me over de finish.

Vlak na de finish kwam ik al gauw Frank tegen, die nog zat bij te komen van z'n inspanning en die behoorlijk verrast was dat ik zo vroeg achter hem was gefinisht. Ik was vooral benieuwd naar m'n klassering: op de top van de Herbouilly hoorde ik een man roepen dat het om de dertigste plek ging en vlak voor de finish riep een kindje dat ik 28e was. Dit bleek uiteindelijk precies te kloppen en het bleek ook dat ik slechts twee plekken achter mijn grootste tegenstander voor de Grand Trophée, Rodolpe Lourd, was geëindigd! Het absolute resultaat was misschien iets minder dan vorig jaar (nu ook slechts 9e in categorie), maar zoals ik al zei was het niveau een stuk hoger dan vorig jaar, met o.a. sterke deelnemers als Nicolas Ougier, David Polveroni en Girard Thomas. Verder ben ik natuurlijk ontzettend opgelucht, dat ik geen last meer lijk te hebben van de rugpijn en zie ik de rest van het seizoen nu ook weer een stuk positiever aan!

Aankomend weekend ga ik voor het eerst meedoen met de GF Ardennais. Ik verwacht geen topklassering, aangezien de route niet echt bekend voor me is en ik ook geen superfan van de Chambralles ben (en het daar waarschijnlijk al gaat gebeuren). Belangrijker is het weekend daarop: Les Trois Ballons, die ik toch eigenlijk wel ruim binnen de 7 uur wil rijden. We zullen zien of het mogelijk is...

Burgundian Speedway

2011-05-17T14:23:00.004+02:00

De spits is eraf: de eerste cyclo van 2011 is verreden. De uitslag: 64e en 11e in m'n categorie. Conclusie: er had meer in gezeten.

De dag begon niet top: matig geslapen (koud) en beetje gehaast vertrokken omdat de buurman (Cas Graafmans en 62e in de uitslag) op tijd wilde vertrekken en ik te laat door had dat het al tijd was om te vertrekken. Maar na een warming-up van 12km kwam ik ruim op tijd aan bij het circuit, nog wel even de juiste ingang vinden en na wat omleidingen kon ik plaats nemen ergens linksachter in het voorste vak. De start was eens voor de verandering te vroeg, mogelijk omdat er na ons meteen met auto's geracet zou worden. Het rondje over het circuit was opzich wel leuk maar wel meteen flink gas geven. Ik had me voorgenomen om toch zo snel mogelijk naar voren te rijden, aangezien ik geen zin had om in een achterliggende groep te eindigen. Dus toen het vlak na het circuit al begon te breken, reed ik toch zo snel mogelijk het gat even dicht. Daarna bleef het tempo een tijdje hoog liggen, het lukte me wel al vrij snel om helemaal voorin te komen en daar te blijven, maar ik zat (achteraf gezien) veel te vaak boven m'n omslagpunt te rijden; ik was zelf zo ijverig om tijdens een tempo klim volledig op kop te gaan rijden.

Maar goed, dit was slechts het voorspel: ik wist dat er rond kilometer 60 twee langere heuvels zouden komen, waar het waarschijnlijk pas echt zou breken. Dit gebeurde dus ook: op de eerste moesten er al een aantal af, incl. Arno, waarvan er na de afdaling nog wel een paar van terugkwamen. Maar op de tweede, die redelijk snel daarna kwam, brak het uiteindelijke definitief. Ondanks dat ik tijdens het begin van de klim veelvuldig gehinderd werd (moest ik ook niet zo achteraan zitten!), lukte het eenmaal boven wel aan te sluiten. Máár doordat ik zat te zoeken naar de vrouw van Cas, die het helaas niet was gelukt om op tijd boven te komen om bidonnetjes aan te geven, verloor ik weer de aansluiting met de groep. Vervolgens volgde een lange bijtrap afdaling, die echt waardeloos ging: ten eerste had ik ondertussen ontzettend pijn in m'n rug (misschien door het snelle eerste uur en gebrek aan intensief "in de beugels" fietsen en/of doordat de Canyon toch niet zo goed zit) waardoor ik regelmatig rechtop moest gaan zitten en ten tweede viel er nog iemand vlak voor m'n neus op het asfalt doordat hij naar achter keek vervolgens na rechts uit week terwijl daar iemand anders reed en de daaropvolgende duwpartij verloor (en ik plotseling een over de weg stuiterende fiets moest zien te ontwijken).

Gelukkig liep het allemaal goed af en op het stuk na de afdaling lukte het nog eenmaal om de aansluiting met de voorsten te maken. Maar al vrij snel begon het, mede door de wind, al weer te breken en op de eerst volgende helling verloor ik helaas definitief de aansluiting: het klimmen ging nog wel redelijk, maar als ik ook maar iets harder ging kwamen er al krampen op en toen ik halverwege zag dat er langzaam gaten ontstonden en ik me realiseerde dat ik nu toch wel even moest doorrijden was het al te laat.

Het stuk daarna reed ik met een groepje van vijf man, maar al gauw kwamen er nog zo'n tien bij omdat we niet echt ronddraaiden. Daarna reden we wel beter door en kon ik ook een beetje herstellen van de eerste helft. Ik was natuurlijk wel redelijk teleurgesteld omdat ik de slag had gemist en omdat dit vooral kwam door een aantal foutjes van mezelf. Maar na een tijdje kon ik gelukkig de knop omdraaien en besloot ik er toch nog maar iets van te maken ondanks de verzuurde benen en niet meer de mogelijkheid tot een mooie klassering.

Weer een beetje gemotiveerd ging de finale wel aardig: heuvelop probeerde ik de groep zoveel mogelijk te vermoeien, maar meestal had dit als resultaat dat ik alleen of met nog iemand boven kwam en dat de rest na de helling steeds weer aansloot. Op de twee laatste hellingen probeerde ik het nogmaals om weg te rijden, maar ook deze keren duurde de vlucht niet echt lang en ook al zou het lukken, de laatste 8km langs de rivier zou ik het nooit solo hebben volgehouden met m'n verzuurde benen. Dus uiteindelijk reden met acht man Nevers binnen en op het klimmetje naar het stadsplein reed er nog een iemand, die lekker gespaard had, weg dus kwam ik al stuiterend over de vervelende kasseien als tweede van ons groepje over de finish.

Daarna kwam al na 1 minuut een grote groep met o.a. Arno aan. Cas bleek vlak voor mijn groepje te zijn geëindigd, nadat hij vanwege een inzinking uit de kopgroep was gevallen en de laatste 40km alleen had gereden.

Uiteindelijk niet al te lang bij de finish gebleven: was wel gezellig, we zijn ook later nog terug gekomen om de tombola mee te maken (zo'n Look frame is natuurlijk niet verkeerd; helaas niet gewonnen), maar ik zat er in eerste instantie toch een beetje met een teleurgesteld gevoel.

Nu, een paar dagen later, ben ik wel iets positiever: ik kon redelijk goed meekomen het eerste uur en in de finale reed ik ook nog wel goed, ondanks de krampen. Alleen moet ik dus nog leren beter te doseren en geduldig zijn tot het juiste moment. Ik ken nu in ieder geval het parcours en indien ik volgend jaar terug kom, zal het waarschijnlijk wel beter gaan.

We zitten nu alweer bij de Ventoux, vanochtend heb ik de Col de Murs van beide kanten opgereden, wat op zich wel aardig ging. Morgen gaan we de Ventoux vanaf Bedoin beklimming, mijn plan is om tot Chalet Reynard goed door te rijden en het laatste stukje iets rustiger te rijden. De wind is inmiddels drastisch afgenomen en de zon schijnt, kortom: het is hier prima vertoeven!

Plannen

2011-04-11T23:04:00.010+02:00

Door al het trainen en het proberen te halen van mijn laatste twee Bachelor vakken (nog maar 1 week!), ontbrak me een beetje de inspiratie om een nieuw bericht te plaatsen. Totdat ik me realiseerde, dat ik eigenlijk nog helemaal geen definitieve planning voor aankomend seizoen heb gepubliceerd, dus bij deze een kort overzicht*: hieronder staan mijn huidige inschrijvingen bij Sportcommunication en hoogstwaarschijnlijk komt daar La Morzine ook nog bij indien alles soepel verloopt t/m de Trois Ballons.

Voor de Grand Trophée geldt je beste klassering over 8 cyclo's, dus La Morzine zou de laatst benodigde worden (moet ik ze natuurlijk wel allemaal wel uitrijden, maar goed dat even terzijde...); ik had ook nog de Memorial Marco Pantani en de Cyclo Manche op m'n shortlist staan, maar aangezien de Ötztaler wederom niet doorgaat heb ik besloten in het najaar de focus te leggen op heuvelcyclo's, zoals de Grimpeur des Ardennes, Criquielion, Charly Gaul, de iets vlakkere Ronde Picarde en tenslotte de Christophe Brandt. De Cyclo Manche, die me vorig jaar trouwens heel goed is bevallen, valt natuurlijk ook onder de "heuvel"-categorie, maar St. Mère-Église is toch een behoorlijke afstand reizen voor een weekend en het weer is ook niet al te stabiel in die regio. Aan de andere kant was het vorig jaar tijdens La Morzine bagger weer, dus zou ik indien ik nog een klassering mis altijd nog voor de Cyclo Manche kunnen gaan.

Tenslotte, na de Marmotte zal ik wat rust nemen om daarna goed uitgerust de training tot eind augustus te hervatten. Maar mogelijk staat er nog een special voor begin augustus op de planning...

*Volledig overzicht: klik hier, mogelijke wijzigingen onder voorbehoud ;-)

Mojácar (7) - Resumé

2011-03-20T12:53:00.014+01:00

Gisteren was er geen tijd voor, dus bij deze voor de volledigheid nog een kort verslag van de laatste dag.

De wekker ging vroeg, de groep zou namelijk al om 9 uur vertrekken zodat er nog een degelijk rondje kon worden gefietst voordat de fietsen weer in de vrachtauto geladen zouden worden. Ik had uitstekend geslapen, maar de vermoeidheid van gisteren was duidelijk aanwezig, zeker het eerste uurtje. Toen we in Carboneras aankwamen besloot ik om terug te keren en rustig terug te rijden. Eenmaal terug in Mojácar waren de benen wat meer wakker en besloot ik nog een lusje langs Turre te nemen met in m'n achterhoofd dat ik met zo'n 60km op een totale afstand van 900km zou komen. Helaas bleek dit net niet voldoende te zijn: ik kom er nog vijf* te kort, maar dat geeft niet zo; oorspronkelijk had ik het doel om 800km en +/- 8600hm te fietsen en dat zijn er dus, met niet al te veel moeite en ondanks de verkoudheid, behoorlijk meer geworden.

Totalen Bikeplanner.com					Totalen Garmin Connect
Rit	Afstand	Duur	Km/u	Hm's	Aantal:	7
1	102	3:30	29,1	940	Afstand:	886.4 km
2	145	5:01	28,9	1780	Tijd:	31:55:39
3	148	5:15	28,3	2346	Hoogte winst:	12,721 m
4	64	2:31	25,4	347	Gem. snelheid:	27.8 km/u
5	165	6:01	27,4	2502	Gem. HS:	146 bpm
6	208	7:20	28,3	3164	Gem. fietscadans:	85 rpm
7	63	2:24	26,4	802	Calorieën:	20,649 C
∑	895	32:02	27,7	11881

*gegevens variëren per programma vanwege GPS e.d.

Nu ben ik in ieder geval weer terug in Nederland. De reis ging gisteren niet heel soepel: een Ryanair vliegtuig had een klapband tijdens de landing op Charleroi, daarom kon ons vliegtuig niet landen tijden de vorige vlucht vanuit Tenerife, waardoor ze naar Brussel moesten uitwijken en ze daardoor ruim een uur later in Murcia aankwamen. Onze eigen vlucht ging verder wel goed, alleen kwamen we door de vertraging rond middernacht aan en moesten we toen nog bijna 3 uur met de auto reizen.... vanochtend dus maar lekker uitgeslapen en de rest van de dag niet al te veel op de planning.

Afgelopen week is me in ieder geval zeer goed bevallen, dus dank voor de organisatie, de groep, het weer, de prachtige omgeving, me fiets (voor de veilige en soepele kilometers) en me benen, die me niet in de steek hebben gelaten ;-)

p.s. SMA gegevens zijn ook weer volledig bijgewerkt (link)

Mojácar (6) - Hors catégorie

2011-03-18T19:56:00.004+01:00

Zo, de laatste zware training zit er weer op: 200 km en ruim 3000 hoogtemeters met o.a. de beklimming van de Puerto de Velifique (zie boven) en vervolgens nog even doorklimmen naar de radiotorens van Tetica de Bacares (2083hm).

Toen ik vanochtend op stond was de verkoudheid niet verdwenen maar het was zeker niet erger geworden en de rusthartslag was ook iets beter, dus het oorspronkelijke plan kon doorgaan en hoefde ik Frank gelukkig niet teleur te stellen. De start was rustig: we reden de eerste 35km mee met de grote groep, die vandaag uit meer dan 40 man bestond, mede door het gebrek aan animo voor een groep 1 (vermoeide benen?). Bij de splitsing kregen we gauw van de volgwagen een royale bevoorrading en nog een fles water mee, zodat we het tenminste tot en met de eerste klim zou redden.

Vervolgens reden we in een lekker tempo naar Tabernas (bekend van Mini Hollywood) en kregen we onderweg nog een zéér mooi uitzicht op de met sneeuw bedekte toppen van het Sierra massief. De klim begon lekker rustig, maar vanaf het dorpje Velifique was het ruim 4 kilometer rond de 10% en aangezien ik vergeten was mijn 36 voorblad te vervangen voor mijn gebruikelijke 34 klim voorblad, had ik het daar best wel zwaar. Daarna zwakte het gelukkig af en begon de indrukwekkende haarspeldbochten-serie; de klim deed echt eer aan zijn naam, die naast een hoop prof-namen (Vuelta '09) op de weg stond gekalkt: de Alpe d'Huez van Andalusië. Ik reed wel iets rustiger omhoog: door vermoeidheid van vorige trainingen en verkoudheid, maar ook om van de klim te genieten en nog wat over te houden voor de rest van de rit.

Eenmaal boven was het nog even doorrijden tot de Tetica de Bacares, die in de laatste drie kilometers ook rond de 10% was met nog een stevige uitschieter in de laatste 100m inclusief betonen dwarsbalken in plaats van asfalt! Boven was het uitzicht wel geweldig met nog duidelijker zicht op de Sierra Nevada en de noordelijke valleien. Ondanks het gebrek aan wind boven op de top, deden we toch snel wat extra kleding aan en begonnen we aan de geweldige afdaling van de Velifique; onderweg zijn we slechts één auto tegengekomen en een groepje schapen, dus we hadden al ruimte. Enige nadeel van al die bochten en de lengte was de kramp in de handen, die eenmaal onderaan behoorlijk was, maar gelukkig zakte het later weer weg (hoort ook bij de training hè).

Vervolgens begonnen we aan de terugreis, die toch iets heuvelachtiger en met wind tegen bleek te zijn. Maar Frank en ik losten elkaar goed af en daardoor kwamen we vrij snel bij de laatste klim: Alto de Bédar, die we gisteren ook als eindklim hebben gedaan. Het tempo lag deze keer iets lager, maar ik heb uiteindelijk nog goed door geklommen ondanks het aantal kilo- en hoogtemeters in de benen.

Tenslotte denderde Frank nog hard door tijdens de laatste afdaling en besloten we nog de weg langs Turre te pakken (heuvelachtiger en mooier) en daar bleef Frank hard doorrijden ondanks de stevige wind die van zee af kwam. Op de boulevard blies de wind ons richting het hotel, waarna we vermoeid maar zeer tevreden onze benen trakteerden op een koude duik in het zwembad!

Morgen nog een kort ritje langs de kust ten zuiden van Mojácar. Oorspronkelijk had ik het plan om gewoon rustig en zo plat mogelijk uit te fietsen. Maar op het moment voel ik me eigenlijk wel prima, dus ik denk dat ik gewoon met de langzaamste groep mee ga peddelen. Nu is het in ieder geval tijd voor een groot bord pasta!

Mojácar (5) - Verkoudje

2011-03-17T20:07:00.000+01:00

Vandaag stond er de oorspronkelijke Koninginnenrit op de planning: 150km en ruim 2000hm (incl. de Puerto de la Virgen vanaf noord). En omdat groep 2 een ingekorte route zou rijden, besloten een hoop toch met groep 1 te rijden zodat ze nog een echte klim zouden doen. Dus waren we met zo'n 20 man en zou het niveau ook een stuk lager liggen.

Helaas, maar niet heel onverwacht, heb ik gisteren een verkoudheid opgelopen en werd ik daardoor behoorlijk brak wakker vanochtend. Enig voordeel hiervan was wel dat ik het niet zo erg vond dat het wat langzamer aan zou gaan. 

De rit ging uiteindelijk wel redelijk ondanks de grootte van de groep (behalve dan in het stuk wind tegen rond de 60km waar het regelmatig brak), en de verkoudheid hinderde me gelukkig ook niet heel erg (behalve op de lange klim).

Nu ben ik wel redelijk gaar door de zon en 6 uur op de fiets. Maar de benen voelen nog prima aan, dus heb ik nog wel vertrouwen in de rit van morgen naar de Puerto de Velefique (link route). Hopen alleen maar dat de verkoudheid niet erger wordt...

Mojácar (4) - Herstellen

2011-03-16T18:00:00.004+01:00

Vandaag hebben we een rustig ritje gedaan met de hele groep: 20 km heen en weer 20km terug. Niet heel erg creatief, maar je moet toch wat als je zo vlak mogelijk wilt rijden.

Toen we Mojácar weer naderden, besloten Frank en ik nog om een extra lusje te maken zodat we op 2u30 zouden komen. Heuvelop ging het zeer rustig, maar het laatste stuk vanaf Vera was het lichtjes berg af met wind in de rug, dus kon er lekker tempo worden gemaakt.

Vervolgens een vroege lunch genomen en daarna bezig geweest met een leuke route voor vrijdag te verzinnen: we wilden graag nog de Puerto de Velefique beklimmen en ik zou graag 3000hm willen halen. Uiteindelijk heb ik er eentje gevonden van 205km... eerst maar eens kijken hoe de 150km en +2000hm van morgen verlopen.

Mojácar (3) - Trennen achter de Motard

2011-03-15T18:45:00.010+01:00

Vandaag stond er wat meer intensief klimwerk op het programma: oorspronkelijk zouden we meerdere maar niet al te lange klimmetjes doen. Maar uiteindelijk hebben we er nog de Puerto de la Virgin aan toegevoegd en kregen we "vrij spel" op deze en de Alto de Bédar.

Bij de Alto de Bédar moest ik helaas op een steiler stuk lossen toen Geert ("de begeleider") al een tijdje druk bezig was met Frank te proberen te lossen. Dit lukte 'm uiteindelijk ook, maar wel na een sprintje (ruim) voor het einde van de klim, waarna hij kon om draaien om de achterblijvers op te pikken, althans zo heb ik het vernomen ;-)

Vervolgens op de Puerto de la Virgin ging het beter: het tempo lag net niet te hoog, ondanks dat op het eerste stuk de positieve wind het klimtempo serieus opvoerde. Het laatste stuk stond de wind op kop en kon ik de dekking achter Frank en Geert goed gebruiken om de inspanning tot de top vol te houden. Daarna keerde we terug om de vier anderen op te pikken, die toch eigenlijk wel iets te ver achter lagen...

Geert (links) en Frank (rechts) tijdens het oppikken van de achterblijvers

Vervolgens reden we in een redelijk tempo door de heuvels (ben nog wel zo'n 15 minuten vergeten de Garmin van de pauze stand af te halen, terwijl auto-pauze aanstaat...), en konden we het laatste stuk met wind mee nog lekker doorrijden.

*samenvatting rit is exclusief de 15' dat de Garmin op pauze stond

Tenslotte hebben we niet meer een extra lus gedaan: regen was op komst en we zouden dan de lunch missen. Benen voelden op de laatste helling bij Mojácar ook wel voldoende moe aan. Al zie ik nu wel dat ik toch ruim een kwartier minder dan ik had gewild in de D3-zone heb gefietst. Maar ik heb toch wel voldoende hoog-D2 gereden en nu heb ik nog wat extra motivatie om donderdag en vrijdag extra hard te trainen.

Vanavond een massage en morgen een rustig herstel ritje.

P.s. het is reeds 2-0 voor de SLR (Flow) tegen de Antares: tijdens het rustig fietsen/klimmen voelt hij stukken beter met ook minder last van de zeem, verder is ook de "gevoeligheid" ondanks 2 x 5 uur zeker niet toegenomen!

Mojácar (2) - Duur opbouwen

2011-03-14T18:03:00.002+01:00

Na een warming-up/uitproberen fietspositie met geleende SLR zadel van zo'n 20 minuten, vertrokken we met 11 man richting het zuiden. In de tweede groep zaten 30 man (!) en na een uur zouden er vier van onze groep bij komen, omdat ze het niet bij konden houden.

Daarna ging het samen rijden een stuk beter, al was er één iemand die berg op redelijk snel in de problemen kwam; daarom lag het klimtempo niet al te hoog, wat misschien ook wel goed was voor de laatste 40km met schuin wind op kop. Gelukkig reed iedereen vandaag wel goed door op (vals) platte.

Tenslotte heb ik nog wel Mojácar van verschillende kanten beklommen, om het geplande aantal (intensievere) D3-minuten te halen, en heb ik nog even uit gereden langs te kust met niet al te vermoeiend aanvoelende benen :-)

Morgen staan er iets meer hoogtemeters op de planning, maar als het even goed gaat als vandaag wil ik er misschien nog een extra lus van zo'n 40km bij aanplakken. Dag daarna staat er enkel een herstel rit langs de kust op de planning.

Mojácar (1) - Acclimatiseren

2011-03-13T17:33:00.002+01:00

Vandaag stond er een rustig ritje van zo'n 100km op de planning. We vertrokken rond 10 uur met de gehele 50 man tellende groep, die na de eerste serieuze heuvel toch maar in drieën gesplitst werd.

Lekker zonnetje en niet al te veel wind. Ook eerste keer met de korte broek, dus vanochtend vroeg ook maar even het scheermes erbij gepakt ;-)

Morgen staat er een langere rit op de planning: zo'n 150km met ook wat meer klimwerk en hopelijk met een betere groepsindeling.

Hotel is trouwens geweldig, zeker voor een echte "kampeerder", en eten is ook super lekker; tot nu toe nog wel met mate van genoten: vooral veel verse groenten, fruit, vis en het vlees, frituur en ijs beetje links laten liggen.

Nu verder gaan met relaxen, misschien zo meteen een beetje zwemmen en daarna weer lekker eten... wat een leven :-)

Adios!

Canyon CF SLX Evo

2011-03-05T18:57:00.012+01:00

Spring 2011

Speclist by January 2012:

Frame: Canyon CF SLX Evo 2010 58
Fork: Canyon OneOneFour SLX
Headset: Acros
Wheelsets:

Kinlin XR-380 (Powertap Pro / Dura-Ace, CX-Ray / PR, 18 / 20)
Kinlin XR-270 / 300 (Alchemy ELF / ORC, CX-Ray / PR, 24 / 28)
Mavic Open Pro (Powertap Elite / Cycleops, 32 / 32)

Tires: Continental GP 4000s / GP 4 Seasons (winter)
Tire tubes: Vittoria Ultralight
Rim tape: Continental / Schwalbe
Quickrelease: Tune AC 14 / Dura-Ace
Crankset: Sram Red 50/38 175mm
Bracket: GXP Ceramic
Pedals: Speedplay Zero Stainless
Chaing: KMC X-10L
Derailleurs: Sram Red
Shifters: Sram Red
Brakes: Sram Red
Sprockets: Sram PG-1070
Saddle: Specialized Toupe Pro
Seatpost: Procraft PRC SP2
Stem: Syntace F119 135mm
Handlebar: Syntace CDR 7075 420mm
Handlebar tape: Lizard Skins DSP Race
Cables: Gore Ride-On
Sensor: Garmin Speed / Cadens
Pump: Topeak Micro Rocket
Saddlebag: Continental
Weight: ~7.0kg (all inclusive)

Productief weekje

2011-02-20T16:23:00.006+01:00

Week 7 zit er weer op en kijkend naar de "data" en meegenomen dat ik vorig week zondag 155km heb gefietst, kan ik toch wel concluderen dat het aardig goed gaat met de conditie: vorig jaar was mijn eerste week met meer dan 12 uur training pas eind maart én moest ik het de week daarop gelijk een stuk rustiger aandoen (7 uur) vanwege vermoeidheid; dit jaar zit ik al vanaf week 1 gemiddeld 12 uur te trainen en deze week dus zelfs nog een stuk meer; nota bene: de eerste keer rond de 14 uur was vorig jaar pas in mei!

Trainingen week 7	Type	Afstand (km)	Hoogte(m)	Tijd	Trapfreq
Nijmegen-Utrecht	Solo	91,4	265	3u01	92,9
Limburg (6 x Vaalserberg)	Duo	97,8	1555	3u40	84,3
Training WV de Maaskant	Groep	100,1	255	3u15	90,1
Locomotiv Nijmegen	Groep	98,1	540	3u30	88,1
*excl. 30 min Core-Stability		387,40	2615	13u26	88,85

Deze stijging in trainingsuren komt natuurlijk niet geheel onverwachts: vorig jaar waren de eerste maanden niet geweldig omdat ik toen in februari nog een week op skivakantie ben gegaan (daar ook nog een hoop gevallen) en het weer was toen een stuk slechter met al die sneeuw. Verder ben ik afgelopen jaar ook in niveau gestegen en heb ik dit jaar nog als extra motivatie dat ik in Andalusië de hele week goed mee wil kunnen trainen.

Het geeft in ieder geval een goed gevoel dat ik nu meer trainingsarbeid kan verwerken en dat het verder qua blessures en pijntjes ontzettend mee valt, mede dankzij nieuwe steunzooltjes die ik via De Bewegingsdeskundige heb "gekregen".
Maar toch brengt de goede vorm ook wat extra onzekerheden mee: de groepstrainingen gaan al zeer goed, maar toch zit ik regelmatig in de hogere hartslagzone's en omdat ik pas vanaf mei echt goed hoef te zijn, is het beter als ik nu niet al mijn kruit verschiet en al te vroeg in vorm kom. Aan de ene kant wil ik wel zo doorgaan, omdat ten eerste ik door meer trainen uiteindelijk beter zal worden (wat toch het doel is) en ten tweede omdat ik het gevoel heb dat ik voldoende rust neem en ik totaal geen oververmoeid gevoel heb. Maar aan de andere kant weet ik ook dat ik nog voldoende tijd heb om echt in vorm te komen en "overtraint"-heid meestal meestal ook toeslaat zonder dat je het echt door hebt. Daarom zal ik proberen aankomende week wat minder intensief te trainen om zo wat meer rust te pakken, wat ook goed uitkomt voor de medische keuring/anaerobe drempeltest, die nog op de planning staat.

Tenslotte, voor de volledigheid nog een totaal overzicht van afgelopen twee maanden, opvallend dingen zijn:

Veel meer Tacx-uren in januari 2010 vanwege sneeuw
Meer hoogtemeters in 2011: meer buiten en al 2 trainingen in Limburg
Totaal ook een behoorlijk stijging in trainingsuren

Maand	Jaar	Afstand (km)	Hoogte(m)	Tijd	Tacx	Totaal
Januari	2010	216	590	08u03	21u46	29u49
	2011	987	2562	35u09	06u32	41u41
Februari	2010	329	576	11u56	09u03	20u59
	2011*	1013	6144	35u36	00u00	35u36
*nog niet afgelopen

In het spoor van de profs

2011-02-02T19:43:00.023+01:00

Vanwege tentamens heb ik al een paar weken geen bericht meer geplaatst, wat natuurlijk niet de bedoeling is. Dus bij deze alvast een korte preview op mijn eerste echte trainingsstage, namelijk naar: Mojácar, España!

Half maart vertrek ik samen met Frank Scheffer en een groep uit Zeewolde richting de Andalusische stad Mojácar om een week te trainen en vooral kilometers te maken. Mojácar is hier namelijk de ideale plek voor want de gemiddelde winterse temperatuur bedraagt 17 °C en in de omgeving zijn er voldoende mooie wegen om over te fietsen, zoals langs de kust maar ook over heuvels van 500m tot 1200m hoog.

De reis wordt georganiseerd door het Belgische Kortweg Cycling Travel, die de fietsen in een bus naar de bestemming vervoerd, terwijl wij met het vliegtuig van Charleroi naar Murcia vliegen: prima toch!

Voorzieningen op locatie zijn ook niet verkeerd: vol pension in een vier sterren hotel, begeleiding op de fiets én in een volgwagen, bevoorrading voor en tijdens de rit en dingen als fietsonderhoud, massage, fitness en zelfs Tacx rollerbanken zijn allemaal voorzien!

Dus aan luxe zal ik zeker niet te kort komen, maar als wannabee-prof moet er natuurlijk ook wat arbeid geleverd worden: elke dag zal er zo tussen de 90-140km gefietst worden, met een totaal van rond de 800km en 8600hm. Tijdens deze ritten zal ik proberen zo extensief mogelijk met de groep mee te rijden, aangezien ik nog niet eerder zo vroeg in het seizoen zeven dagen achter elkaar heb mogen (/moeten) fietsen, en zal er dus vooral aan de "inhoud" gewerkt worden.

Ik heb er in ieder geval ontzettend veel zin in en om alvast een beetje in de stemming te komen hieronder: een filmpje van Rabobank, die eind januari in de regio trainde, en een verslag van Omega-Pharma, die iedere winter met Kortweg op pad gaat.

.

Foggy windows

2011-01-13T22:34:00.017+01:00

Aangezien het al bijna een maand geleden is, dat ik langs Chris Brands ben geweest voor mijn fietsmeting, bij deze een korte update: de eerste twee weken was het flink wennen, na een kwartier kreeg ik meestal last van een verrekte rechterkuit en het zadel voelde veel te hoog aan. De eerste ritjes hield ik het daarom ook slechts 30 minuten vol, maar door dit elke dag te doen, kon ik het al gauw uitbouwen tot een uur.
Toen tien dagen geleden eindelijk de wegen weer een beetje begaanbaar waren, reed ik ook m'n eerste rit van 3 uur. Dit ging zo goed dat ik de dagen daarop, volop gebruik makend van het mooie weer, nog drie lange trainingen buiten maakte met een totaal van ruim 350km. Vorige week vrijdag heb ik ook voor het eerste een intensievere training op de Tacx gedaan, wat opzich prima ging, maar vandaag had ik pas echt het gevoel dat m'n lichaam meer dan voldoende is gewend aan de nieuwe positie.

De training bestond uit een aantal intensieve blokken, die per serie in lengte afnamen, maar de rust tussen de blokken nam ook per serie af én de wattage (w) nam toe:

Warming-up: 20' incl. 200-300w trap (elke minuut 20w erbij)
Serie 1: 3 x 3' - 300w - 1,5' (tussen blokken rustig)
Serie 2: 3 x 2' - 320w - 1'
Serie 3: 3 x 1' - 340w - 30"
Serie 4: 3 x 30'' + 1 x 50" - 400w - 30"
Cooling-down: 20'

Vooraf was ik nog onzeker of ik elke serie ook de wattage zou verhogen, omdat door de steeds kortere pauzes, krijgen je benen steeds minder tijd om te herstellen. Maar de benen hielden het prima, ieder keer na een blok zakte de hartslag voldoende snel en ook tijdens de intensieve blokken kon ik de hartslag goed onder controle houden. Toch voelde de benen aardig leeg na de laatste serie, maar ik kon met een tevreden gevoel en een paar compleet beslagen ramen van de fiets afstappen.

Hopelijk valt de regen aankomend weekend mee: vanaf nu wil ik de capaciteit uitbreiden en staat er eigenlijk een duurtraining van minimaal 4u op de planning... maar ik heb tot nu toe nog een minimaal aantal duurtrainingen op de Tacx uitgevoerd, dus indien het écht prut weer is... de motivatie is er in ieder geval ;-)

2010 is dead, long live 2011

2011-01-01T18:15:00.024+01:00

Zo, het is 2011 en ondanks dat het "seizoen" eigenlijk al weer twee maanden aan de gang is, leek het me wel een mooi moment om even terug én vooruit te kijken.

Als ik terug denk aan afgelopen seizoen, herinner ik me een aantal positieve dingen: ik heb een hoop fysieke progressie gemaakt en ook een hoop dingen omtrent het trainen voor en rijden van cyclo's geleerd. Ondanks dat ik ook een aantal minder tactische acties heb uitgevoerd, koester ik vooral een aantal mooie "key-moments" waarin ik door zelf in de aanval te gaan, m'n klassering significant positief beïnvloedde:
zo demarreerde ik met compleet verkrampte benen in La Ventoux op het laatste klimmetje om uiteindelijk als eerste van mijn groep van 11 in Beaumes-de-Venise aan te komen, minimaliseerde ik samen met nog iemand tijdens de afdaling van de Col d'Ornon in La Vaujany onze groep van 30 man naar slechts 6 en kwam ik in de Cyclo Manche na een solo aanval van 10km bij de finish aan met een groep van slecht 6 in plaats van een half peloton van 30 man!

Een hoop wielrenners (en andere sporters) zijn verslaafd aan de kick, die je krijgt tijdens het afzien of na het volbrengen van je doel. Ik moet eerlijk toegeven, dat bij mij deze verslaving niet zo nadrukkelijk aanwezig. Ik vind het natuurlijk hartstikke mooi als ik een parcours afleg in een vooraf gestelde tijd, maar daarna krijg ik al snel de drang om het de volgende keer wat sneller te doen en verdwijnt dus als vrij snel het euforisch gevoel, dat je krijgt wanneer je het over de finish rijdt. Verder zou een andere rede kunnen zijn, dat meestal de laatste klim ook niet meer zo'n pretje is, zoals de klim naar Deux Alpes en Alpe d'Huez tijdens respectievelijk La Marco Pantani Memorial en La Marmotte. Bij de Trois Ballons van afgelopen jaar ging de finale eigenlijk beter dan verwacht, maar dat kwam misschien ook omdat ik bij de twee na laatste klim mijn originele groepje moest laten gaan en zodoende even gas kon terugnemen en daarna de laatste klim nog ruim voldoende kon oprijden. Daarentegen kreeg ik bij La Vaujany, ook een parcours met finish boven op een klim, geen inzinking in de tweede helft van de wedstrijd, maar zat ik vanaf het begin wel in een iets minder groepje omdat ik op de eerste klim moeilijk op gang kwam. Dus de bottom-line is: ik heb nog aardig wat te verbeteren in het indelen van de race; wat lastig is, omdat je in het begin in een groepje wilt komen, die net iets te beter is en vervolgens probeer je bij dit groepje te blijven door zuinig en tactisch te koersen, zodat je niet op de laatste klim compleet kapot zit en je alleen nog maar kan rekenen op je mentale kracht, die bij niet echt ontbreekt aangezien ik afgelopen jaar slecht één keer ben afgestapt tijdens een klim (=> hartslagband was losgeschoten), maar als je zoveel cyclo's rijdt in een jaar is het niet te doen om elke keer compleet kapot te gaan. Verder heb ik ook een aantal keer mijn eigen glazen ingegooid, door op minder tactische momenten aan te vallen, om vervolgens weer teruggepakt te worden en/of uiteindelijk de prijs van al het aanvallen ergens in de finale te moeten betalen.

Toch weet ik, dat ook al train ik nog zo veel en deel ik mijn ritten nog zo goed in, het langdurig afzien in de finale onderdeel zal blijven van de discipline: hoe beter je wordt, hoe meer je jezelf moet pushen om beter dan de anderen te zijn en dat je meestal, vanwege de lengte van de parcoursen, op de slotklim vooral tegen jezelf zit te fietsen.

Dit alles komt waarschijnlijk niet echt positief over, maar om even terug te komen op de eerder genoemde kick: afgelopen jaar ben ik erachter gekomen dat in plaats van het passievere "survival of the fittest"-element vooral tactische en directe wedstrijd element voor mij een verslavend werkt. Het gevoel dat je krijgt als je aanvalt, je omringd wordt door motards, die je zitten aan te moedigen, en er achter je een jagend peloton rijdt is gewoon geweldig. Verder is het mooie aan cyclo's, dat je over echte "bergetappe's" rijdt en dat het bij deze parcoursen, t.o.v. koersen in Nederland, voor mij ook mogelijk en rendabel is om aan te vallen. Met deze kennis kan ik voldoende discipline opbrengen om me mentaal en fysiek voor te bereiden op het volgende seizoen en kan ik voldoende motivatie op brengen om tot de finish alles te blijven geven.

Tenslotte komen we bij het vooruit kijken en bij bovenstaande (minder charmante) foto, die tijdens afgelopen La Marmotte is genomen. Mijn programma voor 2011 staat ondertussen al redelijk vast: omdat ik helaas niet ben ingeloot voor de Dolomieten Marathon en de Tour Transalp niet echt in mijn schema paste, heb ik besloten om dit jaar wederom voor de Grand Trophée te gaan, met Les Trois Ballon, La Marmotte en het eindklassement als hoofddoelen. Verder wil ik in het tweede deel nog een of twee cyclo's in Zwitserland rijden en in februari ga ik meedoen voor de inloting van de Ötztaler Radmarthon, een van de grootste en zwaarste cyclo's van Europa, die het laatste weekend van augustus wordt gehouden.

Qua doelen wil ik vooral proberen het hele seizoen blessure vrij te blijven en proberen beter te leren pieken naar een paar cyclo's in plaats van het hele jaar "redelijk" goed te zijn. Een van deze cyclo's zal Les Trois Ballons zijn, die relatief gezien vorig jaar het beste ging, maar ik geloof dat ik 'm nog beter kan rijden en ik wil graag deze keer de voet van de laatste klim bereiken in de eerste grote groep. Daarentegen ging mijn hoofddoel van vorig jaar, La Marmotte, beduidend minder goed als gehoopt (redenen hiervoor zijn al meerdere malen besproken). Voor volgende jaar ga ik in ieder geval proberen 'm beter in te delen en om fitter aan de start te staan, zodat ik aankomend jaar wel mijn doel haal en ook wat vaker lachend op de foto sta :-)

Bij deze wens ik iedereen alvast veel plezier en succes toe, voor zowel op als naast de fiets!

Position does matter

2010-12-17T20:50:00.016+01:00

Januari 2012: mijn positieve mening over Chris Brands heb ik helaas moeten bijstellen: ondanks verschillende pogingen, weigert hij te reageren op mijn vraag. De vraag was als volgt: "na mijn tweede keuring heb ik geen aparte positie resultaten op papier ontvangen, ondanks dat de geometrie van mijn Trek en Canyon compleet verschillend zijn; was dit een vergissing of is dit gebruikelijk?" Indien het tweede gold, vond ik dit toch niet professioneel, omdat niet iedereen realiseert dat de geometrie tussen 2 frame's zo kan verschillen... mogelijk hanteert hij een maximaal aantal reacties (namelijk 1) na een behandeling, hoe dan ook ben ik achteraf gezien toch zeer teleurgesteld in zijn houding. Tenslotte twijfel ik nu ook over zijn analyse methode: hij kijkt alleen maar van de zijkant en kijk niet echt naar hoe de rug en heupen over de breedtegraad staan. Dus bij deze geef ik hem, ondanks wat ik hieronder schrijf, een negatieve beoordeling.

Wat zou je liever willen: hard kunnen fietsen, met veel pijntjes, of iets zachter máár pijnloos?
Afgelopen jaar stond ik helaas voor dit dilemma: als ik een tijdje rust nam of wat minder op de fiets zat had ik nergens last van, maar elke keer wanneer ik intensiever begon te trainen stapelde langzaam maar zeker de pijntjes weer op. Over het algemeen bleven het bij pijntjes, totdat ik na La Vaujany opeens met een serieuze blessure te maken kreeg en ik in het najaar het gevoel bleef, dat ik niet echt goed op de fiets zat. Dus besloot ik er maar wat aan te doen en niet te wachten totdat de Canyon af zou zijn: ik wilde zo vroeg mogelijk in het seizoen met een goede positie kunnen trainen en zodoende had ik een afspraak bij Chris Brands's Fietsmeting.nl gemaakt voor de Trek en mijzelf.
Na een redelijk vertraagde heenreis (40min wachten op de trein naar Naarden-Bussum, vervolgens geen bussen máár wel een aardig man, die mij op zijn 75e verjaardag wel even wilde afzetten voor de deur!), kwam ik aan bij de praktijk van Chris in het pittoreske Naarden. Toen ik eenmaal aan de beurt was, nam hij mijn maten op en onderzocht hij mijn mobiliteit; gelijk bleek meteen, dat er redelijk wat verschil tussen de linker en rechter heupscharnier en been was, maar daar later meer over. Daarna werden de schoenplaatjes aangepast: gelijk maar beide paren gedaan, 28 schroefjes, maar dankzij goed team-work was het zo gepiept en kon ik al vrij snel de fiets op stappen voor de eerste video sessie.

Fietspositie vóór de aanpassingen in beweging

Na de eerste sessie was Chris heel simpel: ik zat verre van goed op de fiets.
Wat opzich goed nieuws was: was ik tenminste niet voor niet langs gekomen én bleken mijn vermoedens niet ongegrond. Ik bleek veel te laag te zitten, wat o.a. te zien is in het plaatje hieronder: de 73.8 minus 132.1 moet rond de 70 zitten; de hoek was op dit moment ruim 12 graden te klein!

Fietspositie vóór de aanpassingen met hoeken

Vervolgens werden er een aantal (drastische) aanpassingen gemaakt:

Zadel ruim drie centimeter hoger
Zadel naar voor geplaatst en gekanteld
Stuur flink naar beneden

Fietspositie na de aanpassingen (excl. stuur) met hoeken

Na de eerste wijziging (zadel verhoging), voelde het behoorlijk onwennig aan, maar langzamerhand begon het iets beter te voelen. Chris benadrukte wel, dat ik aankomende weken zeer langzaam moet gaan wennen aan de nieuwe positie, omdat er anders blessures zouden kunnen optreden.
Toch vindt hij het beter om zo'n drastische wijziging direct in te voeren, zodat de spieren maar ook de hersenen (!) meer geconfronteerd met de positie worden en zo uiteindelijk de positie sneller wordt aangenomen.

Ik ben in ieder geval zeer benieuwd, maar als ik Chris mag geloven zal ik binnenkort lang zonder pijntjes én een stuk harder kunnen fietsen :-)

Er is nog wel een "maar", om nog even terug te komen op mijn "daar heb ik het later nog over": blijkt wel dat ik serieuze issues met mijn heup en rug heb. Ik werd aangeraden om buiten het onderhouden van de Core-Stability, ook even contact op te zoeken met een osteopaat; Afgelopen jaar was ik regelmatig bij de fysio- en manuele therapeut, maar waarschijnlijk zou een osteopaat, die een beetje van beide combineert en nog wat extra dingen doet, mij heel goed kunnen helpen... wederom zéér benieuwd!

Hier is in ieder geval het resultaat:

Fietspositie na de aanpassingen in beweging

Goodies

2010-12-10T16:49:00.022+01:00

Geen Sinterklaas of Kerstman voor mij dit jaar, dus moest ik zelf voor de cadeautjes zorgen en dat heb ik meteen ook maar goed aangepakt!

Specialized Prevail helm

Specialized BG Romin zadel & Deflect handschoenen

Giant Racing reistas

Craft overschoenen (Rain), muts & compressie sokken

Sram PG-1070, Powerbar & For Goodness Shakes recovery

Eerste Tacx training van het seizoen

2010-12-03T17:46:00.007+01:00

Trainingslog op Bikeplanner.com

Zojuist de eerste effectieve training voor het aankomende seizoen op de Tacx afgewerkt: 4 intensieve blokjes van 4' op 300watt (hartslagzone D3).

Ondanks dat ik me afgelopen dagen echt flut voelde (spierpijn, vermoeiheid, last van de kou), ging de training echt lekker. Het was in ieder geval een stuk plessanter (lees: warmer) in de kamer, dan afgelopen zondag in de koude buitenlucht.

Aangezien de sneeuw waarschijnlijk nog wel een tijdje blijft liggen, zullen er ook lange (saaie) duurtrainingen op de Tacx moeten worden afgewerkt. Voor aankomende zondag staat de eerste op de planning: 3 uurtjes extensief en soepel peddelen. Om de verveling een beetje te beperken ga ik denk maar afgelopen Parijs-Roubaix kijken, aangezien ik die door de St. Jozefklassieker gemist heb. Leuk is anders: winnaar is natuurlijk al bekend, maar het is altijd mooi om Spartacus in de aanval te zien.

Gespot in Le Cycle

2010-11-22T18:04:00.013+01:00

Zoals ik al meldde in het verslag van de Cyclo Manche , hoopte ik erop dat mijn interview na de race met iemand van Velo Magazine in het volgende tijdschrift zou komen. Maar helaas, na een poos wachten (de editie over het overlijden van Laurent Fignon kreeg voorrang), bleek er slechts een minimaal verslag aan de race te zijn geweid.

Een paar weken later, kreeg ik het bericht van Arno (mede-CTWT'r), dat hij mij gespot had op een foto in Le Cycle, waar verder ook een uitgebreid verslag van twee pagina's in stond.

Aangezien het me natuurlijk wel leuk leek om ook een eigen kopie in bezit te hebben, besloot ik er maar eentje na te bestellen, die vervolgens ruim een week later op de mat viel :-)

Ik bleek iets minder pontificaal erop te staan als ik had gehoopt, maar toch ben ik duidelijk te herkennen (wat ook geldt voor Thierry Marie, die in best fout wit tenue naast me fietst) en de achtergrond is natuurlijk schitterend!

In de pocket!

2010-11-14T22:06:00.009+01:00

Joehoe, sinds afgelopen week ben ik in bezit van het heuse Klimmersbrevet.
Voor dit "brevet" moet je binnen drie jaar minimaal 8 uit een lijst van 14 tochten rijden, die vooral door heuvelachtige gebieden gaan en tussen de 180 en 220km lang zijn.

Drie jaar geleden begon ik met de Grenslandklassieker en Jan Janssen Classic, toch twee van de zwaarste tochten uit het lijstje en ook twee van de beste bevallen ritten.
Het tweede jaar deed ik de Rabo Bergtoer, Omloop Math Salden en de Pukkeltocht. De Bergtoer en Pukkeltocht deed ik vooral als trainingen, qua parcoursen waren ze niet echt een uitdaging, maar de afstanden en ondersteuning onderweg maakten ze toch de moeite waard.
De Omloop Math Salden daarentegen, was wel echt een mooie rit: leuk parcours, met een hoop bekende en mindere bekende klimmen in Limburg.
Het laatste jaar stonden tenslotte nog Valkenswaard-Valkenburg-Valkenswaard en de Ermelose Klimtoer op het programma. Dit waren beide ook niet echt zware parcoursen, maar door bijv. de Ermelose Klimtoer te combineren met de Steven Rooks Classic de dag ervoor, waren het toch uitstekende trainingen als voorbereiding op de cyclo's.

Qua uitdaging werd het, naarmate ik elk jaar beter werd, wel een iets minder interessant doel, maar het was toch een mooie motivatie voor lange duurtrainingen en de ondersteuning onderweg en routes door (bij sommige ritten) onbekende gebieden waren natuurlijk ook mooi meegenomen, dus ik kan het iedereen aanraden!

Edit: ik zag dat ik nog een tocht was vergeten: namelijk de 13-heuvelentocht vanuit Ravenstein, die ik in het tweede jaar heb gereden. Misschien komt dit ook vanwege het matige parcours, stukken door Noord-Limburg waren wel leuk, maar qua hellingen stelt de tocht niet zo veel voor.

Nog een maandje knallen

2010-10-03T18:12:00.009+02:00

Bij deze een korte samenvatting van mijn laatste 4 weken van het seizoen.

11 september: La Ronde Picarde + Grand Trophée Diner

De laatste cyclo van het seizoen ging best goed, voor een kort verslag: klik hier.
's Avond waren we nog uitgenodigd voor een gezellig diner en de prijsuitreiking van de Grand Trophée.

19 september: De Tweelandekoers

Mijn eerste echte klassieker ooit en als doel had ik gesteld om uit te rijden.
Meerijden lukte prima, het meest vermoeiende was vooral het constant (misschien iets te veel) focussen.
Maar na 100km, toen de plaatselijke ronden begonnen, ijsde het tempo toch zijn tol en begon ik het zwaar te krijgen. Alleen gold dit voor de meesten anderen ook en per ronde kroop ik steeds iets meer naar voren, terwijl de groep verder uitdunde.
In de laatste kilometer even aangevallen (voor de 14e plek), maar uiteindelijk toch teruggepakt en 28e geworden: eerste keer een premie mogen ontvangen! :-)

25 september: CTWT clubkampioenschap

Op de Nedereindseberg te Utrecht streden zo'n 25 man voor de CTWT kampioenstitel. Na de Tweelandenkoers en een zware NCK training de dag daarop was ik een beetje ziek geworden, dus de conditie was niet echt super.
Ik probeerde nog wel een paar keer door te rijden op het korte klimmetje, maar de meeste keren bleef de groep gewoon in m'n wiel en de andere keren zat ik alleen en solo in de aanval leek me niet zo succesvol.
Toen er een flinke bui langs kwam, was de pret voorbij en belande ik achterin de groep. Ik bleef nog wel gewoon doorrijden, maar ik had eigenlijk al mijn podium kansen laten schieten.
In de een-na-laatste ronde nog één keer een poging gewaagd op het heuveltje, maar uiteindelijk werd het toch een sprint, met Marcel als winnaar en ik 9e.

2 oktober: NCK ploegentijdrit

Als figuurlijke kers op de taart had ik ook nog als doel gesteld om mee te doen met het NCK te Hoogezand: een zesmans ploegentijdrit over bijna 50km.
De weken daarvoor hadden we met de Domrenners al intensief op de discipline getraind, waardoor ik helaas ook steeds ziek bleef, en dankzij o.a. een goede prestatie in de Tweelandenkoers had ik een plekje in het team weten te bemachtigen.
De rit ging aan de ene kant goed, omdat ik bij de groep kon blijven tot aan de finish, maar andere kant was het een beetje een teleurstelling, omdat ik door verkoudheid en niet echt een goede tijdrithouding al na 20km niet zoveel meer aan kopwerk kon bijdragen.
Hoe dan ook vond ik het wel leuk om mee te mogen doen, bij zo'n ploegentijdrit komt toch een stuk meer techniek en teamwork bij kijken.

Oktober: rust periode

Zoals ik al aangeef, zal ik het aankomende weken wat rustiger aan doen. Maar buiten dat ik vooral de behoefte hem om eerst even volledig te genezen, is de drang om met het volgende seizoen te beginnen al voldoende aanwezig. Dus een complete stop zit er niet in: bij mooi weer stap ik gewoon op de fiets om souplesse en gewicht een beetje op peil te houden.
Verder zal ik vanaf eind oktober beginnen met fitness, diverse zaalsporten voor een betere Core-stability (Balance en misschien Yoga) en als het weer tegen zit natuurlijk Tacx'n ; van het afgelopen Wereldkampioenschap in Australië heb ik slechts de laatste ronde gezien, dus ik heb nog mooi materiaal voor een lange indoor duurtraining ;-)

Binnenkort zal ik ook een "Terugblik 2010" maken, waarin ik natuurlijk de (vele) hoogte- en (niet zo vele) dieptepunten van afgelopen jaar bespreek en waarin ik misschien ook al iets kan vertellen over volgend seizoen, ik heb er ieder geval al zin in.

Groeten en tot snel!

Invasion of a Dutchman

2010-09-06T22:54:00.004+02:00

Iets eerder dan gepland, maar vanwege een beter dan verwacht resultaat, breng ik alvast verslag van mijn deelname aan La Cyclomanche Master.

Afgelopen vrijdag ochtend vertrok ik met Wim, mede Grand Trophée deelnemer, richting Normandië voor al weer mijn 7e Sportcommunication cyclo dit jaar.
Na een relaxte reis, kwamen we aan in het redelijk bekende dorpje St. Mere-Eglise, waarna we vervolgens nog iets verder het platteland in moesten om bij de Chambre d'Hotes "La Fiere" (aanrader!) te komen.
Daarna maakten we een kort rondje met de fiets om de benen wat los te trappen en werden we meteen geconfronteerd met een hoop WW-II dingen.
Dit gold ook voor onze verblijfplaats, de eigenaars hadden een hoop over de oorlog en de daarop volgende herdenkingen te vertellen, dus werd mijn geschiedenis-kennis ook nog een beetje opgefrist!
De dag daarop vertrokken we met de auto richting Briquebec, zodat we vanuit daar de eerste heuvels een beetje konden verkennen en zo ook nog een beetje van de west-kust van La Manche konden genieten, aangezien de dag daarop waarschijnlijk weinig tijd voor was.
De rit ging wel lekker en de verkenning bleek uiteindelijk een goede keuze te zijn, aangezien er een aantal lastige hellingen in zaten en met de auto hadden we nu ook het eerste stuk gezien.
's Avonds hadden we vervolgens in een heerlijk, maar afgelegen, Italiaans restaurant gegeten: Tagliatelli met Escargots (eerste keer, best lekker) en als dessert Tiramisu!
Dus ik kon met een gerust gevoel, goed gevulde maag en prima verkenning gaan slapen, en dan nu het verslag van de dag zelf.

Toen we rond 7u50 aankwamen in St. Mere-Eglise stond er al een flinke groep (+/- 400 man) in het startvak en er stonden ook al een hoop mensen langs de eerste paar honderd meters te wachten op het vertrek van de renners.
Ik plaatste me ergens in het midden van het voorste vak en wachtte redelijk ongeduldig op het startschot, dit omdat ik me had ingesteld op een vrij snelle en chaotische start.
Uiteindelijk bleek dit wel mee te vallen: het tempo ging wel meteen ruim in de 40, maar ik pikte het tempo vrij gemakkelijk op en er was ook voldoende ruimte om naar voren te gaan.
Vervolgens bleef het tempo de eerste 40km vrij hoog, vooral op de klimmetjes. Ik zorgde ervoor om voorin te blijven, maar hierdoor reed ik indirect ook veel op kop en heb ik ook een paar onnodige gaten zitten dichten, in de angst dat ik te vroeg de groep zou verliezen.
Uiteindelijk bleek dit allemaal overbodig en niet zo slim te zijn: op een gegeven moment zijn er 6 mannen (5 Elite en een ex-Prof) vertrokken en vervolgens bleef er een grote groep van zo'n 60 man over én zakte langzamerhand het tempo ook iets.
Achteraf baalde ik een beetje want als ik had geweten, dat er buiten de kopgroep er zo'n grote groep zou overblijven had ik natuurlijk niet zoveel voorin gereden.
Maar goed, ik zat dus in de tweede groep (incl. Thierry Marie, waarmee ik tijdens én achteraf de rit nog een praatje mee heb gemaakt :-)) en ondanks dat het tempo was gezakt, werd er toch nog goed doorgereden: toen eenmaal de finale begon waren we nog maar met 30 man.
Ik skip nu even door, aangezien het midden stuk van de rit niet zo speciaal was: gewoon kalm gehouden, goed blijven eten & drinken en beetje genoten van de omgeving.

Dus, de finale: zoals ik al heb gezegd, we waren nog met zo'n 30 man, waarvan misschien de helft een beetje actief zat mee te rijden vooraan.
Het laatste stuk van de rit was vrij plat, maar toen er op 20km van de finish er een heuvelrug op doemde, besloot ik het tempo op te voeren. De meesten konden volgen, dus qua ontsnapping was het niet succesvol, maar vervolgens zette een jonge Franse locale Eliterenner, onder aanmoediging van de oudere locals, zich op kop en voerde het tempo nogmaals op en zette dit door tot een tweede heuveltje. Twee anderen besloten toen een aanval te plaatsen, maar bovenaan bleek de groep nog redelijk compleet.
Daarna volgde een tiental ontsnappingspogingen op het platte, die allemaal nergens op uit draaide.
Ik was ondertussen redelijk bijgekomen van de tempo versnellingen op de heuveltjes en besloot vervolgens even door te trekken op kop, zodat er misschien minder mensen geneigd zouden zijn om weg te springen.
Alleen toen ik achterom keek, bleek niemand in mijn wiel te zitten en, na even getwijfeld te hebben, besloot ik door te trappen en te wachten totdat er iemand achter me aan zou komen.
Toen er na een aantal honderd meter nog niemand was gekomen en het gat zelfs iets was vergroot, besloot ik, aangezien ik in een groep van 30 bij de finish waarschijnlijk ergens achterin zou eindigen, dat ik zelf de koers hard moest maken en gewoon er voor moest gaan.
Dat deed ik vervolgens dus ook en ondanks het zware eerste uur en het lange middenstuk, ging het eigenlijk nog verrassend goed: het deed wel ontzettend pijn, maar terwijl de kilometers voorbijvlogen en ik me al een beetje Cancellara begon te voelen, hield ik een gat van 10 seconden. Ik werd zelfs aangemoedigd door de motards, die ons de hele dag had geassisteerd, en langzamerhand begon ik te geloven dat ik het misschien wel ging redden... alleen op zo'n 3km voor de finish kwam er langzaam maar zeker een groepje van 5 man naar met toe en vervolgens na een haakse bocht en stuk vals plat konden ze me helaas terug pakken.
Maar in plaats van dat ze meteen door zouden rijden, werd ik meteen op de tweede plek gezet en verwachte ze al gauw dat ik op kop door ging rijden.
Wat ik uiteindelijk ook maar deed, aangezien ik inmiddels toch alles al had gegeven en ik niet wilde dat de andere 25 man bij ons zouden terug keren.
Gelukkig nam de eerder genoemde jonge fransman ook nog even over, maar de laatste kilometer zat ik weer op kop, waarop ze alle vijf bij de finish over me heen sprintte.
Maar goed, ik was al ruim tevreden dat mijn aanval half geslaagd (12e i.p.v. >20e) was en dat ik nog zo lang hard kon doorrijden in de finale.

In ieder geval, had ik tijdens die laatste 10 kilometer het echte koersgevoel te pakken. Ik had het al een paar keer afgelopen jaar in cyclo's in de bergen, maar ik had niet verwacht, dat ik ook op het vlakke in de finale van een Cyclo de koers kon meebepalen.
Tenslotte heeft deze rit me ook een hoop vertrouwen gegeven voor La Ronde Picarde (aankomend weekend) en de daarop volgende vlakkere koersjes in Nederland.

75 days of Summer

2010-09-01T22:55:00.031+02:00

Aangezien vandaag de meteorologische zomer is afgelopen en het al een tijd geleden is sinds mijn laatste bericht, vond ik het wel een mooi moment om een kleine update te plaatsen.

Dus ... wat heb ik allemaal gedaan sinds de Marmotte, nou een hoop!

Toen ik terugkwam in Nederland moest ik meteen aan de bak voor twee tentamens, waarvan uiteindelijk eentje mislukte, maar de andere was ruim voldoende, dus kon ik afgelopen jaar tevreden afsluiten met slechts 1 mislukt vak.
Daarna heb ik nog wat gewerkt (al dat reizen is helaas niet gratis) en ook alvast het frame voor mijn nieuwe fiets met 50%-TdF korting aangeschaft!)

Vervolgens was het al gauw weer tijd voor vakantie , deze keer niet voor het fietsen maar gewoon voor plezier met mijn ouders en zusje. Voor de zoveelste keer was onze bestemming een geweldige camping in de buurt van Porto-Vecchio, Corsica, waar ik ook een hoop franse, italiaanse en duitse kennissen terugzag.
Aangezien het zo leuk daar was, ben ik niet zo heel veel aan trainen gekomen en voelde ik me ook niet zo fit, al is rijden op Corsica sowieso een stuk zwaarder door de hitte, wind en zware wegen.
Toch lukte het om de laatste week weer een beetje ritme en motivatie te vinden en heb ik ook nog samen met Jacques (mede-deelnemer Grand Trophée) eindelijk een rondje gereden, die ik altijd al had willen rijden: Porto-Vecchio - Solenzara - Col de Bavella (foto rechtsonder) - Zonza - Col d'Illarata - Porto - Vechio. Mede door wind mee op het lange stuk richting Solenzara, eindelijk weer beetje een prima klimritme en natuurlijk de prachtige omgeving was het echt een zeer geslaagde rit.

Na drie heerlijke weken, moesten we Corsica helaas verlaten, maar gelukkig gingen we nog niet meteen naar huis: eerst gingen we nog 10 dagen naar Entrevaux (Alpes-Maritimes) om vervolgens daarna nog een weekend in Bourg-d'Oisans te verblijven, zodat ik kon deelnemen aan La Marco Pantani Mermorial. Later meer daar over, nu eerst verder met mijn poging om zo snel mogelijk weer een redelijke vorm te pakken te krijgen.

Tijdens de eerste twee ritten deed ik een beetje rustig aan en probeerde ik vooral wat langere klimmetjes (o.a. Valberg en Colle St. Michel) op souplesse na boven te rijden. Maar na een regenachtige rustdag stond er wel een intensieve training op het programma: 3 x de Col de St. Raphaël, die niet al te lang en steil is, maar daardoor wel goed in te delen is en je daardoor ook makkelijk gecontroleerd helemaal stuk kan rijden. De bedoeling was om steeds iets harder te gaan, wat ook lukte ondanks dat ik bij de eerste keer al het gevoel had dat ik iets te snel was gegaan... Na een omweggetje via de Col de Trebuchet, kwam ik redelijk gaar terug op de camping, maar wel zeer tevreden en met ook iets meer vertrouwen.
De dag daarop maar een rustdag gehouden, om de dag daarna wederom een stevige training te houden (en wederom een rit, die al een tijdje op mijn verlanglijst stond): de Route des Trois Cols. Dit is o.a. een toertocht, die ik een paar jaar geleden ook had gedaan, alleen had ik toen maar de halve versie gedaan, dus eigenlijk 1 1/2 Cols. Toen begon de tocht in Barcelonette en beklom ik de Col de la Cayolle van beide kanten. Deze keer ging ik eerst over de Col de la Cayolle, vervolgens de Col d'Allos en tenslotte de lastige Col de Champs.
Doordat ik relatief rustig reed en goed at, ging de rit eigenlijk verrasend goed en ondanks dat de laatste klim vrij onregelmatig is (met veel 9-10% stukken) had ik eigenlijk weinig last van krampen of oververmoeide benen.
Helaas moest ik na een heerlijke afdaling en even heerlijke Magnum, wel nog helaas 40km (licht dalend) tot aan de camping tegen een zeer vervelende tegenwind beuken.
Maar goed, de training was in ieder geval geslaagd en ik begon er ook al een beetje in te geloven, dat de conditie voldoende was teruggekeerd voor een fatsoenlijke plek in de naderende cyclo.

Tenslotte het weekend van de cyclo. Na een lange rit over de bochtige Route Napoleon en de Col d'Ornon, kwamen we aan op Camping La Piscine te Bourg-d'Oisian.
Aangezien we met regen vertrokken waren, moesten we meteen alles uitpakken, om het een beetje droog te krijgen. Gelukkig scheen in de vallei van Oisan wel de zon (af en toen) en zou het zaterdag en zondag prachtig weer worden!
De volgende ochtend deed ik rustig aan en vertrok ik met de fiets richting Les Deux Alpes om mijn startbewijs te halen. Het is niet ideaal om de dag voor de wedstrijd een klim te doen, het was toch weer 1000hm, maar bij La Vaujany had ik hetzelfde gedaan en toen was het ook niet slecht bevallen.
Het verslag van de rit staat ondertussen al een tijdje online (o.a. op Bikeplanner), dus ik zal hier alleen een korte samenvatting plaatsen: vanaf de Col d'Ornon goed in tweede groep gereden, Parquetout ging lekker wel iets te snel gereden, vervolgens vanaf La Garde niet echt meer kunnen koersen door opkomende kramp, maar uiteindelijk toch 23e overall en 10e bij de C's geworden waar ik zeer tevreden mee ben.
Verder was deze (pas 3 jaar jonge) cyclo mee zeer goed bevallen, vanwege het parcours, goede verzorgingsposten (Powerade en gelletje onderweg!) en zeer uitgebreid pastabuffet achteraf.
De dag daarop met een goed gevoel terug naar Nederland gereisd, ondanks al het feesten en de mindere trainingen in juli was het me toch gelukt om de vorm terug te krijgen. Al was de oorzaak van de kramp waarschijnlijk wel het gebrek aan duurritten de periode ervoor.

En nu zijn we dus weer terug in Nederland; weer een beetje aan het werken, voorbereidingen maken voor het aankomende studiejaar en natuurlijk weer de training oppakken aangezien er nog een paar ritten op het programma staan, namelijk: La Cyclo Manche (05/09), La Ronde Picardië (11/09) en tenslotte nog wat binnenlandse koersjes (o.a. het CTWT clubkampioenschap).
Het plan is om de Cyclo Manche gewoon voldoende uit te rijden, door werk en regen heb ik afgelopen twee weken slechts 3 keer kunnen trainen. Maar ik hoop dat ik bij de Ronde Picardië toch weer wat aan tempo heb gewonnen, wat wel nodig is omdat in deze cyclo's de snelheid een stuk hoger ligt door het gebrek aan echte bergen, en zo hopelijk nog een mooie prestatie kan leveren.

Na de Ronde Picardië zal ook een diner en de prijsuitreiking van de Grand Trophée plaatsvinden, waar ik natuurlijk ontzettend naar uitkijk!

Dat was het wel zo'n beetje, ik zal over twee weekje verslag doen van de aankomende ritten.

Groeten,
Ruvar

La Marmotte 2010

2010-07-07T17:10:00.021+02:00

Pieken is geen routineklus

Dit is het verslag van mijn deelname aan de Marmotte van 2010.

De Marmotte is een populaire cyclosportieve over maar liefst 3 grote Alpen cols (Glandon, Telegraphe en de Galibier) en met als finish de beklimming naar Alpe d’Huez.
Voor veel van de ingeschreven deelnemers (7000, waarvan een hoop al niet aan de start verschijnen door slechte voorbereiding, blessure of puur spanning) is uitrijden het hoofddoel.
De meeste andere deelnemers hebben al een keer meegedaan en hebben als doel hun reeds behaalden tijden te verbeteren en/of op een mooie plek in het klassement te eindigen.
Omdat dit mijn eerste deelname aan de Marmotte zou zijn, had ik nog geen tijd om te verbeteren en daarom zou, mede door de zwaarte van het parcours, eigenlijk het halen van de finish al een prima prestatie zijn.
Maar aangezien ik toch redelijk prestatiegericht ben en ik ook meestal aardig kan in schatten hoe ik zal eindigen in een cyclo, had ik me afgelopen winter het doel gesteld om de tocht binnen de 7u15 te rijden, wat op zich wel een goede tijd voor de eerste keer zou zijn. Naarmate het seizoen vorderde en ik beter dan verwacht in de Challenge Vercors en La Ventoux cyclo’s eindigde, stelde ik mezelf het vrij lastige doel om de Marmotte binnen de 7u te gaan rijden, wat inhoud dat je ook gelijk vijftig plaatsen opschuift en al de top-100 nadert.
Toen ik de week voor de Marmotte meedeed met La Vaujany finishte ik (ondanks een slechte start) wederom beter dan verwacht, wat me hoop zelfvertrouwen voor de Marmotte gaf.
Helaas verdween die zekerheid al gauw, toen de volgende dag een spier boven in mijn rechter kuit enorm stijf aanvoelde en die vervolgens de dag daarna, na een rustig ritje, ontzettend pijn begon te doen. Ik vermoede dat ik de spier overbelast had (misschien door te diep te gaan of door een te strak schoenplaatje) en het enig wat kon doen was ‘m zo min mogelijk te belasten.

De dag daarop (woensdag) zou ik oorspronkelijk meedoen met een korte klimwedstrijd (Prix des Rousess), maar vanwege de pijnlijke spier besloot ik alleen rustig naar Alpe d’Huez te fietsen om ‘m zo min mogelijk te belasten en dat ik zo toch nog een keer de Alpe kon oprijden (was alweer 2 jaar geleden).
Dit ging op zich prima, de spier deed daarna niet extra pijn, alleen was hij ook zeker nog niet genezen.
Dus besloot ik opzoek naar hulp te gaan en wat bleek: onze buurman (Jan) bleek sportarts en fysiotherapeut te zijn en hij kon me ook meteen vertellen, dat het waarschijnlijk om een overbelaste (misschien gescheurde) pees ging.
De dagen daarop hielp Jan me door de kuit te masseren en hij adviseerde me om alleen rustige ritjes door de vallei te maken, wat ik dus vervolgens ook deed.
De pees genas vervolgens redelijk snel; ik kon uiteindelijk de knie optillen zonder een pijnscheut en op vrijdag testte ik de benen door twee korte blokjes redelijk intensief klimmen: ging prima.
Ondanks de vlotte genezing, begon ik natuurlijk wel al flink te twijfelen over zaterdag: zou de pees het houden? Zou ik niet ontzettend krom gaan zitten om de mogelijke pijn te onderdrukken en zo andere blessures creëren? (en natuurlijk) Zou ik wel de finish gaan halen?
Besloot ik op donderdag nog om van mijn eerder gestelde doel af te zien en gewoon voor uitrijden te gaan, besloot tenslotte op vrijdag, na een beter dan verwachte lostrap-sessie, om toch nog voor een redelijk tijd te gaan, namelijk 7u30. Wat volgt is het verslag van de rit zelf en dus ook of ik het gestelde doel nog heb gehaald…

Toen ik rond half zeven weg reed uit de camping, begon het al lekker druk op de weg richting Bourg d'Oisans te worden, en na een kwartiertje warm rijden (wat door de adrenaline nauwelijks nodig was) sloot ik mij aan bij het prioritaire vak. En na wat ge-zig-zag door de mensenmassa, posteerde ik me wederom redelijk vooraan bij Tim en Jasper (dito Nijmegenaren van de Vaujany) en probeerde ik me vervolgens kalm te houden én me op te peppen voor de sprint, die zou plaats vinden na het startschot.
Toen eenmaal het startschot werd gelost, kon ik zonder kleerscheuren over de mat rijden en bleef ik (makkelijker dan verwacht) redelijk vooraan tijdens het platte stuk naar Allemont.
Het klimmetje naar het stuwmeer ging vervolgens ook nog vrij gemakkelijk: de pees deed geen pijn, ik verloor geen positie en ik voelde me redelijk fit: op dat moment had ik er nog alle vertrouwen in.

Na het stuwmeer was de Glandon aan de beurt; al vrij snel begon het flink te stijgen en pakte iedereen z'n klimtempo op. In het begin bleef het hele pak bij elkaar, maar langzamerhand ontstond er toch een breuk tussen o.a. mij en de kop groep. Ondertussen zat ik al een tijd boven mijn omslagpunt te rijden en voelde ik ook, dat ik een beetje verkrampt zat om niet teveel de pees te belasten. Dit had als gevolgd, dat ik ook vaak ging staan en tijdens dit staan merkte ik weer, dat mijn hele boven lichaam al vermoeid aan voelde. Niet een al te best teken als je nog geen eens op een kwart van de rit bent, dus besloot ik iets langzamer te gaan en vooral niet te panikeren.
Na de korte afdaling bij Le Rivier, herpakte ik me een beetje en reed ik vervolgens tot na het stuwmeer (toevallig) met de Duitser die me tijdens La Vaujany naar Villard-Reculas had geleid. Dit gaf vervolgens weer wat extra moraal en zodoende haalde we in de laatste 3km voor de top een grote groepje voor ons in en reed ik zelfs nog even vooruit tot aan de top.
Eenmaal boven kreeg ik een nieuwe bidon van de Sander's vriendin en begon ik vlug aan de afdaling, zodat ik misschien onderaan bij een mooi groepje kon aansluiten en op deze manier bleef ik in ieder geval in de afdaling veilig voor de grote groep vlak achter me.
Op dat moment realiseerde ik me nog niet, dat ik al de rit zat verprutsen: ten eerste had ik veel rustiger de Glandon moeten oprijden en ten tweede had ik gewoon relaxt in de grote groep moeten afdalen.
Want eenmaal in de vallei bleek, dat we slechts met 4 man (uiteindelijk nog 2 extra) zaten, die vervolgens besloten dat we zo hard mogelijk door de vallei moesten rijden om bij een zeer grote groep, een minuut voor ons, te komen.
Ik kon ze natuurlijk niet zomaar weg laten rijden, dus maakte ik mijn derde grote fout: in plaats van rustig achterin een groep door de vallei te peddelen, reed ik tot vlak voor de start van de Telegraphe veels te intensief (D2/D3) totdat we eindelijk de vrij nutteloze aansluiting met de groep vonden.

Toen begon de Telegraphe: direct reedt iedereen van mijn
oorspronkelijk groepje (die uiteindelijk later ook de prijs betaalden) en de ingehaalde groep van mij weg. Het enige wat ik kon doen, was mijn eigen tempo pakken en hopen dat ik niet al te veel tijd zou verliezen.
Na een paar kilometers kon ik gelukkig weer een bidonnetje pakken, wat wel nodig was, want het begon al aardig heet te worden.
Helaas ging het klimmen er niet makkelijker door en toen eenmaal een grote groep (bij wie ik vlak voor de Glandon wegreed) mij passeerde en waarvan de leden, die ik normaal kon bijhouden, duidelijk een hoger tempo konden volhouden, zakte het moraal nog een stuk verder naar beneden.
Maarja, het enige wat ik kon doen was: voldoende blijven eten, drinken (incl. 2 onvoorziene stops bij top Telegraphe en Plan Lachat) en zoveel mogelijk proberen aan te klampen.
Dit aanklampen ging wat later vanaf Valloire tot aan Plan Lachat redelijk; iedereen bleek toch voorzichtig aan de Galibier te starten.
Vervolgens, over het stuk na Plan Lachat kan ik relatief kort zijn: een hoop wederom moeten laten passeren en op de lichtste versnelling, toch enigszins genietend van de omgeving, na boven gezwoegd. Eenmaal boven, snel een bidon gevuld en vervolgens me naar beneden gegooid.
In de afdaling haalde ik nog een aantal man in, maar die daalden allemaal te langzaam en daardoor zat ik bij de Lautaret slechts met één metgezel (iemand uit Oldenzaal in een fluorescerend tenue).
Gelukkig wilde hij ook wel door trappen en eenmaal bij La Grave haalden we een groepje van vier in en met hen reden we vervolgens samen tot aan de voet van de Alpe.
Na het stukje bergop bij …. Kreeg ik nog wel even kramp, door de plotselinge aanspanning van de spieren, maar die ging gelukkig weg en kwam tijdens de laatste beklimming ook niet meer terug (waarschijnlijk omdat ik te weinig kracht zette om een echte kramp te creëren 3x #rolling-eyes#).

Tenslotte de beklimming naar Alpe d’Huez: wat een hel.
Wederom gigantisch afgezien, ondanks luid aangemoedigd door Wouter (incl. bidon), Rob van Cyclobenelux (nog wel mijn best gedaan voor een mooie foto) en alle andere onbekende supporters, hielp het allemaal niet veel: de benen waren compleet op, mijn linker voet was (eigenlijk al sinds de Galibier) ontzettend verkrampt en die hitte … OMG. Zelfs de locale fotografen hadden een pauze genomen, om er even van te kunnen ontsnappen.
Toen eenmaal de laatste kilometer voor het dorp aanbrak en het me was gelukt om daar zonder af te stappen te komen (al was ik wel al door een pak mensen ingehaald, die wel nog soepel naar boven kwamen) zette ik nog voor een laatste keer aan en probeerde ik zo veel mogelijk de pijn te verbijten.
Van de laatste honderd meters herinner ik niet zoveel meer, alleen de muur van mensen die langs de kant stond en de ontlading toen ik eenmaal na 7 uur en iets minder dan 21 minuten over de finish rolde.
Daarna vulde ik op de automatische piloot snel een bidon met energie drank, reed ik even door naar een rustig plekje achter in het dorp en strompelde ik naar een bankje in de schaduw.
Daar bleef ik even zitten, kermend van de pijn in de voet (gek genoeg nauwelijks pijn in de pees), maar natuurlijk gelukkig dat het afzien eindelijk voorbij was.

Toen ik eenmaal weer een beetje was bijgekomen, ging ik terug naar de start, vulde nog een bidon met energie drank en zocht ik Sander op, die knap 9^e was geworden.
Daarna meteen een flinke maaltijd gegeten, geprobeerd de voet een beetje te masseren en een hoop tevreden en minder tevreden lui gesproken.

Rob had vervolgens nog een gratis Compex-sessie voor de pees kunnen regelen, die super fijn was (nogmaals bedankt!), alleen had de pees het eigenlijk uitstekend gehouden. Maar toch was behandeling zeker niet nutteloos, want de volgende ochtend (vóór de Grimpee) had ik nergens last van.
Daarna daalde ik rustig af, diep onder de indruk van de mensen, die nog naar boven zaten te zwoegen en een beetje verbaasd over de mensen die bij bocht 20 al zaten te lopen en toch doorgingen.
’s Avonds had ik geen puf om mee te gaan naar de pizzeria, dus nam ik wat left-over pasta en lag ik al voor 21u helemaal kapot in de tent.

En dan nu de conclusie: wat ging er mis?
Ten eerste heb ik het eerste kwart, zeker voor dit parcours, te hard gereden. Mede doordat ik mezelf pushte bij mannen te blijven rijden, die ik bij vorige cyclo’s kon voorblijven, en mede doordat ik vrij gemakkelijk boven het omslagpunt kon rijden had ik in het begin teveel kostbare energie verbruikt.
Ten tweede denk ik dat ik door de blessure niet in goede conditie was, o.a. op de Glandon reed ik een beetje verkrampt om niet teveel de pees te belasten, verder kon ik door het herstelproces ook niet goed doortrainen en voelde ik me ook de dagen voor zaterdag vrij vermoeid.en het hoofddoel op zich.

Ten derde (en dit is waarschijnlijk wel de belangrijkste) heb ik helemaal niet het gevoel dat ik heb gepiekt naar de tocht. Doordat het bij de vorige cyclo’s steeds beter dan verwacht ging, maakte ik me eigenlijk nauwelijks zorgen; de dagen ervoor dacht ik, dat ik waarschijnlijk met mijn huidige conditie gewoon het doel zou halen, en dat het enige wat me misschien tegen zou houden de pees blessure was.
Maar op de dag zelf kwam ik tot de harde conclusie, dat een een hoop mensen, die ik een week geleden nog voorbleef, opeens een stuk beter reden. Misschien kwam het omdat ze voorheen inhielden of dat ze het zo gepland hadden om een week later beter in conditie te zijn.
Hoe dan ook, had ik me wel voorgenomen om de Marmotte als hoofddoel te rijden, maar had ik verder niet echt bepaald hoe ik op die dag in topvorm zou zijn. In tegenstelling, op de dag zelf, voelde ik dat ik gewoon al een prijs had betaald voor alle cyclo’s van afgelopen periode.

Dus, ik heb weer van een hoop dingen geleerd en volgend jaar ga ik in ieder geval proberen beter voor te bereiden en beter de rit zelf in te delen; hopelijk haal ik dan wel het doel... :-)

En wat staat er nu op de planning: binnenkort ga ik een paar weken chillen op Corsica (beetje trainen), daarna een week in de Haute-Provence (training opvoeren) en tenslotte kom ik nog even langs Bourg d'Oisans om La Marco Pantani te rijden.

Nog een fijne zomervakantie aan allen!

Groeten,
Ruvar

p.s. binnenkort komen er hopelijk nog wat mooie foto's

La Vaujany 2010

2010-06-28T11:13:00.009+02:00

Toch nog een geslaagde dag

Bij deze het verslag van mijn eerste deelname aan La Vaujany Master (173km, 3850hm & gegarandeerd heet).

Na wederom een lange rit en flink wat files, kwamen we vlak na middernacht aan bij camping La Piscine te Bourg d'Oisans. Door vlug de tenten op te zetten, lagen we er nog redelijk vroeg in, maar toch voelde ik me behoorlijk brak de volgende ochtend.
In de middag moesten we nog onze startbewijzen ophalen in Vaujany, en omdat we nog even moesten losrijden en om toch wat benzine te besparen besloten we om met de fiets erheen te gaan.
Dankzij lichte versnellingen ging het allemaal best gemakkelijk en uiteindelijk was ik ook wel blij met het besluit, omdat je op de fiets toch een veel beter idee krijgt van de stijgingspercentages en door het ritje voelden de benen toch een stuk actiever en frisser dan in de ochtend.
Uiteindelijk was ik ook nog even langs Cycles & Sport gegaan, om een nieuwe Conti 4000s aan te schaffen, want die toen nog op de voorband lag had een behoorlijk snee erin zitten. Gelukkig viel de prijs ook nog zeer mee (€ 32,-), ondanks dat banden vaak über duur zijn in Frankrijk.
's Avonds weer een gigantische hoeveelheid heerlijk pasta gegeten en als dessert een kersen Clafoutis #smullen#, en daarna vroeg naar bed gegaan.
En dan nu het verslag van de race zelf.

Na een soepele ochtend-procedure, reden we met de auto naar Allemond, om 'm vlak voor de dam te parkeren. Helaas kwam ik daar pas erachter, dat ik mijn ondershirt was vergeten. We hadden natuurlijk geen tijd meer om een op te halen, maar bij het voorspelde warme weer zou ik het waarschijnlijk ook wel zonder redden (wat uiteindelijk gelukkig ook zo bleek).
Toen ik, na een laatste plaspauze bij de start aankwam, had Sander zich al op de eerste rij geposteerd; ik kon de fiets redelijk vooraan over het hek tillen om me bij twee bekenden uit Nijmegen te plaatsen.
Het eerste stuk tot aan de voet van de Grand Serre ging vervolgens redelijk goed, ondanks een gevaarlijk manoeuvres van een paar mafkezen (waarvan ook een motard!).
De eerste klim, naar La Morte, ging vervolgens waardeloos: ik had echt het gevoel dat ik al een flinke rit in de benen had en ik moest ook direct al vaak gaan staan om een beetje tempo en souplesse erin te houden.
Nadat ik al een hoop mensen me voorbij waren gekomen en ik ook al serieus begon te twijfelen of ik de lange afstand wel zou halen, begon ik me langzamerhand een beetje te herpakken. En toen er een groepje me voorbij kwam, waar ook een Fransman zat met wie ik in La Ventoux en Trois Ballons in een groep zat, maar die ik uiteindelijk wel steeds voor ben gebleven, dwong ik mezelf om bij zijn groep te blijven.
Op driekwart van de klim, begon ik eindelijk een beetje ritme terug te krijgen en kreeg ik ook weer moraal voor de rest van de rit.

Boven in het dorpje kreeg ik vervolgens een bidon aangereikt van een kennis van Sander, en daarna hield ik me eigenlijk zo rustig mogelijk en zat ik zoveel mogelijk eten naar binnen te werken.
Tijdens de beklimming van de Col d'Ornon lag het tempo eigenlijk best gematigd, waardoor onze groep steeds maar groter werd (uiteindelijk rond de 50 man). Maar toen de laatste (wat steilere) 5km begonnen, werd de groep langzamerhand gehalveerd mede doordat ik ook het tempo in de een na laatste km flink opvoerde.
Dit deed ik ook om een beetje vooraan op de top aan te komen, omdat ik daar een bidon aangereikt kreeg van Rob (Cyclobenelux), waar ik 'm nogmaals voor wil bedanken! (goed blijven drinken was vooral gisteren essentieel, en als je steeds af moet stappen is het best mogelijk dat je de aansluiting met je groepje mist).

Toen de afdaling begon, besloot ik in de "aanval" te gaan, en ik kreeg al snel ondersteuning van de hierboven genoemde Fransman. Door elkaar goed af te wisselen en strak te dalen (helaas wel een bocht te ver uitgedraaid door een afleidende fotograaf), waren er vervolgens beneden slechts 6 of 7 man over.
Doordat het groepje nu een stuk kleiner was, moest iedereen meewerken op het platte stuk en reden we daardoor nog lekker door.
Vervolgens was de beklimming naar Villard Reculas aan de beurt, waarbij na 2km de afsplitsing is voor de mensen die de korte route doen. Dit deden er ook twee, dus waren er nog maar vijf over in ons groepje.
Maar het duurde niet lang voordat het groepje verder uitdunde: een Duitser pakte al vrij snel de koppositie en reed vervolgens met een constant (en vrij hoog) tempo naar boven. Ik was de enige die 'm kon volgen en in zijn wiel haalden we bijna 20 man in, waarvan de meeste al redelijk stuk zaten. Hierdoor kreeg ik steeds meer moraal en werd het volgen ook steeds gemakkelijker, het laatste stuk deed ik daarom ook nog wat kopwerk.
Net toen ik eraan dacht, dat mijn Duitse compagnon me ook mooi over de Sarenne kon leiden, stopte hij bij het waterpunt in Villard Reculas. Dus ging ik, na een vlugge "Danke" alleen verder.
De klim naar de Sarenne ging vervolgens nog aardig: het eerste stuk had ik een Nederlander voor me (die vervolgens in Alpe d'Huez stopte voor een plaspauze, maar die verder op de klim weer terugkwam, maar vervolgens in de afdaling weer achterbleef), maar het tweede stuk was zeer zwaar door het slechte wegdek, de hitte en de steile laatste paar kilometers.
Vervolgens bleek de afdaling van de Sarenne even erg te zijn: 3 personen, die ik op de top had bijgehaald, verloor ik weer door grind, vervelende kunstmatige rivierbeddingen en kuilen.
Maar gelukkig lieten ze in het tweede (betere) stuk het tempo een beetje zakken en konden we zo met z'n vieren aan het stuk door de vallei beginnen.
Door redelijk goede samenwerking (een Fransman zat wel af en toe beurten over te slaan) bleven we rond de 35 km/u rijden en haalden we zo ook nog 2 anderen (o.a. Paul v. Bakel van Gaul!, die ook nog een halve volle bidon overhad :-)) in en begonnen we met z'n zessen aan klimmetje van 2km richting het stuwmeer van Allemond.
Hier besloot ik meteen op kop te gaan rijden, wat opmerkelijk goed ging, en uiteindelijk bleef alleen Paul over.
Met hem reed ik het laatste platte stuk (gelukkig met wind mee) goed door en zo begonnen we samen met een paar honderd meter voorsprong op de anderen aan de laatste 5 steile kilometers naar Vaujany.

De eerste paar honderd meters van de klim gingen nog redelijk, maar al snel wordt de weg steiler en begin je ook steeds meer de hitte (+/- 35 graden) te voelen. Ook kwamen Jim Peters en die minder meewerkende Fransman langzaam dichterbij.
Ik probeerde me er niet teveel door te laten afleiden en dacht bij mezelf dat ze het even zwaar zouden hebben en dat ze misschien nog wel een inzinking zouden krijgen.
Helaas gebeurde dat niet: ze kwamen me beide op de helft voorbij, de Fransman raakte uiteindelijk ook uit het zicht, maar Jim bleef constant in beeld, waardoor ik een goed punt had om te focusen.
Ik wist ook dat vlak voor de laatste 100meter er even een redelijke platte bocht is en dat je vanaf daar gewoon voluit moest gaan sprinten.
In eerste instantie hoefde dat niet perse voor mij, omdat ik toch al ruim tevreden was met de rit, maar toen opeens 500m voor de finish de Nederlander, die op de Sarenne niet meekwam in de afdaling en vervolgens de hele vallei zowat in z'n eentje heeft gereden (chapeu!), besloot ik toch nog maar om te sprinten. Ik ging er namelijk vanuit dat hij (en Jim niet) ook in de C categorie zat en daarin wilde ik toch zoveel mogelijk punten in pakken.
Ik bleef 'm uiteindelijk voor en haalde tenslotte ook nog Jim in, waardoor ik finishte op een zeer mooie 31e plek in een tijd van 6u22m50.

Zeker omdat ik de beklimmingen naar La Morte, Villard Reculas en Sarenne nog nooit had gedaan én omdat ik zo waardeloos was gestart, ben ik natuurlijk zeer tevreden met het resultaat.
Ik ben er redelijk overtuigd van, dat ik het allemaal te danken heb aan de toch goede conditie (-> nauwelijks verval 2e helft), relatief weinig last van de hitte en uitstekende bevoorrading en ingenomen voeding.
Maar ik ga er wel voor zorgen aankomende week buiten de Prix des Roussess, die ik niet voluit ga doen, zoveel mogelijk rust te pakken. Hopelijk sta ik dan toch nog iets frisser aan de start van de Marmotte en kan ik met een mooie groep boven bij de Glandon komen.

In ieder geval is nu alvast een van de drie doelen gehaald!

Groeten uit Frankrijk,

Ruvar

Preview Alpen Trip

2010-06-24T20:04:00.010+02:00

Morgen vertrek ik wederom richting Frankrijk voor twee cyclo's: La Vaujany Master en La Marmotte.

Beide zullen voor de eerste keer zijn, dus qua parcours kennis heb ik deze keer een klein nadeel (al heb ik de beklimmingen in de Marmotte wel al eens opgereden). Toch ga ik proberen mijn goede prestatiereeks voor te zetten, en ga ik voor de volgende tijden rijden: 6u25 (La Vaujany) & 7u (La Marmotte).

Verder is er op woensdag nog de Prix des Rouess (3/4 Alpe d'Huez + klim naar Vaujany). Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe ik hier zal eindigen, maar met een plek bij de eerste 30 zou ik zeer tevreden mee zijn.

Het weer ziet er prima uit, de conditie is voldoende en het moraal is ook aanwezig, dus ik heb er in ieder geval zin in!

Morgen naar Muse!

2010-06-18T21:22:00.008+02:00

Place 2 be: Goffertpark te Nijmegen. Oja, The Editors komen ook nog langs :-)

EDIT: even een filmpje van afgelopen concert toegevoegd, intro was echt vet!

Trois Ballons 2010

2010-06-15T23:29:00.016+02:00

Bij deze nog mijn uitgebreide verslag van de Trois Ballons, die ook al zo ongeveer op Wielertoerist staat.

Zaterdag was het dan zover, mijn tweede deelname aan de Trois Ballons.
Dit jaar was ik natuurlijk van plan om beter te rijden, aangezien ik nu ook beter wist wat me te wachten stond. De voorbereiding was in ieder geval goed: vrijdag een beetje los getrapt en hersteld van het criterium op donderdag, en vervolgens 's avonds zeer vroeg naar bed gegaan.
Helaas werd ik 's nachts rond 3u wakker door een enorme bui en toen de wekker om 4u45 was het nog kletsnat. Gelukkig stond ik wel redelijk fris op, maar ik was alleen wel een beetje onzeker over het natte wegdek.
Omdat Sander op tijd bij de Veltec briefing moest zijn, waren we ruimschoots op tijd en kon ik een mooi plekje voorin nemen, met uiteindelijk links van me Oege en Michel en rechts Bas en Sander

Uiteindelijk viel de nervositeit in de eerste 10km mee en kwam ik veilig bij de Servance aan, ondanks meerdere plotselinge opstoppingen.
De beklimming van de Servance ging vervolgens wel aardig, maar ik merkte eigenlijk al vrij snel dat me hartslag niet zo hoog wilde gaan. Vlak voor de top kwam Kaj (CTWT) bij me fietsen, die vervolgens als een baksteen de Servance afdaalde. Ik deed het wat rustiger, waardoor ik op het laatste stuk nog aardig moest bij trappen, maar in Le Thillot kwam alles weer samen door een rood stoplicht.
Vervolgens hield ik me tot aan de Bramont zo koest mogelijk, omdat ik me realiseerde dat ik al ruim voldoende voorin zat en dat ik niet weer halverwege zou moeten lossen.
Halverwege de Bramont besloot ik toch maar in de kop te gaan rijden, omdat het groepje ook iets teveel gedomineerd werd door een vijftal Gaul! renners
De laatste 500m versnelde ik nog even zodat ik een kleine voorsprong zou hebben bij de Route des Americans. Wat uiteindelijk wel een goede keuze bleek, want opeens kon ik het tempo alleen met zeer veel moeite volgen, en me hartslag wilde maar niet echt hoog in D3 gaan.
Uiteindelijk bleef ik met moeite bij het groepje en dat hield ik vol t/m de Hunsdruck, ondanks een aantal foutjes: op de Routes des Cretes teveel achteraan gebungeld en wat tijd verloren bij de stop op de Grand Ballon, terwijl ik eigenlijk helemaal niks nodig had, waardoor ik in de afdaling flink moest doortrappen (gelukkig hielp Kaj nog een handje mee).Op de Hunsdruck moest ik vervolgens wel de groep laten gaan, opeens zat ik gewoon helemaal stuk en had ik er ook weinig vertrouwen meer in. Maar na een nodige plaspauze vlak na Massevaux, kon ik weer wat extra eten en drinken en voelde ik me ook weer wat beter.
Daarna sloot ik me aan bij een aantal achterblijvers (die geloof ik op de Grand Ballon de oorspronkelijke groep hadden gelost), en kon ik een beetje herstellen tot aan de Alsace.
Het tempo in dit groepje lag me op dat moment iets beter en uiteindelijk reed ik nog het gat dicht van 2 weggereden mannen.
Na de Alsace begon ik me vreemd genoeg wat beter te voelen, mede waarschijnlijk doordat het weer wat warmer werd, en kon ik ook tot aan Champagney goed mee doen met kopbeurten.
Op het laatste klimmetje voor Champagney (die we donderdag dus ook al 12 keer hadden gedaan) reed ik nog even weg, zodat ik in het dorpje een laatste bidon refill kon doen en me vervolgens makkelijk weer bij het groepje kon aansluiten.
Tenslotte de laatste kilometers naar de Planche, werd er nog een beetje rondgedraaid, maar een hoop hielden zich ook in of konden gewoon niks toevoegen.Gelukkig kon ik me deze keer wel inhouden, want vorig jaar reed ik veels te veel op kop en eindigde ik als laatste van ons groepje.
Deze keer ging het een stuk beter: op het drempeltje vlak voor de afslag ontstond er al een gaatje en vervolgens werd het gat in de eerste rechte strook alleen maar groter.
Misschien kwam het doordat ik de hele dag met een relatief lage hartslag had gereden, maar de Planche ging een stuk "makkelijker" dan vorig jaar. Ook hielp het dat ik nog een paar leden van het oorspronkelijke groepje inhaalde en dat mijn teller aangaf dat ik misschien wel binnen de 7 uur zou rijden.
Maar uiteindelijk lukt dat niet (mede ook omdat de teller niet de plaspauze en bidonnetjes pakken meetelde ), maar toch was ik super tevreden met mijn tijd: ruim 20min beter dan vorig jaar!

Eenmaal boven was het lekker genieten: het zonnetje scheen, met een hoop tevreden CTWT'rs en andere bekenden gepraat en zelf blij met de 58e plek en 19e in de C-catagorie.

Podium Defi Haute-Saonais

2010-06-15T23:03:00.009+02:00

Vorige week heb ik mijn eerste echte podium plek in mijn nog jonge cyclo-carrière veroverd: 3e in de Defi Haute Saonais.Deze "Trophee" bevat:

Do: Ronde des 2 Heures (12 x rondje van 5km met klimmetje)
Za: Trois Ballons Master (205km met 4300hm)
Zo: Grimpee du Planche des Belles Filles (19km, met eindklim van de Trois Ballons).

Doordat de meeste mensen pas vrijdag aankomen, alleen met de Trois Ballons meedoen en/of zondag lekker willen uitrusten, is het deelnemers veld niet super de laatste tijd, maar toch heb ik 'm niet cadeau gekregen:
Door me rustig te houden in de kopgroep tijdens het criterium had ik uiteindelijk maar 3sec verspild, en door een zeer goede Trois Ballons te rijden (58e & PR met 20min verbeterd) had ik vervolgens een voorsprong van 10min op nummer 4.
Op zondag ging nummer 4 nog wel vanaf de start in de aanval, maar doordat het "peloton" gewoon strak doorreed en ik vervolgens ook, ondanks de vermoeidheid, redelijk vlot naar boven klom (7e plek in de Grimpee), behield en versterkte ik zelf uiteindelijk nog mijn 3e plek!

Welkom

2010-06-14T12:04:00.003+02:00

Ik ben Ruvar Spauwen, 21 jaar, Informatica student te Utrecht en een fanatieke wielrenner.
Sinds 2009 ben ik begonnen met (vooral) buitenlandse cyclosportieve te rijden en mijn doel is hierin steeds beter te worden.

Aangezien ik toch graag schrijf over al mijn fietsactiviteiten en omdat ik dat voorheen op allemaal verschillende plekken deed (Twitter, Bikeplanner, Wielertoerist), leek het me handiger om een centrale plek aan te maken.

Het zal waarschijnlijk wel nog even duren voordat alles soepel werkt, omdat ik aankomende periode druk met fietsen ben ( ) en daardoor dus ook wat minder tijd voor verslagen typen heb...

In ieder geval alvast welkom!